[Column] Geschreven door Mike7 op 2006-01-18 19:02:03

De Cock & Het mysterie van de Revolution

[B]Afgepeigerd van de training van afgelopen middag kom ik thuis en loop ik direct door naar mijn kamer om vervolgens op mijn heerlijk, zachte, warme bedje neer te ploffen. De TV heeft waarschijnlijk al die tijd aangestaan, want ik hoor vanuit de linkerhoek allerlei geluiden komen. Met mijn laatste krachten draai ik mijzelf om naar de richting van de TV en ik merk heel slim op door naar de linker bovenkant te kijken, dat de TV op RTL4 staat. Van schrik doe ik mijn ogen stijf op elkaar als ik daar ineens een oude man op de TV zie, als ik een beetje ben bijgekomen en mijn ogen weer durf te openen zie ik dat er een Nederlandse politieserie bezig is. Oh, nu weet ik het weer: Baantjer.[/B] Zo moe als ik was, bleven mijn ogen toch maar gericht op het beeldscherm, dat werd afgewisseld door saaie gesprekken en soms wat flauwe grappen. Hoewel ik vrijwel niks gemist had van deze aflevering, wist ik na 10 minuten al niet meer hoe alles in elkaar zat, en mijn ogen fluisterde me steeds maar in dat ik moest gaan slapen. Tegen mijn zin in sloot ik mijn ogen dan uiteindelijk toch maar, om vervolgens weg te zinken in hele diepe gedachte, ver weg van de realiteit en de keiharde wereld waar wij tegenwoordig in leven. Daar staat hij dan: de Nintendo Revolution staat te schitteren in mijn kamer en de zonnestralen die vanuit de rechterkant door het raam in mijn kamer landen, verlichten de kekke console nog eens extra goed. Het is toch vakantie, dus als ik wil kan ik mezelf de hele dag vermaken met deze perfecte console, waar het blauwe neon-licht uit het gleufje komt waar men de CD inschuift. Direct naast de immens populaire console ligt een stapel games op elkaar, het zijn er snel geteld een stuk of twaalf. Het boeit me eigelijk helemaal niet zo, ik heb ze allemaal nog niet gespeeld, dus moet ik er maar eentje uitpikken. Mario 128 komt voorbij, Zelda: Hyrule Kingdom zie ik liggen, maar ik denk dat ik toch kies voor Mario Kart: Revolution! Zodra ik het doosje open, zie ik de CD van het spel erin, zoals ieder mensen zou verwachten. Een keurig, bekend logo, met de bekende 'kiddy' look trekt mijn aandacht. Wat ook opvalt is dat de letters, zoals bij de meeste Mario Kart logo's, weer erg vierkant zijn, wat mij een soort van vertrouwen geeft, het geeft in ieder geval een goed gevoel. Ik staar nog een paar minuten naar het logo totdat mijn ogen er moe van worden. Ik schuif de CD met een simpele polsbeweging in de gleuf van de Revolution en zet de console vervolgens aan. Terwijl het alom bekende opstart menu verschijnt, pak ik de controller beet in mijn vrij grote handen met lange vingers eraan, waarmee ik de controller goed in mijn grip heb. Ik word op een zeer aangename manier verrast door de prachtige graphics die op het beeld verschijnen, het zuivere geluid dat uit de luidsprekers komt en de bekende Nintendo figuren die één voor één op het beeld verschijnen in mooie karretjes die tot op de detail zijn uitgewerkt. Vervolgens vraagt de computer mij een keuze te maken dus tal van modes waar ik al zo lang over heb gedroomd. Ik kan online gaan, samen met miljoenen andere Nintendo-fans die zo ongeveer vastgegroeid zitten aan de beeldbuis, maar ik heb ook de keuze uit multiplayer, battle en nog een heleboel andere modes. Omdat ik toch maar in m'n eentje op mijn kamer zit, kies ik toch maar voor singleplayer, de Grandprix dus. Mijn mond valt wijd open als ik zie dat ik mag kiezen uit 30 verschillende cups, die elk weer bestaan uit 6 racebanen. En dit is dan nog exclusief de retro-banen, die ook allemaal aanwezig zijn. Zo blij als ik ben kies ik een bepaalde cup uit en begin met racen. Zoals je bij elke Mario Kart verwacht, telt Lakitu weer af van drie naar nul, om vervolgens als een gek naar de finish te rijden. Daar gaat die dan: drie, twee, één....... Ik schrik op en kom direct overeind! Harde en eng bedoelde geluiden komen nu vanuit de TV aan de linkerkant van mijn kamer. Als ik mijn ogen op het beeldscherm richt, zie ik dat er een vrouw wordt doodgestoken door middel van een gekarteld mes en dat er een heleboel bloed verloren gaat. Vervolgens zie ik het bekende rechercheur team om een tafel heenzitten, ze praten over de goede afloop van deze zaak. Ik hoor de oude, grijze rechercheur nog zeggen: "dit raadsel is weer opgelost". Daarna zie ik de aftiteling op het beeld verschijnen en ga ik weer rustig in m'n bedje liggen. Want ja, dat raadsel mag misschien opgelost zijn, maar het raadsel van de Revolution niet. Kan de Cock daar ons niet bij helpen? We hoeven immers toch alleen maar even naar het café te gaan...