[Column] Geschreven door Joost op 2006-01-01 18:14:33

Nieuwjaarsnacht

De sneeuw knerpt zachtjes weg onder m’n schoenzolen – de laatste, pappige restjes van wat deze ochtend en gisteravond nog voor een dikke, witte deken over de wereld heenliggend zorgde. Met trillende hand duw ik de sleutel in het slot, geef een paar draaien, en treed binnen in de heerlijke warmte van mijn crib. De dikke jas wordt uitgedaan, het hondje krijgt een paar aaitjes over haar bolletje, ik verorber een paar heerlijke, geroosterde, met kaas belegde bammetjes, lees in de Volkskrant een column van Martin Bril en begeef me vervolgens stilletjes naar boven, waar ik aan mijn sanitaire behoeftes voldoe en tot slot plaats neem óp mijn bureaustoel. Ik zeg hier bewust óp, want mijn bureaustoel is een stoel waar je daadwerkelijk óp zit. What you see is what you get, en wat je bij mijn stoel ziet is een harteloze, vormeloze plank met een knik er in, het lichtgekleurde Ikea-hout ziet er niet uitnodigend uit en lijkt geen zin te hebben in de lange zit van een persoon. Je hebt ook stoelen waar je ín zit, en dat is toch een wezenlijk verschil. Stoelen waar je ín zit maken je lui en laks, nemen je haast weg en zijn puur gemaakt voor het zitten an sich. Mijn stoel lijkt uit te stralen van: ‘je hebt geen tijd, je hebt haast, blijf niet lang zitten!’, maar dit is niet iets wat ik niet altijd in acht neem. Soms is het nou eenmaal noodzakelijk om een flinke poos achter mijn bureau te vertoeven, en dan is mijn bureaustoel de uitgesproken meubel hiervoor. [url=http://www.gameqube.nl/files/GQcolumnscreen02.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/GQcolumnscreen02.jpg border=0 align=left [/img][/url]Waar mijn stoel gelukkig over beschikt is een handig draaimechanisme, perfect om nu op nieuwjaarsnacht zachtjes rondjes te draaien en m’n gedachten te laten dwalen over de gebeurtenissen van daarnet, enorme baldadigheid gecombineerd met humor waarvan het opblazen van een groot aantal lampjes uit een verlaten bedrijvencomplex het hoogtepunt was. Maar ook dient er nagedacht te worden over 2006, een jaar waarin we de lancering gaan zien van The Legend of Zelda, maar natuurlijk ook de lancering van de Nintendo Revolution. Waarvan ik helaas die laatste niet mee zal mogen meemaken. Die laatste zin klinkt een beetje cru, en (gelukkig) klopt hij ook niet helemaal. Wat namelijk het geval is dat ik van plan ben ‘de wijde wereld’ in te trekken, ervan uitgaande dat ik m’n eindexamenjaar haal, want anders gaat het hele feest niet door. Ik heb het even gehad met school, leren en nog meer ongein in die trant en wil voor een ongeveer een half jaar naar Australië gaan, naar kennissen in Sidney. Daar hoop ik fulltime te gaan werken, ‘levenservaring op te doen’ en bovendien ‘ns even te kappen met games en alles daaromheen, aangezien ik vanaf het moment dat ik bij M-Gaming begon als redacteur – mei 2004 ongeveer – er enorm intensief mee bezig ben geweest. Dan wel niet als speler er van, als wel het schrijven erover. Nu ben ik niet plan met dit half jaar of langer durende intermezzo de game controllers in de wilgen te hangen, absoluut niet zelfs. Als ik weer gezond en wel mijn voeten op Nederlandse bodem neerzet, hoop ik vurig op ‘de revolutie’. De revolutie, een gamerevolutie, ontketend nog wel door Nintendo. Het goede oude Nintendo, met zijn rijke historie, wijs glimlachende Japanners en eigen filosofie. Het stralende magnum epos van de gamewereld, ‘de verlichting’ in deze duistere, harde maatschappij. Zij moeten de revolutie starten, met hun Revolution natuurlijk. Als ik thuiskom hoop ik mijn ouwe heer, een serieuze, grijze, bijna-vijftiger, geïnteresseerd in goede wijn, oude kaas en Mozart, aan te treffen met een witte, ranke afstandsbediening in de handen, wijzend en zwaaiend naar het televisiescherm. Ik hoop dat mijn moeder, een enthousiaste vrouw die net aan overweg kan met Word, het Revolution Official Magazine checked voor de nieuwste games, vetste scoops en de meest smeuïge geruchten. De Revolution moet ook geheel overslaan naar de jeugd, want ja, de jeugd heeft immers de toekomst. In de cafés en kroegen wordt op zaterdagavond niet slechts gebabbeld over of Grolsch nou beter dan Heineken is of niet, welke chick het lekkerste kontje heeft, maar worden game-ervaringen uitgewisseld betreffende de Nintendo Revolution, natuurlijk wel onder het genot van een ijskoud pilsje. Gamen is iets wat volledig is geïntegreerd in de maatschappij, op het zelfde niveau als films en boeken. Voor iedereen toegankelijk en bovendien geaccepteerd en gerespecteerd. Ik maak weer een kwieke draai op mijn bureaustoel en kijk weer richting beeldscherm. M’n stoel voelt nog steeds even hard en onaangenaam aan. Ik denk dat ik maar eens ga liggen ín m’n bed. Gelukkig nieuwjaar nog, iedereen.