[Review] Geschreven door Joost op 2005-10-05 23:36:54

Het Verleden

[B]Castlevania is een reeks met helse gevechten met als inzet onze Moeder Aarde, zonder zo kolossaal te zijn als bijvoorbeeld Lord of the Rings. Nee, Castlevania is een soort soap-achtige familiestrijd tussen Dracula en de Belmont-familie. Knijp uw neus dicht want er hangt een hoop knoflook om de nek van dit verhaal.[/B]

[url=http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaAria333333333.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaAria333333333.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] Er was ooit eens een tijd dat een onwetende ik games kocht om de pracht en praal van het doosje, zonder te achterhalen wat de inhoud van de game was. Het moet een jaar of acht, negen geleden zijn toen net buiten de bruisende stad van ingenieur Lely een klein, stoffig winkeltje tegen het lijf liep. Nooit eerder had ik geweten dat ze hier games verkochten, het was dan ook alsof deze er pats-boem was ontstaan. Een roestig belletje rinkelde bij het opendoen van de winkel. Het was er donker en muf, de nieuwste games verkochten ze er niet. Voor mij maakte het op dat moment niet uit, ik had toch geen flauw idee wat er nou oud of nieuw was. Alles was best, zolang ik die winkel maar verliet met een hip kartonnen Game Boy-doosje met daarin het liefst ook nog een cassette. Advies had ik normaliter nooit nodig, maar ditmaal werd het zo in mijn schoot geworpen dat ik het er niet meer afkrijgen kon. De man was ongezond bleek, had blinkende hoektanden en droeg een gekreukelde cape. ‘Weer zo’n geëmigreerde carnaval-Brabo’, dacht ik bij mezelf. Hij stuurde me richting Castlevania II: Belmont’s Revenge. Het doosje was mooi, de sfeer in de winkel was beklemmend en ik wilde het liefst zo snel mogelijk weg daar. En ook nog voordat ik het doorhad stond ik buiten, met die game. Ik had nog niet eens betaald… [url=http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaSymphonieofthenight.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaSymphonieofthenight.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] En nooit, maar dan ook nooit, had ik verwacht dat ik zó veel plezier aan die game zou hebben. Het was dan ook zonder twijfel na Pokémon Blue mijn favoriet op de oude, grijze Game Boy. De game bestond uit vijf vrij lange levels met geweldige boss-battles, prima graphics en prachtige sound (voor die tijd, natuurlijk). Maar gezien de ‘II’ was dit natuurlijk niet de eerste game in de Castlevania-reeks. Wat veel mensen niet weten, is dat de serie niet eens begon met Castlevania, maar met [B]Vampire Killer[/B] voor de MSX, een game die uitkwam in 1986. Hierna werd dé zweep in latere games ook vernoemd. Voor degene die nog nooit een niet-Metroid Castlevania hebben gespeeld: de zweep is hét wapen van de familie Belmont. Volgens de mensen die erin geloven bestond de methode voor het vermoorden van de vampier uit het volgende recept: hoofd afhakken, volproppen met knoflook en het gezicht vol in de modder drukken. Dat maakt Belmont dan ook zo speciaal, want in alle delen (op Aria of Sorrow na) werd Dracula naar het hiernamaals geholpen met de zweep. [url=http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaBelmontsrevenge.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/CastlevaniaBelmontsrevenge.