[Special] Geschreven door Michiel op 2005-11-23 13:46:18

Retro-review: Mario Kart 64

Waardering krijgen ná je dood is een veel voorkomend verschijnsel. Het overkwam Notorious B.I.G, Pim Fortuyn en ook de Nintendo 64. Want alhoewel ik nu met nostalgische gevoelens terugdenk aan die glorieuze tijd; vroeger stond ik vaak te schelden toen ik bij de Bart Smit naar het spelaanbod van de Nintendo 64 keek.

Zo heb ik me wel eens gewaagd aan Bass Hunter Fishing of Mickey Speedway USA. Waarom? Simpel, het aantal topgames dat uitkwam was érg gering. Nu waren de toppers díe uitkwamen weliswaar van een ongekende kwaliteit; ik noem Ocarina of Time, Super Mario 64, GoldenEye, Mario Kart 64, Perfect Dark, maar feit blijft dat het er niet veel waren. Wat in zo'n situatie altijd handig is is een game die je úren, nee dágen achter elkaar kan spelen zonder dat het je gaat vervelen. En Mario Kart 64 was zo'n game, één van velen weliswaar, maar wel een érg goede. Mario Kart 64 was niet mooi, tenminste, dat vond ik altijd. De banen zagen er dan wel aardig uit, maar die kartelige karts, daar kon ik me echt aan ergeren. Gelukkig waren graphics toen nog niet zo belangrijk als dat vandaag de dag het geval is. Bij nieuwe plaatjes van Xbox 360 games springt menig twee turf hoog pubertje een gat in de lucht en gaat snel z'n krantjes rondbrengen om maar zo'n stoere console te kunnen kopen over een paar dagen. Of hij kijkt z'n stiefvader eens lief aan, ook geen ongewoon scenario tegenwoordig. Maar goed, voordat ik weer begin te ratelen over "vroegah", en dat terwijl ik pas 10 maanden volwassen ben, gaan we maar weer verder met Mario Kart 64. [img]http://www.m-gaming.nl/files/MarioKart6401.jpg border=1[/img] Mario Kart 64 was mijn derde aankoop voor de Nintendo 64. Na Super Mario 64 en Ocarina of Time helemaal grijs te hebben gespeeld moest er maar eens wat nieuws in huize Michiel komen. Mijn oog viel in de winkel op Mario Kart 64, in die tijd had ik nog nooit gehoord van het woord review, dus op goed geluk en een mooi prijskaartje kocht ik het spel. Al snel daarna bleek dit één van mijn beste aankopen ooit. Uren achter elkaar heb ik Mario Kart 64 gespeeld. Hoe goed was het gevoel om bij Wario vlák voor de finish een rood schild in z'n ster te boren waarna ik een glorieuze plaats kreeg op het podium in Wario Stadium. Die groene dino, ik speelde altijd met Yoshi, was in die tijd m'n trouwe kameraad in de wereld van kartraces, roem, geld en vrouwen. En dan heb ik het nog niet eens over de multiplayer mode gehad. God oh god wat heb ik me daar lang mee vermaakt zeg. Avonden lang kreeg ik vrienden over de vloer en gingen we Mario Karten. De meest hilarische dingen gebeurden en we lagen dan ook vaak in een deuk, wel of niet onder invloed van wat biertjes, het maakte eigenlijk helemaal niks uit. [img]http://www.m-gaming.nl/files/MarioKart6402.jpg border=1[/img] [img]http://www.m-gaming.nl/files/MarioKart6403.jpg border=1[/img] Mario Kart 64 was eigenlijk alles in één. De single player bleef uitdagend doordat je tegenstanders altijd wel weer een manier vonden om zich een plekje terug te veroveren. De multiplayer was misschien wel nog eens twee keer zo leuk. Het échte succes van Mario Kart 64? Vroeger was ik overtuigd van Nintendo's kracht om games te maken die geen enkele andere developer kon maken. De zogenaamde "Nintendo feeling" was iets wat ik niet zo snel kreeg bij het spelen van de nieuwste PSX topper. Ik speelde zojuist weer een keer een potje Mario Kart 64, en bij het uitspelen van de game krijg je een leuk outro met die overbekende Mario Kart muziek. Kippenvel ging er gelijk weer over m'n zachte babyhuidje. Waarom? Ik heb geen flauw idee. Het was iets van herkenning, iets wat ik jammer genoeg bij Nintendo een beetje verloren ben. Met smeuïge gedachten denk ik terug aan die goede ouwe tijd waarin ik urenlang Mario Kartte. Die tijd waarin je prijs uitgespuugd werd door een vis, waarin je een streng bananen achter je kart had hangen en waarin je van de baan werd geveegd door gigantische eieren, maar ook die tijd van onverwoestbare pinguïns, de nummer 4 die opgeblazen werd en dat fluitje als je remde tijdens een slip. Als Nintendo met de DS versie ook maar een beetje in de buurt komt van de 64 game dan ben ik al tevreden. En als afsluiter: "Hey, you wer-a good, see you next time!"