[Column] Geschreven door Joost op 2005-12-26 23:16:50

Nachtelijke overpeinzingen

Ik verman mezelf en stap door de deuropening heen de ongure kou in. Mijn bruin lederen handschoenen, ingelegd met een zacht bondje, weren op kundige wijze de kou, zodat ik met goede moed door kan stappen op mijn Italiaanse bordeelslippers tussen de bevroren modderplassen door. Mijn hond, een lichtgekleurde Golden Retriever teef van vier jaar oud, volgt me op de voet, in het gareel gehouden door een stoere, mannelijke riem, niet helemaal aansluitend bij haar ranke uiterlijk. De oude beuken en eiken, aan weerszijden van de door mij betreden weg gesitueerd, lijken mij in deze opkomende schemer te bewaken, statig staand als oude wachters. Hoewel ze tevens voor perverse serieverkrachters als handige beschutting voor het meisje-van-haar-fiets afsleuren zouden moeten fungeren. Maar dat neemt natuurlijk veel van de romantiek van deze sfeerverhogers weg, dus laten we daar maar voor het gemak niet over nadenken. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Kolomplaatje2.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Kolomplaatje2.jpg border=0 align=left [/img][/url]Aan het einde van de lange straat waar ik over loop ligt diep in een keurig bijgehouden tuin het meest statige huis van Bosch & Duin. In de opkomende avond leveren de dakpannen, de ene na de andere gelegen, een grillige schaduw op die zich als een verduisterende sluier over het pas gemaaide gazon heen werpt. Vanwege het sterker opkomende donker beginnen de lantaarnpaallampen voorzichtig op te lichten, een zachtroze gloed werpend over de Baarnseweg en licht brengend op plaatsen waar voorheen schaduw regeerde. Ik begin wat steviger door te stappen richting bos, balend dat ik me drie kwartier geleden liet verleiden tot een potje online Mario Kart, waarin m’n ego hevig werd gekrenkt door een of ander snertjong met te veel mazzel en een met teveel eelt beladen snakers-duim. M’n gedachten worden ruw in flarden gereten door de rauwe kreet van een plaatselijke, geestelijk gehandicapt. Gelukkig maar, dat er een begeleider mij onbewust een helpende hand biedt door het geluid van het wezen te smoren, zodat ik me weer comfortabel weg kan laten zakken in mijn gedachtewereld. Ik denk terug aan een gamejaar waarin ik en miljoenen anderen de Nintendo DS hebben aangeschaft. De Japanners zijn verantwoordelijk voor 5,44 miljoen verkochte Dual Screens; een niet misselijk aantal wat ver boven dat van de concurrent uitreist. Vorige week nog maakten deze Jappen het vreselijk bont door maarliefst 400.000 Dual Screens in huis te halen. Animal Crossing, Mario Kart, het blijken in het land van de Rijzende Zon gegarandeerde systemsellers te zijn. Bijzonder maf spelletje lijkt dat Animal Crossing me trouwens. Je sufkut maar wat rond in een te kleurrijke omgeving, omgeven door allemaal olijke hoofden met de grote ogen en onderwijl poog je je hoofd boven water te houden door te vissen en door te zoeken naar zeldzame schatten. Het klinkt me als debiele lariekoek in de oren, maar het schijnt dat dit spel toch al zo’n 750.000 maal over de Japanse toonbank is gefladderd. Heel wat minder vrolijk en olijk is het sinistere paadje wat zich als een grillige slang door dit donkere bos uitstrekt en waar ik me op het moment bevind, en mij en mijn goudkleurige hond naar een groot open veld toe leidt. De maan reist ondertussen reeds op, met haar vanillekleurige gelaat steekt ze sterk af tegen de donkerblauwe hemel, en werpt een melancholische, zilverachtige tint op de kalende bomen. Ik versnel nogmaals mijn pas, en al snel bevind ik mij op het open veld. De hond wordt ontdaan van haar riem en kan in vol ornaat rond sprinten door dit duistere woud, vlot en vlug de kou van haar afschuddend. Terwijl gemoedelijke hiphopklanken uit m’n koptelefoon schallen, probeer ik voor mezelf uit te maken of ik 2005 wat betreft handheldgaming de moeite waard vond. Wat in ieder geval zeker is dat ik met ‘de grote spellen’ nog steeds meer plezier heb beleefd, maar dat handheldgames voor mij persoonlijk beginnen in te lopen op de consoles en PC. Daar ik in 2004 welgeteld één handheldgame heb aangeschaft, waren dat er in 2005 vijf. Daar ik in 2004 ongeveer drie keer stroom door m’n GBA heb gejaagd, heb ik mijn DS in 2005 minimaal elke twee weken wel eenmaal liefkozend betast. Maar of ik het nou… Ineens staat m’n hond voor m’n neus, waardoor ik terug uit mijn gedachtenpaleis treedt. Haar grote, donkere ogen glinsteren in het maanlicht, witte wolkjes kringelen op vanuit haar hijgende bek, en haar bedeesde houding lijkt zoveel te zeggen als: ‘breng mij weer naar huis’. Iets wat ik haar gezien de kou in dank afneem. Ik bevestig de riem aan haar halsband en geleid haar terug naar het pad, om vanaf daar weer op uit te komen op de straat waar mijn huis zich bevind. Een verdwaalde gehandicapt aldaar blikt mij peinzend aan. Ik blik minstens even peinzend terug. ‘Ieuwaow, owaje, heb, hep jijn een leuk kerst gehad’, roept hij me toe. ‘Reken maar van yes’, antwoord ik. ‘En, en…. was het jaarn ook leeuwk…?’ Na een korte overpeinzing antwoord ik: ‘Ja zeker, kerel. Het afgelopen jaar was de moeite meer dan waard, en volgens mij wordt volgend jaar alleen nog maar beter.’