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] Wie de fans vraagt naar de beste Castlevania, krijgt negen van de tien keer [B]Symphony of the Night[/B] als antwoord. Het verhaal begint bij een ‘dark priest’ genaamd Shaft die de het in zijn hoofd haalt om Dracula opnieuw tot leven te wekken, om zo de meest machtige wereldleider te worden. Dit gaat helaas voor hem niet zomaar, want Ritcher Belmont, held uit [B]Dracula X: Rondo of Blood[/B] (óók een Castlevania-game!) zit hem in de weg. Shaft betoverd hem en weet hem naar de slechte kant te halen, maar hij heeft zich verkeken op één persoon. Dit is Alucard, de zoon van Dracula, een ‘goede’ die we eerder zagen in [B]Castlevania 3: Dracula’s Curse[/B]. Zo ingewikkeld is niet iedere Castlevania. In ‘mijn’ [B]Belmont’s Revenge[/B] had de held, Christopher Belmont, alleen maar zijn zoon om te redden, die was gekidnapt door –je raadt het al- Dracula. Het is mooi meegenomen dat wij daar allemaal nog door leven, want ook hier wordt daarbij Dracula weer terug zijn kist in gezweept. Een veelbesproken Castlevania was [B]Castlevania 64[/B], de eerste in 3D. Een groot succes kon je het niet noemen, want de game haalde voor Castlevania’s doen soms echt extreem lage cijfers. Iets wat [B]Legacy of Darkness[/B], óók voor de Nintendo 64, een jaartje later nog eens dunnetjes overdeed. De derde 3D-Castlevania, [B]Lament of Innocence[/B] haalde dan wel iets betere cijfers, maar overtuigend was het niet te noemen. Wat dat betreft doen de 2D Castlevania’s het toch een stuk beter. Er verschenen er nog drie voor de Game Boy Advance, te weten [B]Harmony of Dissonance[/B], [B]Circle of the Moon[/B] en [B]Aria of Sorrow[/B]. Die laatste was de eerste die de nieuwe gameplay introduceerde en voor het eerst in lange tijd weer eens afstapte van de Belmont-bloedlijn. Deze nieuwe vorm van gameplay zien we ook terug in Dawn of Sorrow en gaat Joost jullie straks nog over bijpraten, dus dat slaan we even over. Het verhaal is nu wel even interessant. Soma Cruz komt met vrienden in Castlevania terecht, waar ze gevaarlijke sekteleider Graham Jones tegen het lijf lopen, die net als vele voorgangers ook weer Dracula tot leven wilt wekken. Later ontdekken ze dat het op z’n minst toeval is dat Soma zich daar bevindt… [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castlevania64.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castlevania64.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] Een kleine week geleden liep ik toevallig weer eens door het smalle straatje waar ik zo’n acht, negen jaar geleden Belmont’s Revenge scoorde. Al die tijd scheen het dat ‘ie nog een paar keer was verschenen, maar heb ik hem altijd misgelopen. Deze keer had ik meer geluk. Dawn of Sorrow pronkte in de voor de rest saaie etalage. Ik kocht er twee, één voor mijn goede collega Joost en de ander voor mezelf, stond op het punt om af te rekenen (en de man nog een dikke bonus te geven voor de laatste keer) toen ik in een flits opeens weer buiten stond. En voor ik het wist, zat de game vastgeroest in mijn Nintendo DS. [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] [ALIGN=center][I]Check snel pagina twee voor een uitgebreide weergave van Castlevania: Dawn of Sorrow.[/I][/ALIGN]

