[Special] Geschreven door Thijs op 2006-05-13 19:15:44

8098098

Ah.. de E3 zit er weer op. De E3 2006, om precies te zijn. Ik kan me nog herinneren hoe ik in 2004 voor het eerst een E3-beurs van 'dichtbij', voor zover mogelijk, mee maakte. Wauw, wat een nieuws en informatie. Wat een screenshots en filmpjes. Wat een interviews en wat een onthullingen. Spannend! Twee jaar later is de beleving anders, veel gestructueerder. Bij GameQube plannen we ten eerste zoiets al lang van te voren in waardoor je je er ook veel meer bewust van bent. Je weet wanneer het komt, je voelt het aankomen, kan je voorbereiden en kan het zodoende ook vanaf de eerste minuut meemaken. Ja, het leek 'weer' een E3 te worden. Echter, dat veranderde. Wanneer? Het moet ergens dinsdagmiddag zijn geweest. Kwam thuis uit school en nerd die ik ben zat ik al een groot gedeelte van de dag met m'n kop bij die verdomde persconferentie. Paar uur later, het moet rond 18:00 zijn geweest, begon de lol pas. Ik voelde zowaar een rilling over m'n rug lopen. Hey, het goddamn belangrijkste moment van 't jaar voor elke bewuste gamer staat op het punt om te beginnen! Ik zat samen met wat andere crewleden in een zogenaamde 'msn-multi'. Even later begon het, de persconferentie. En vanaf dat moment weet je, wat zeg ik, dan vóel je dat 'het' weer begonnen is. Veel tijd om alles te verwerken was er niet aangezien ik de gehele persconferentie live alles textueel naar GameQube bracht. Enfin, hoe de E3 verder is verlopen is de meeste van jullie wel bekend. Er is duidelijk een vaste structuur. Op de persconferenties komen de grote aankondigingen, op dag een de veelgevraagde 'eerste beelden' en de 2e en 3e dag worden vooral gevuld met nog meer screens, hands-on's en een verassing hier en daar. -- 'Playing = Believing'. Enkele woorden die ik nu al als het "My name is Reggie, I'm about kickin' ass, I'm about takin' names, and we're about makin' games." van de E3 2006 heb benoemd. Na het tegenvallende 2005 is Nintendo er deze E3 in geslaagd om weer eens heerlijk los te gaan en van de vele woorden over hun visie op gaming was dit jaar voor het eerst het tastbare resultaat zicht- en speelbaar. En ik moet zeggen dat het de mensen uit Japan goed gelukt is, petje af. Voor de E3 was ik uiterst sceptisch over de Wii. Geef me eens ongelijk, de Wii was en is een nieuw concept en een van die vervelende eigenschappen van mensen is dat ze meestal zo conservatief zijn ingesteld en liever bij het oude blijven in plaats van iets nieuws te ontdekken. Wel, ik was ook zo'n persoon maar na alles wat men op de E3 heeft laten zien is die mening met 180 graden omgedraaid. In games als Mario Galaxy en Metroid Prime 3 werd duidelijk dat de besturing weldegelijk wérkt en niet tot onhandige resultaten leidde, terwijl bijvoorbeeld Wii Sports de potentie en mogelijkheden van de controller en console liet zien. Daarnaast waren er natuurlijk ook vele andere games aanwezig zoals Red Steel en Disaster (Wii is niet kiddy!), Sonic Wild Fire, Duckhunt (Lightgun!) en, mijn persoonlijke favoriet en de game waarvoor ik sowieso een Wii zou kopen, Super Smash Bros. Brawl! Samen met features zoals het Virtual Console systeem (Classic controller), Wii Connect 24/7 en de vermoedelijk erg lage prijs ben ik werkelijk waar overdonderd door Nintendo deze E3. Minpuntjes waren er natuurlijk ook: nog niet alle hardware-features zijn onthuld, de technische capaciteit is aanzienlijk lager t.o.v. de PS3 en Xbox360 