[Nieuws] Geschreven door davestation op 2005-12-31 18:40:48

Het verslag van een oudere gamer

Ik weet nog goed dat ik te maken kreeg met gamen. Ik was verslaafd toen ik een beeldscherm zag. Het ging om een aqaurius spelcomputer. 64 pixels in totaal als ik het me nog goed kan herinneren. Ik was een klein rijdend "autootje" dat neerstortende meteorieten moest kapot schieten voordat ze mij raakte. Een soort voorloper van Space Invaders. Vanaf dat moment wist ik het: Ik was verslaafd aan het gamen. Al snel kregen we een soort "PC"; niet zoals we het nu kennen, maar een echte commodore 64. Met grote slappe diskettes. Veel uitwisselwerk met vriendjes die het ook hadden speelde ik spelletjes waarvan ik nu nog steeds denk, hoe kon ik het ooit leuk vinden? Titels die me nog steeds zijn bijgebleven: Ghouls & Goblins (later ook nog op de NES uitgekomen!), Ghostbusters, maar ook grappigere spelletjes als Donald Duck enz. Totdat mijn oudere broer mij uitnodigde bij een vriend van hem. Die had een "game-console". Wat dat ook mocht wezen, ik ging graag mee om een kijkje te nemen. Hij had twee spelletjes op een systeem dat hij de TV aansloot (Tetris & Mario Bros) en met behulp van controllers, iets wat in mijn ogen voorkwam als een vreemde joystick (want dat was al heel wat voor de commodore), kon je een poppetje, Mario genaamd, laten rennen. Ik mocht dan zijn broertje zijn (Luigi). Wat een genot was dat, ik kwam bij die vriend vaker dan mijn eigen broer. Het werd mij al snel duidelijk, ik wilde er ook eentje hebben, zo een NES. En dat kreeg ik! Met een zapper, nogwel. Urenlang ge-duckhunt, met mijn pistool niet verder dan 1 cm van het beeld, tot level 99 gekomen. Met behulp van de videotheek (waar ik spelletjes huurde) kwam ik steeds meer spelletjes tegen waar zelfs de dag vandaag nog titles op worden voortgeborduurd. (The Legend of Zelda? The adventures of Link?). Met vrienden speelde we al sport spelletjes als Ijshockey, of speelde ik alleen mini RPG's als Wizards & Warriors. Ik ging me steeds meer richten op RPG's. En op vakanties? Daar had ik me HandHelds voor. Geen kleur, geen moeilijke grafics, nee lekker wegte spelen games, die je voor de paar uurtjes uit de zon konden houden. Mario die door woestijn achtig landjes rende, docter Mario en natuurlijk Tetris. Dat was de GameBoy voor mij. Maar toen kwam het grote nieuws: Er was een Super Nintendo op komst. Mooiere kwaliteit, controllers die lekkerder in de hand lagen, met nog meer knoppen. En ja hoor, een nieuwe Mario kreeg je erbij. Zo blij als ik was, zo voel ik me nog steeds als ik terugdenk aan het feit dat ik Mario kon laten vliegen met zijn gele cape door Mario's World. Een zeer uitgebreid spel (voor dat moment) waar ik zeker veel plezier mee heb gehad. Op dit moment kwam ook steeds meer de doorbraak van de PC. Het was voor meer en meer gezinnen mogelijk om zelf een desktop te bezitten. Spelletjes als Dune & Dune 2 waren mijn eerste favorieten. Ik verruilde mijn consolloes voor een PC. Fantasy en Real Time Strategy werder verkozen boven "makkelijk speelbaar spelletjes" zoals Mario Kart. Maar als ik nu terugdenk aan die tijd, met vrienden kon je beter gaan Karten dan met zijn drieen achter een PC-tje zitten. Oh wat was de "battle mode" in mario kart een onwijze bezigheid. Mijn broertje groeide ook langzaam naar Nintendo toe, maar aangezien ik "ouder" werd vond ik Mario kinderachtig worden (hoewel A Link To The Past me toch voor heel veel hersenkrakers heeft bezorgd, hoe moest ik weten dat ik zijn energieballen moest terugslaan?). Van PC terug naar console? Was het dan mogelijk? Ja, een vriend van mij had destijds iets moois, wat ik wellis op TV reclames zag. Mario in 3D. Wat moest ik daar nu mee? Ik had toch Duke Nukem en Doom 2? Maar ja, toch wetend dat Mario me altijd al interseerde ging ik toch