Het Heden

Van het verleden keren we weer terug naar het heden. Verdient Castlevania: Dawn of Sorrow een staak door het hart, of een blank maagdelijk nekje van een schone jonkvrouw?

[url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle1review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle1review.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] Het begin van een weergaloos avontuur Heerlijk aanstekelijke en bombastische klanken vullen mijn oren. Ik zie een kasteel langzaam opdoemen met op de achtergrond een bloedrode maan. Het is een prachtige aangelegenheid en samen met een spookachtige begraafplaats vormt het het podium waarop de jonge Soma Cruz ten strijde mag trekken tegen kwaadaardige monsters en demonen. Gehuld in een kloeke witte outfit beëindigd hij het leven van kwaadaardig gespuis, gebruik makend van spectaculaire magische aanvallen of gewoon de ouderwetse bijl. Ik zie hoe Soma na een vijand te hebben verslagen zijn viel opslorpt en hiermee zijn krachten overneemt – de locatie is nog steeds de begraafplaats. De toon is gezet, de sfeer is aanwezig en ik besluit me te wagen aan het avontuur dat voor me ligt. Ik schrijf m’n naam op het touchscreen – niet in bloed – ram op de A-knop en het spektakel kan eindelijk van start gaan. De roodharige teef & haar hulpjes Het precies één jaar geleden nadat je heelhuids het Aria of Sorrow savontuur achter je hebt gelaten. Je speciale krachten die toendertijd in het kasteel van Dracula Vlad Tepes opspeelden, ben je verloren en zullen niet meer terugkeren – zo dacht je of hoopte je in ieder geval. Dat deze krachten nog steeds aanwezig zijn, zij het sluimerend onderhuids, wordt duidelijk op het moment dat een kwaadaardig genootschap ten tonele verschijnt: een roodharige teef en twee kandidaten voor de nieuwe Dracula. Ze zijn te laf om je zelf in de pan te hakken, en daarom roepen ze de hulp in van een stel monsters. Al snel merk je dat de B-knop je een sprong laat maken, dat je met Y en A je wapen kunt hanteren, dat L je een slinkse ontwijk manoeuvre naar achteren laat maken en dat je met R een speciale move kunt uitvoeren die MP verbruikt. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle2Review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle2Review.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] De monsters versla je in een handomdraai, het drietal kiest voor het hazenpad en we maken een sprong in de tijd. Soma Cruz staat in een koude omgeving met ijspegels aan z’n neus en verkleumde vingers. Z’n witte huidskleur laat hem als een kameleon wegvallen in de ronddwarrelende sneeuw. Je bent weer terug gekeerd naar die plek waarvan je hoopte dat je je er nooit meer zou hoeven begeven, de plek waar precies een jaar geleden bleek dat jíj de uitverkorene was om de nieuwe Dark Lord, Dracula, te worden. De ontreddering onder je vrienden was groot toen ze vernamen dat je queeste nog niet is afgesloten, en zonder dat je ze iets hebt verteld sta je nu hier… Vechten, matten en knokken Castlevania: Dawn of Sorrow is een soortgelijk spel als Aria of Sorrow. Je bevind je nog steeds in een gigantisch kasteel, waarin je het in elke afzonderlijke ruimte opneemt weer opneemt tegen verschillende monsters. De spring-knop zal niet of nauwelijks ongeroerd blijven, platforms en gaten zijn in grote getalen aanwezig. Power-ups laten je gebieden bereiken die voorheen onbereikbaar waren. Verslagen vijanden leveren je experience op, af en toe als een eindbaas niet te verslaan is zul je je moeten bezig houden met het gehate levelen. Backtracken is aan de orde van de dag. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat Castlevania is als een 2D Metroid game ondergedompeld in een gotisch sausje; het verschil tussen de games zit ‘m eigenlijk slechts in het uiterlijk en een paar subtiele verschillen. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle3Review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle3Review.jpg border=0 width=225 [/img][/url] [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle4Review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle4Review.jpg border=0 width=225 [/img][/url] Wel is het zo dat Castlevania naar mijn gevoel voornamelijk draait om knokken en het vergaren van de meest extravagante wapens. Daar je in Metroid veel puzzels voor je kiezen krijgt, doet in Castlevania het vechtgerei het woord. Zwaarden, dolken, dubbele bijlen, werpbijlen, speren, katana’s, glocks, glocks met zilveren kogels… De lijst is enorm lang en er is voor iedereen wel iets te vinden wat in zijn straatje past. Sommige zullen gaan voor een groot log zwaard, terwijl anderen beter kunnen omgaan met een snelle kleine dolk. Sommigen zullen zich comfortabel voelen bij een ouderwetse werpbijl, terwijl andere kiezen voor een moderne glock gevuld met oneindig veel ammo. Maar naast deze fysieke wapens, kun je ook de hulp inschakelen van de souls van je tegenstanders. Soma Cruz’s kracht ligt namelijk vooral in het overnemen van de zielen van zijn tegenstanders, en dus zul je, als je mazzel hebt, bij een verslagen ‘normale’ vijand een soul vergaren. Deze kun je vervolgens equipen en zal, afhankelijk van het type, je kracht versterken of als een kompaan fungeren. Het verslaan van vijanden wordt ineens stukken makkelijker als een reusachtige stenen slang je op de voet volgt, of als je MP extra snel bijgevuld wordt. Hiernaast krijg je als je een eindbaas hebt verslagen een speciale ziel die je verder laat komen in het spel. Op Metroidiaanse wijze zul je op een gegeven moment de soul krijgen waarmee je een dubbele sprong kunt uitvoeren, zodat je die ene onbereikbare richel uit het begin van het spel nu wél kunt bereiken; een andere soul laat je onderwater lopen, handig, aangezien het zonder deze upgrade niet mogelijk is diep onder water te geraken; nog een andere soul zorgt ervoor dat je door een smalle opening heen kunt. Afijn, je begrijpt het idee achter dit systeem. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle5Review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle5Review.jpg border=0 width=225 [/img][/url] [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castle6Review.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castle6Review.jpg border=0 width=225 [/img][/url] Sealen en kaartlezen Je kunt niet zeggen dat het touchscreen een prominente rol speelt in Dawn of Sorrow, maar hij maakt het leven wel een stuk eenvoudiger en geeft de game net wat extra’s. Op het touchscreen is namelijk de actie te zien, zodat het bovenste scherm gevrijwaard blijft voor de kasteelmap (of voor de statistieken, maar dat is vrij nutteloos). Uiteraard is dit niet vreselijk spectaculair, innovatief of hitsig, maar het zorgt er wel voor dat je niet aldoor op start hoeft te drukken om een oog op de kaart te werpen, en dus hoef je het spel nooit onnodig te onderbreken. Maar het echte gameplay vernieuwende gameplay aspect wat het touchscreen met zich meebrengt, betreft het tekenen van zogenaamde seals en het wegtikken van ijsblokjes. Wordt een doorgang geblokkeerd door een enorme brok bevroren water? Hak dan kundig een tactische opening zodat je verder kunt. De seals zul je nodig hebben voor het definitief verslaan van eindbazen. Staat zo’n beeldvullend schepsel op het punt te sterven? Zet dan de puntjes op i door op je touchscreen een tekening bestaande uit rechte aaneensluitende lijnen te trekken en het wezen op die manier op te sluiten. Verpruts je het tekenen van deze lijnen, dan zal de eindbaas weer wat lucht in de longen gepompt worden en krijgt ‘ie een deel van z’n HP terug! Nifty, maar zondermeer hardstikke spannend en opwindend. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Castledeshzinit.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Castledeshzinit.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url] [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN] [ALIGN=center][I]Ga snel door naar pagina drie voor ons keiharde oordeel.[/I][/ALIGN]