en daarnaast is het natuurlijk een lage actie om met twee versies van Zelda: TP te komen. Echter, die kleine minpunten vallen in mijn optiek in het niet bij al het positieve, en zodoende was deze E3 beurs naar mijn mening ook een spetterend succes voor Nintendo. Playing = Believing! -- Enfin, to the facts. Het was een E3 van Nintendo, van de Nintendo Wii en van de Xbox360. Sony viel in mijn optiek in het niet; ze hadden weldegelijk goede games maar de prijs van de PS3 en vooral het 'stelen' van de Gyro-functie van de Wii-Mote, zij het in versimpelde vorm, waren wat mij betreft 2 dusdanige dieptepunten dat het positieve compleet in de verdrukking kwam. De Xbox360 was daarintegen, vooral marketing-technisch gezien (waarmee ik naar Peter Moore's 'anti-PS3' offensief refereer), toch wel verassend aardig maar, zelfs vanuit een objectief standpunt, was de Wii echt wel een winnaar. De games waren tof, de randapparatuur (Lightgun, classic controller) was verassend, de Wii-mote blijkt weldegelijk goed te werken en belangrijker dan al dat andere: Nintendo's visie is duidelijk en simpel: Gameplay > Graphics. Een stap waarmee het Japanse bedrijf in mijn optiek rechtstreeks voor de spreekwoordelijke jackpot gaat. Over de games kan je op de volgende pagina meer lezen, maar laat de boodschap van deze beknopte 'nabeschouwing' duidelijk zijn; Nintendo is er deze E3 dubbel en dwars in geslaagd om hun 'visie' over Next-Gen games en consoles om te zetten in keiharde resultaten; de Nintendo Wii en al het bijbehorende. En dat is absoluut een schouderklopje waard. Playing = Believing! -- Waarom een game die op de E3 nauwelijks aanwezig was toch een plekje op deze pagina verdient? Omdat Super Smash Bros. Brawl een van Nintendo's belangrijkste titels gaat worden voor de Nintendo Wii. Brawl is het vervolg op SSB:Melee, dat voor de Gamecube verscheen, en in de reeds verschenen trailer van het spel komen we al de nodige vernieuwingen tegen. Het draait in dit nieuwe deel wederom om het tegen de computer en vooral tegen échte tegenstanders vechten met Nintendo-figuren in verschillende levels die meestal gebaseerd zijn op plekken uit bekende Nintendo francises. Bij de vorige delen waren er 3D-ogende omgevingen maar 2D-gameplay en deze succesformule lijkt bij Brawl behouden te zijn. Enkele nu al opgemerkte vernieuwingen zijn onder andere te vinden in de multiplayer mode. Super Smash Bros. Brawl zal namelijk online gaan, een keuze die door bijna iedereen open ontvangen en bejubeld is. Naast die ingrijpende toevoeging zijn er ook kleinere veranderingen en toevoegingen aan het al bestaande spelconcept. Zo zijn er nieuwe 'supermoves', nieuwe levels en nieuwe characters (onder andere Snake, Meta Knight, Zero Suit Samus, Pit en Wario). Tevens is de soundtrack deze keer een stuk orchestraler (de muziek wordt voorzien door soundtrack-legende Nobuo Uomatsu) en zijn de graphics aardig opgepoetst. Echter, grote vernieuwing is er niet te vinden, de game kan gelukkig ook zonder Wii-mote (met bijv. GC-controller) gespeeld worden, en dat waardeer ik wel van Nintendo. Het alternatief was namelijk een SSB waarop geforceerd een innovatie-stikker was geplakt waardoor je straks persé met Wii-mote moet staan te dansen en dat werkt gewoon niet bij dit soort games. Conclusie: SSB:B lijkt vooral groter, massaler en voller te worden dan zijn voorgangers en alleen dingen die waarde toevoegen zonder het orginele concept overhoop te halen zijn erbij