[Column] Geschreven door Joost op 2006-01-29 14:12:13

Als de bladzijdes van een porno-blaadje

Surrealisme in Nederland: twee commerciële ondernemingen naast elkaar, als water en vuur. Ik heb het hier over een internetcafé en een hippe hockey-kroeg in Hengelo, gelegen aan de Pastoriestraat om precies te zijn. Niet heel ver verwijderd van het stadhuis, welke op zijn beurt weer ligt aan de voet van een royaal plein. Cyber Zone en De Dobbelaar. Ze lijken tegen elkaar aan te leunen, als twee boerenjongens die de ganse dag lang in de brandende zon op het land aardappelen hebben geplukt en even uitpuffen, of twee jonge meiden die na een lange zware week school iets te diep in hun breezerflesje hebben gekeken. Beide cafés zijn uit hetzelfde hout gesneden, dat wil zeggen dat beiden deel uitmaken van één pand. Het betreft twee in oorsprong identieke twee-onder-één-kap woningen. Van die oorsprong is weinig meer over. [url=http://www.m-gaming.nl/files/Kolomkroegcyber002.jpg][img] http://www.m-gaming.nl/files/Kolomkroegcyber002.jpg border=0 align=left width=250 [/img][/url]In De Dobbelaar vallen een vijftal wazige schimmen net aan te onderscheiden in een zee van rook, die als een dikke mist likkebaardend om zich heen grijpt in de voorheen verse lucht. Er klinkt gebrom, gebulder en gelach: het geluid van ouwe mannen die op geen enkele manier hip te noemen zijn. De kekke jongeren raken pas over een uurtje aan de macht. ‘Sjaak, hep-‘ie nog wat bitterballeh voor ons?’ vraagt een stoppelige vijftiger. Sjaak draait zich vanachter de bar om en glimlacht ondeugend: ‘voor de vijfde maal: nee, ze sijn op. Ik ken je me eige bitterballen wel geven, smaken zeer goed, hep-ik van horen zeggen. En Sjaak barst uit in een bulderend gelach, de vijf aanwezigen grinniken schamper mee. Dan Cyber Zone. Een helder verlichte ruimte waarin de jaren 80 vloerbedekking een flinke portie bijdraagt aan het gebrek van sfeer. Lange platen hout gelegen op schragen ondersteunen rijen van high-tech uitziende PC’s, en bieden eveneens een ligplaats voor vele geopende en ongeopende zakken chips en lege, volle, en half-volle flesjes Euroshopper bier. Aan de muren hangen reclameposters van nieuwe en net-niet-meer-nieuwe games. Een stuk of acht mensen zitten gebogen achter het flikkerende licht van een LCD-scherm, nog eens vier zitten op comfortabele zitzakken ergens in een duistere hoek van het vertrek, twee spelend op een PSP, twee op een Nintendo DS. Ik merk dat het spelen van [I]World of Warcraft[/I] niet meer uitsluitend van achter je eigen PC hoeft te geschieden: ‘Zo, jouw Druid is best imba. Maar mijn level 60 Warlock raped ‘m denk ik flawless.’ ‘D’uh, klootviool, mijn Druid is dan ook maar level 58 en jouwe heeft in Bear vorm toch wel tegen de 130 met 42% damage reduction.’, bijt een knokig spook de semi-hippe halfneger toe die hem net toesprak. Het gesprek gaat door maar ik denk dat ik er meer van had begrepen als ze in het Turks over politiek aan het praten waren geweest. Ik laat het maar begaan. Op de zitzakken ondertussen wordt er met volle concentratie en in rust gespeeld. Om welke games het hier gaat is mij niet duidelijk, het maakt me stiekem dan ook bar weinig uit. ‘Hee man, m’n tijd is op, laten we effe een biertje scoren in De Dob.’ De halfneger stond al half overeind toen hij de woorden uitsprak en had zich al min of meer in zijn bomberjack gehesen. Het spook mompelde dat hij nog 3 minuten had en dat ‘ie straks wel zou komen. Ondertussen in De Dobbelaar beseffen de vijf mannen dat hun tijd er op zit. Ze kijken voor de laatste keer vandaag in de schuimresten van hun glas bier, lopen langs de schaal met bierbommetjes – een waardige bitterbal vervanger – doen een greep naar een bierbommetje, halen het door de bijbehorende saus en steken het in de mond. ‘Moar de dingen in de kamer souden levenloosche dingen zijn, sonder jouwn…’, zingt een van de mannen treurig met Boudewijn de Groot mee. Als afscheid aan deze sfeervolle kroeg. Buiten stromen inmiddels kleine groepjes jongeren toe. ‘Zullen we niet eerst even naar Cyber Zone gaan? Ze hebben daar van die verrukkelijke zitzakken. Kunnen we daarna wel naar De Dob gaan.’ ‘Klinkt puik.’, luidt het antwoord. Op het eerste gezicht lijken De Dobbelaar en Cyber Zone als water en vuur, maar een nadere inspectie leert me dat de twee innig verstrengeld met elkander zijn, aan elkaar vastplakken als de bladzijdes van een porno-blaadje onder een schimmelig matras. Verassend.