Het Laatste Oordeel

In het laatste oordeel wordt Castlevania: Dawn of Sorrow door ons ontleed en beoordeeld. De cijfers die je onderaan de pagina ziet staan zijn het gemiddelde van onze persoonlijke cijfers. Graphics Ik had allemaal nogal gemengde gevoelens over de graphics. Ze zijn zeker sfeervol en het kasteel zelf is subliem. Jammer vind ik toch het gebrek aan detail bij Soma zelf. Wat mij betreft hadden ze daar best iets meer aandacht aan mogen besteden. Hij moonwalkt vooruit als het ware en na een tijdje zul je het vast niet meer zien, maar dat soort dingen kloppen gewoon niet. Ook zou ik best zijn gezicht willen zien, want dit is nu gewoon een soort witte vlek. Daarnaast zie ik allemaal toffe equipment zoals de meest modieuze armor, maar zie ik niet terug als ‘ie het aantrekt. De vijanden zien er dan wel weer helemaal perfect uit. Hun animaties zijn echt top-notch en ze hebben allemaal gewoon hun eigen ding. Frankenstein die met een hoop gebliksem tot leven komt, Efteling-achtige dansers die als ze verslagen worden verdwijnen in een regen van rozenblaadjes, geweldig grote ridders met indrukwekkende bijlen: je kunt het zo gek niet verzinnen of het zit erin. Mede hierdoor krijgen de graphics ook van mij een nette [B]80[/B]. [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] Als het op het grafische vlak aankomt, gaat Soma absoluut niet de mist in. De game is volledig 2D, maar dan wel op een hele mooie manier en mensen die lullen over ‘dat dit ook wel op de GBA had gekund’ zijn blind, dom, of gewoon allebei. Op technisch gebied is Dawn of Sorrow namelijk doordrenkt met speciale effecten, de lichtinval is goed en de characters bewegen smooth en tot op zekere hoogte realistisch. Maar ook op artistiek gebied slaan de makers de plank absoluut niet mis. Alle omgevingen, of dit nu een duistere kathedraal of een overwoekerde tuin is, zijn met zorg door de makers in elkaar gedraaid en dit resulteert erin dat het spel je snel opslokt. Hiernaast beschikt het spel over eindbazen die min of meer het hele beeld vullen; overweldigend. Al met al is het niet helemaal koek en ei, de DS kan namelijk betere beelden aan, en dus krijgen de graphics van mij een 80. [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN] Sound Het geluid in Castlevania voegt veel toe aan de uitstraling van de vijanden. Het gebulder van de meest afgrijselijke wezens, het gedreun van voetstappen, het gekletter van zwaarden: allemaal heerlijk. Toch word ik af en toe een beetje iebel van sommige deuntjes. Sommige zijn op eerste ‘gehoor’ prima, maar als je ergens lang vastzit in een gebied kunnen ze soms behoorlijk op je zenuwen werken. Let wel: dit is echt niet altijd zo, want het grootste gedeelte is geweldig en er is dan ook duidelijk veel aandacht aan besteed. Ook hier scoort het geluid bij mij een dikke [B]80[/B]. [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] De soundtrack is simpelweg prachtig. Het maakt niet uit waar in het spel je je bevind, overal hoor je heerlijke achtergrond muziek, sfeervolle melodieën die ik me op dit moment glashelder voor de geest kan halen en zo kan neuriën, mocht ik dat willen. De soundeffects daarentegen zijn niet vreselijk bijzonder, maar het is niet zo dat je je eraan stoort. Voice-overs ontbreken daarnaast ook, maar dat is in mijn ogen alleen maar een pluspunt. Van mij krijgt het geluid een 90. [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN] Gameplay Vanaf nu wil ik niemand meer horen zeggen dat de line-up van de DS echt helemaal klote is. In zeer korte tijd zijn er opeens drie moddervette games bijgekomen: Advance Wars: Dual Strike, Meteos en nu dus ook Castlevania Dawn of Sorrow. Die laatste zit naar mijn mening perfect in elkaar. Hij is niet te moeilijk maar ook zeker niet te makkelijk, heeft geweldige boss-battles en er hangt een geweldige sfeer. Het gebruik van de twee schermen vind ik ook prima gelukt. Zo is de map op het bovenste scherm echt erg handig en het sealen van een boss voelt ook heerlijk en natuurgetrouw aan. Zó zou ik dat ook doen, als ik vampierenjager was! Deze actie-platformer met RPG-elementen is op het gebied van gameplay helemaal geslaagd wat mij betreft en daarom geef ik het ook een vette [B]95[/B]! [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] De gameplay is simpelweg gezegd heerlijk. Soma Cruz laat zich soepel als een goed geoliede balletdanseres onder de knoppen nemen en alle moves die je