gestopt, zoals het er nu naar uitziet. Sommigen zullen het gebrek aan innovatie en vernieuwing wellicht als een tegenvaller zien maar ik kan deze terughoudendheid tussen alle 'revolutionaire' titels van Nintendo wel waarderen. Rated 4 out of 5. -- Pleeview: de grote avonturen van Mario en zijn vriendjes. Mario. Mario? Mario, ja. Een náám, zeg ik je. Zoeën die zelfs de meest achterlijke spelleek wel kent. Met de beperkte wetenschap dat er een spelfiguurtje genaamd Mario is en dat die in een computerspelletje speelt houdt het dan meestal ook wel op, met enkele uitschieters die het welbekende melodietje herkennen of weten dat we met een loodgieter te maken hebben met een figuur waar de Tokkies niet aan kunnen tippen. Een loodgieter ja. 'What the fuck?' Geschiedenisles De inmiddels befaamde carriére van deze besnorde loodgieter begon ergens in de jaren tachtig. Het toen nog kleine Nintendo besloot na veel succes in eigen land (Japan) hun afzetmarkt uit te breiden naar het westen, naar Amerika. Echter, het resultaat viel tegen en Nintendo slaagde er niet in om succes te behalen in het land van de onbegrensde mogelijkheden. Een van de mensen die daarbij moest helpen was de inmiddels ook erg bekende Shigeru Miyamoto. Hij ontwikkelde Donkey Kong, een simplistisch arcadespel waarin je als Jumpman, later omgedoopt tot Mario, een prinses moest redden die gevangen werd door een aggresieve aap, door langs verscheidende plateaus omhoog te klimmen en ondertussen de naar beneden rollende barrels te ontwijken. De arcadegame werd zowel in Japan als Amerika een groot succes en dat had een kettingreactie tot gevolg waarvan we vandaag nog steeds de resultaten ondervinden. Het zette Nintendo nog verder op de markt als speluitgever, was een keerpunt in de geschiedenis van het bedrijf en leidde uiteindelijk tot de NES én een nieuw game-icoon: Mario. Er kwamen Mario platformers zoals Super Mario Bros en de vele vervolgen daarop, maar minstens evenveel rip-off's; Mario Kart, Mario Party, Mario Tennis, Mario Golf, een dansspel met Mario in de hoofdrol en hij speelde ook een rol in titels van andere uitgevers, onder andere in NBA Street en SSX, beide van EA. Elke Nintendo spelcomputer is en wordt traditiegetrouw voorzien van een Mario platformgame. Er waren Super Mario Bros titels voor de NES en SNES, Super Mario 64 voor de Nintendo 64, Super Mario Sunshine voor de Gamecube en nu ook Super Mario Galaxy voor de nieuwe Nintendo Wii. Mario Galaxy is in het verleden ook bekend geweest als Mario Universe maar nog meer als Mario 128, en wordt zodoende door sommigen dan ook gezien als de échte opvolger van Mario 64, waaruit je weer zou kunnen afleiden dat Mario Sunshine eigenlijk een rip-off is. Maar dat is een andere kwestie. Waar het op het moment op draait is dat Mario met een nieuwe platformer keihard gaat knallen op de Nintendo Wii. Wiiiii! Mario land, Mario World, Mario Galaxy Op de afgelopen E3 beurs in LA was een demo te zien en spelen van het spel. Nog niet een volledige eindversie dus, maar we kunnen aan de hand van de demo al wel onze eerste conclusies trekken, dus laten we dat dan ook maar doen. Allereerst moet gezegd worden dat het spel z'n naam weldegelijk eer aan doet. Het universum lijkt namelijk een beetje de 'Overworld' (uit o.a. Final Fantasy) van Mario Galaxy te worden, zij het met wat minder vrijheid. De levels bevinden zich op verscheidende planeten en andere robuuste stukken aardkloot, allemaal verbonden door de