[Column] Geschreven door Mike7 op 2006-02-17 13:37:13

Een speciaal gevoel

[B]Iedereen heeft het wel eens gevoeld, dat speciale gevoel, dat warme gevoel van binnen, iets dat je blij en warm maakt. Het valt moeilijk te beschrijven, maar het geeft je een gevoel van bevrediging, iets in de trant van dat je je er lekker bij voelt. Dat speciale gevoel, wat is dat toch?[/B] Uiteraard heb ik het niet over het gevoel dat je krijgt bij lekker eten, een leuk dagje uit of lekkere seks, maar het gevoel dat ik beschrijf heeft betrekking op games, speciale games. Je wordt er van binnen erg warm van en soms speel je daarvoor een spel nog een stuk of tien keer uit in de hoop dat het gevoel nog een keertje terugkomt. En dat gevoel, dames en heren, hebben wij GameCube bezitters en Nintendo aanhangers lang niet mogen voelen, op een enkele uitzondering na. Ja, het is echt waar, ik heb deze keer echt gelijk. Weet je nog niet wat ik bedoel dan? Zal ik het dan maar aan de hand van voorbeelden gaan doen? Oké dan. Een spel waarbij je zo'n gevoel echt kan krijgen is bijvoorbeeld: The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Niet vanwege de prinses die er zo knap en geil uitziet, ook niet vanwege het mooie weer op Hyrule Field en ook niet van de tientallen andere dwazen die in het spel verschijnen. Het is samenhangsel van dit alles, het is een systeem dat van alles een klein beetje nodig heeft. Vooral dat einde van Ocarina of Time, kreeg je het toen niet warm van binnen? Werd je niet dolgelukkig? Moest je niet stiekem een traantje laten gaan dan? Er zijn altijd harteloze, ongevoelige zakken in de wereld, maar iedereen voelde zich minstens voldaan na het uitspelen van dit spel. Er zijn ook mensen die hun fantasie in de vrije loop laten en vervolgens uit zichzelf prachtige verhalen bij een spel gaan denken. Dit is iets wat veel Nintendo games hebben, en dan met name de Mario en Zelda spellen. Een ander, een misschien ietwat minder goed voorbeeld, is Super Mario Sunshine. Het was voor vele mensen misschien niet meer dan een slap aftreksel, maar we gaan eerst weer even naar het einde van het spel. Je weet toch wel, toen je Bowser en Baby Bowser op dat eilandje zag zitten. Herrinner je nog wat koning Koopa zei? "De Koopa familie zal altijd blijven voortbestaan''. Geweldig toch, zoiets? Het heeft iets magisch vind ik, maar misschien dat jij er anders over denkt. Overigens moet ik er dan wel bij zeggen dat het gevoel wat ik beschrijf vooral veel voorkomt bij gamers die al eerdere spellen van Mario en Zelda hebben gespeeld, de gamers die geschiedenis een beetje weten. Als je als ontwikkelaar zo'n gevoel bij iemand weet los te maken, is dat echt een complimentje waard. Er zijn vast nog wel tal van andere games die dit element bevatten, maar aangezien ik toch een beetje (oké, misschien een hele grote) voorkeur voor Nintendo heb, zal ik het daarbij laten. Per slot van de rekening weet ik niet zoveel van games van andere systemen, op de enkele toppers na. Goed, we dwalen af, ik ga nog één voorbeeld geven wat er ook mee te maken heeft, maar niet direct met het spelen van een game. Dit voorbeeld is van twee jaar terug, de E3 van 2004. Ik weet haast zeker dat je een lekker gevoel kreeg toen je plotsklaps die prachtige beelden van Twilight Princess kreeg te zien, en het was extra fijn omdat je er zo lang op hebt moet zitten wachten. Waarschijnlijk weet je nu wel wat ik bedoel, met dat gevoel. Maar zeg eens eerlijk, mis jij het ook niet een beetje op de 'Cube tegenwoordig? Krijgen we dat nog terug? Tsja, krijgen we dat nog wel terug op de GameCube? Ik weet het niet, maar als ik eerlijk ben is Twilight Princess de enige game dat nog een beetje kans maakt. Van Mario die voor de zevende keer tegen een dobbelsteen aanspringt krijg je dat gevoel echt niet hoor, en een potje voetbal met een legendarisch Nintendo personage maakt dat gevoel ook niet los. Ik hoop dat Twilight Princess weer zo'n spel wordt, waarvan je je blij, warm en voldaan gaat voelen. Ik heb al tijden niet meer zo'n spel gespeeld op de 'Cube, maar ook handheld games zoals Mario Kart DS, Mario & Luigi DS en Mario 64 DS hadden het allen net niet. Jammer, want het had wel gekund. Dat gevoel, dat ene gevoel, ik mis het... Ja, dat ene gevoel...Jij ook?