[Column] Geschreven door Joost op 2006-05-10 12:32:30

Zoete appel

Een triomfantelijke glimlach zweeft om zijn dunne lippen. Het sluike haar, wat als een rafelig gordijntje zijn brillenglazen bedekt, pakt hij met beide handen beet en stopt hij achter zijn oren. Na deze handeling te hebben voltooid, pakt hij met zijn rechter duim- en wijsvinger het montuur van zijn bril, tilt deze zachtjes op en laat hem weer neerkomen. Hierbij klakt hij tegelijkertijd met z’n tong; in combinatie met het bril-optillen een ‘move’ welke hij al van kinds af aan maakt als hem iets is ‘gelukt’. Nu laat hij zich achteroverleunen in zijn comfortabele bureaustoel, de handen achter zijn hoofd gevouwen en een verse sigaret tussen de lippen geklemd. Hij haalt zijn handen achter z’n hoofd weg en pakt een ijzeren zippo die tussen alle rommel op het bureau ligt. Hij laat het koude metaal eventjes door zijn dunne vingers glijden, glimlacht nogmaals, en trekt de zippo open. Z’n trillerige vingers maant hij tot stilte en hij haalt in een vloeiende beweging het ontstekingsmechanisme van zijn ijzeren vriend langs zijn versleten spijkerbroek. Een klein vlammetje ligt op, de sigaret wordt aangestoken. [url=http://img302.imageshack.us/img302/7748/wiishizzle5qu.jpg][img] http://img302.imageshack.us/img302/7748/wiishizzle5qu.jpg border=0 align=left width=250 [/img][/url]Terwijl hij kleine kringetjes blaast denkt hij terug aan de gebeurtenis van net. Hoe hij wederom een meer dan perfect gesprek had met Wiilemien, een dame die ‘ie twee maanden terug virtueel heeft ontmoet op een van de grootste datingsites van Nederland. In het begin stond hij sceptisch tegenover dit medium; hij dacht dat hij nooit iemand zou vinden die in zijn straatje zou passen. Maar toen stuitte hij op Wiilemien. Wiilemien is het soort meisje wat in alle opzichten lijkt op hemzelf, een soort van soulmate, zou je kunnen zeggen. Een meisje, die je als man zijnde maar één maal in je leven tegenkomt, ja, het meisje waarvoor je bestemd bent, waarvan in de sterren staat dat je haar zou gaan ontmoeten, waarmee je trouwt, kinderen krijgt en oud mee wordt. Ja, kinderen krijgen, oud worden. Hij droomt even weg bij de gedachte. Een dronken zwerver die het Duitse volkslied zingt laat hem uit zijn droom ontwaken. Hij pakt zijn muis, klikt een paar keer en krijgt het scherm voor zijn neus waarop het gesprek, wat zo’n drie uur heeft geduurd, van zojuist plaatshad. Hij laat zijn ogen nogmaals over de laatste paar regels glijden. Wiilemien: Oké… dan zie ik je morgen. Hij: Kan niet wachten. :-) Wiilemien: Haha, ik ook niet. Ik draag een geel shirt en een blauwe spijkerbroek. Ik heb een witte roos in m’n haar. Ik zit op het bankje bij de Zuidelijke ingang. Zie je dan om twee uur… Hij: Is goed, tot kijk. Slaap zoet, lieverd. -x- Wiilemien: -xxx- Flawless, perfect, wonderschoon. Een warm voorgevoel vertelt hem dat hem iets intens moois te wachten staat. Met deze Wiilemien. Deze dame waarvan hij nog geen foto’s heeft gezien maar die in zijn gedachten even wonderschoon is als een Godin. Ja, laat hij maar gaan slapen. Hij moet immers op zijn frist zijn als hij haar morgen voor het eerst in het Vondelpark gaat ontmoeten. Lichten uit, morgen weer een nieuwe dag, cowboy. Als hij de volgende morgen ontwaakt, voelt hij zich vitaal en krachtig. Hij gaat staan onder de met kalk getooide douchekop, voelt de koude waterstroom zijn lichaam wakker maken, droogt zich af, kleedt zich aan, haast zich naar beneden en doet zich te goed aan een muffin en een dampende kop koffie. Vervolgens poetst hij snel zijn tanden en haast zich razendsnel richting Vondelpark; het is al half twee. Als hij daar aankomt voelt hij zich op zijn best. De zon schijnt in volle glorie, er spelen kinderen, vogelgefluit klinkt en de zwervers, aan wie hij zich normaliter ergert, vormen nu ineens een prachtige straatdecoratie. Hij wandelt stevig door, door de mensenmassa heen, en vleit zich tegen een boom, zodat hij het bankje waar Wiilemien en hij elkaar zouden gaan ontmoeten goed in de gaten kan houden zonder dat zij hem eerst ziet. Het is kwart voor twee. Enkele minuten verstrijken en er komt aan dame van in de 20 aangelopen. Hij klaart op bij het zien van haar aanblik. Haar zwarte haar danst gemodelleerd in een hippe paardenstaart op haar slanke rug. Achter haar – door het ontbreken van het montuur – nauwelijks zichtbare bril bevindt zich een tweetal kwieke, blauwgekleurde pretoogjes. Haar perzikkleurige huid matcht met haar felgele t-shirt. De vingers zijn rank, de benen zijn lang. In haar goed gevormde oren schitteren twee glinsterende kristalletjes. De dunne gouden ketting, die losjes om haar slanke nek zit, sluit aan bij haar gezicht. Hij glimlacht. Als dat toch eens mijn date zou zijn, denkt ‘ie. Dan draait ze haar hoofd naar hem en schijnt de zon ineens op de witte roos die haar haar siert. Ineens voelt hij zich opgloeien en wordt hij vervuld met blijdschap. Het bloed pompt zich in de haarvaatjes van zijn gezicht en zijn ogen verraden zijn geluk. Hij slikt diep en loopt op haar af, stilletjes. Deze appel zit vol met vitale levenssappen, vol kracht en energie. Perfect om een flinke hap van te nemen en volop van te genieten.