maar kijken. En het was me wat, direct overgenomen door het gevoel ging ik voor de "64". De console maakte in mijn ogen een comeback. Met spelletjes waar je vier mensen tegelijk kon gek maken. James Bond, en natuurlijk weer Mario Kart. Ook Link kwam weer om de hoek kijken. Meer en meer kon ik mijn vrienden vermaken met een avondje spelen op de console. Na veel meer bezig te zijn geweest met de PC kwam de volgende manier van Game me tegen het lijf lopen. Online Gamen. Het spel Ultima Online heeft me maanden (misschien wel jaren) van de straat gehouden. Online spelen, vrienden (en vijanden) maken met dezelfde interesses! Dat was toch wat je wilde als solo-game player. Je hoefde ze in real-life niet eens te kennen, als jij maar lekker kon Gamen. De 64 werd meer en meer vergeten. Toch weet ik nog steeds dat met vrienden spelen het leukst was op een console. Deze tijd liet mijn broertje veel tijd over voor het leren en beheren van Nintendo. Ik had een "volgeling", al was het Nintendo tijdperk voor mij dan toch voorbij... Totdat de Nintendo, in tegenslag op Sony, een GameCube op de proppen kon zetten. Ik zag al lang niet meer veel heil in Consolles, aangezien ik volhield aan online gaming en de kracht van Personal Computers. Mijn broertje, trots in het bezit van een GC, begon wat te spelen, en natuurlijk deed ik wat mee. Ik speelde hier en daar een spelletje mee, totdat ik zelf maar wat titels ging aanschaffen (Star Wars Rogue Squadron als voorbeeld). En natuurlijk weer de Mario-games... Geen enkele uitgever heeft in dezelfde reeks zoveel succes als Mario Kart (in mijn ogen). Double Dash was het nieuwe karten. Maar andere mario titles deden het ook leuk. Smash brothers, lekker brutaal elkaar van een afgrond slaan, of gewoon lekker golfen. Of een ganzenbord type spel. Het leukste denk ik is dat als mijn ouders weg waren (op vakantie) dat ik en mijn vrienden (ik was al in de 20 jaar) de gamecube erbij pakte en gingen mario-en. Op de gamecube wel te verstaan. Want dat is en blijft de kracht van Nintendo, de betere spelers kunnen het verliezen van spelers die een spel vijf minuten geleden geleerd hebben hoe het werkt. Deze kracht moet Nintendo blijven gebruiken. En toen kwam hetgeen wat mijn broertje de zonde van mijn leven zou noemen. Ik kocht een PS2. Ik was al ouder, gamede minder en had online gaming afgezworen. Ik wilde graag een DVD speler op mijn kamer (en mijn toekomstige huis); en dat was wat er tekort schoot bij de GC. Want ook het grote Nintendo kan fouten maken. "Het mag niet op een PC lijken" was een strategie. Maar Sony (PS2) en microsoft (X-Box) dachten daar heel anders over, en met succes. Want het zijn de grootste concurrenten geworden van Nintendo (die overigens de slag van SEGA al eerder had gewonnen, ik heb SEGA nooit echt bewonderd, behalve dan Sonic en Ekko de Dolphin). Nintendo weet dus hoe het moet overleven (en misschien zelfs winnen) maar heeft fouten gemaakt. Want het moest een "kindvriendelijk apparaat blijven. Mortal Kombat was altijd leuker op Sega door het bloed. Kom op, Nintendo had beter kunnen gokken. Kindvriendelijk zijn kan je ook door goed advies te geven aan bijvoorbeeld ouders. Deze games zijn niet geschikt voor jeugdige spelers. Ik denk dat ouders best zelf kunnen beslissen of een game wel of niet geschikt is voor hen kinderen. Maar zoals ik al zei, het was een leermoment voor Nintendo. Wat ze zeker verbeterde met de GameCube. Maar nu... De grootste oorlog moet nog gaan komen (na die van NINTENDO DS vs PSP): XBOX360? PS3? NINTENDO REVO? Ik denk dat het voor mij gewoon bij een PCtje blijft. Prijs zal een van de zaken zijn die voor mij het meest gaat gelden. In iedere geval bedankt voor het lezen van een oude fan van Nintendo (want we spelen nog steeds graag op de Game Cube tegen elkaar, lekker karten of golfen ofzo)