hem kunt laten uitvoeren zijn makkelijk uit de mouw te schudden dankzij de logische knoppenindeling. Hiernaast is de moeilijkheidgraad goed: over het algemeen is Dawn of Sorrow niet al te lastig, maar af en toe zullen je tenen krommen van frustratie, en da’s alleen maar lekker natuurlijk. Ook draagt het touchscreen bij aan het goed verlopen van de game, die eeuwige kaart in beeld voegt daadwerkelijk veel toe! Wel dient gezegd te worden dat echte vernieuwing ver te zoeken is, maar desondanks wijs ik de gameplay een mooie ronde 90 toe. [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN] Replay Dat ik nog een keer terug zal keren naar Castlevania in het Dawn of Sorrow-avontuur staat voor mij zo goed als vast. Niet alleen omdat ik er een geweldige tijd heb gehad, maar ook omdat ik er nog lang niet klaar ben. Net als Metroid is er, zoals Joost al zegt, nog genoeg te ontdekken en omdat alles zo prima te pruimen was, zal dit ook zeker geen straf zijn. Dit allemaal zonder dat de game echt het idee geeft dat hij kunstmatig is opgerekt. De multiplayer-mode heb ik nog niet kunnen testen (Koos Vriendloos), maar dat weerhoudt me er niet van om de replay te belonen met een [B]85[/B]. [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] De gemiddelde gamer kan deze game binnen uurtje of 10 uitspelen, maar vrees niet, want de pret is dan nog lang niet voorbij. Het kasteel zit namelijk boordevol extra eindbazen, souls en wapens die je kunt verzamelen en in het geval van souls via wi-fi kunt ruilen met een vriend. Hiernaast bevat het kasteel ongetwijfeld ruimtes waar je tijdens de main-speelsessie nog niet aan toe gekomen bent, altijd leuk om deze te ontdekken. Tot slot kun je via de wi-fi mode ten strijde trekken tegen een maat in een gave race-mode, leuk en spannend tegelijk. Ruwweg is de speelduur in ieder geval nog met nogmaals 10 uur op te rekken, en daarom krijgt de replay een 85 van mij. [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN] Conclusie Wow, het is me niet vaak voorgekomen dat een game me zo verrast heeft als Castlevania. Natuurlijk weet je dat zo’n game kwaliteit heeft, maar op een releaselijst lees je er, als je de serie niet goed kent, al gauw overheen. Konami heeft er goed voor gezorgd dat alle elementen goed samenkomen en dit alles vormt een geweldig geheel waar de sfeer van afdruipt. Straks ga ik weer terug het kasteel in en ondertussen hoop ik dat Konami er minstens net zoveel uitpoept voor de DS als dat ze deden op de Game Boy Advance. Een [B]94[/B] krijgt de game van mij en als dat niet genoeg is om jou te over te halen tot aanschaf, weet ik dat graaf Dracula zich zal omdraaien in zijn kist. [ALIGN=right][I]- Lennart[/I][/ALIGN] Als je je al een beetje verdiept had in Castlevania: Dawn of Sorrow, dan zou je weten dat de game wordt overspoeld met negens en hoger. Een grote naam als IGN beloonde de game met een 93, zowel Gamespy als Gamepro gaven een solide 90. En ook ik zelf ben zeer enthousiast over de game, zoals je wellicht al uit deze review kon opmaken. Maar zoals je misschien al aan voelt komen: ik ben een tikkeltje minder content met het spel dan de groten der aarde. Castlevania: Dawn of Sorrow is een enorm goede game, de makers hebben er met liefde en zorgvuldigheid aan gewerkt en dat zie je aan alles terug, maar wat mij betreft mist het een solide verhaal en wat extra diepgang in bijvoorbeeld de eindbazen. Je loopt het godganse spel door een reusachtig kasteel, slacht en vecht tot je een ons weegt, maar een duidelijke drijfveer en geschiedenis ontbreekt. Wanneer is deze immense binnentuin ontstaan? Wie is deze eindbaas? Ik had het graag willen weten, maar info omtrent dit blijft uit. Hierdoor ontbrak zo nu en dan ook de drang bij mij om verder te spelen – want waar deed ik het voor? Begrijp me niet verkeerd overigens, Dawn of Sorrow is een spel dat uitpuilt van de sfeer, gameplay heeft die staat als een huis, maar om bij mij een 90 of hoger te scoren moet een game iets meer om het lijf hebben. Desalniettemin kan ik dit spel iedereen aanraden die knalgoede actie en mooie avonturen kan waarderen; deze vampierjager geef ik een 88. [ALIGN=right][I]- Joost[/I][/ALIGN]

[url=http://www.m-gaming.nl/files/CastlefinalplaatjeReview.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/CastlefinalplaatjeReview.jpg width=450 border=''0'' [/img][/url]

N1 Score: 9.1

+

-

Gekoppelde games

Castlevania: Dawn of Sorrow (Nintendo DS)