wonderlijke nietsheid genaaamd het heelal. Je kan van de ene plek naar de andere door jezelf te lanceren en (waarschijnlijk linear) naar de volgende locatie te vlieges; veelal nadat je een level voltooid hebt of bijvoorbeeld een tussenbaas verslagen hebt. Oud en nieuw, tezamen De planetoïden zijn echter niet altijd even groot of uitgebreid. In de E3-demo zagen we kleine ronde eilandjes in de ruimte met een enkele koopa, terwijl zich verderop een grootse speelwereld ontrafelt bij aankomst die niet onder doet voor een level uit vroegere Super Mario platformers. Naast het vernieuwende universum-element is er uiteraard ook een gezonde lading aan gameplay overgeheveld uit vorige Mario games. Het vaste springen, de spin-attack, bekende vrienden en vijanden zoals de Toad's en Koopa's, het is allemaal aanwezig. Maar ook het verzamelen van Coins en Stars en de typische eindbazen zijn van de partij. Grote vernieuwing waar iedereen al op rekende is natuurlijk het feit dat dit alles mooi verpakt is in een fris Wii-sausje en dan het gebruik van de Wii-mote vooral. Waar Mario 64 DS de DS-controls in een Mario platformer demonstreerde, lijkt Galaxy dit te doen voor de Wii. In de demo zien we meerdere spelsituaties die op de controller inspringen. Het bewegen en aanvallen lijkt soepel te gaan en ook daadwerkelijk een toevoegende waarde aan het spelconcept te zijn. Vraagtekens en twijfel Zoals het elke ietwat objectieve journalist, of iemand die dat probeert te zijn, betaamt, heb ook ik weldegelijk een paar vraagtekens bij deze nieuwe platformer. De belangrijkste daarvan zijn of het niet te linear is en de andere vraag die bij me kriebelt is de kans op geforceerde Wiimote-implementatie. Wat betreft de lineariteit; dat hangt helemaal van Nintendo en de speler af. Van wat ik heb gezien echter, is het spelconcept simpel: je doet wat je doen moet op een van de vele rotsen in dat universum en wordt met een speciale ster naar het volgende rotsblok gelanceerd, maar lijkt daarbij weinig vrijheid te hebben. Waardoor ik de indruk krijg dat het snel repetief aan kan voelen, wat het spelplezier niet ten goede komt. Desalniettemin hoop ik met heel m'n hart dat Nintendo de spelwerelden zelf gevarieerd en afwisselend genoeg zal houden om dit te minimaliseren. Wat zeg ik; ik réken erop! Wii-mote: té geforceerd geïmplementeerd? Tot slot nog even m'n andere twijfels over de Wii-mote enzo. De reden dat ik eigenlijk nooit iets met de DS heb gehad is omdat de hele vernieuwende touchscreen mogelijkheden enzo me niet aanstonden. Niet zozeer omdat ik het niets vond maar omdat de ontwikkelaars het te geforceerd gingen gebruiken. Elke DS-game moest en zou dat touchscreen gebruiken en dat leidde tot games die door het onnodig gebruik van de innovatieve onderdelen van de DS simpelweg een stuk minder interessant waren. Om over minigames-games nog maar te zwijgen. Ik ben bang dat Mario Galaxy ook vol met typische Wii-elementen zal zitten. Wat zeg ik, ik weet het zeker. Gebruik van de bewegingssensor hier, de speaker van de controller daar en Wiiconnect24 ertussen, allemaal wel op de een of andere manier in de game vermeld. Dat hoeft niet erg te zijn, integendeel, zolang Nintendo het maar niet té vaak en geforceerd gaat gebruiken. Klinkt als iets wat je standaard als aanneembaar ziet, maar ik houd m'n hart nog 'n paar maandjes vast. Echter, desalniettemin lijkt de Japanse spelgigant een sterkte troef voor de Wii in handen te hebben, waar ik ondanks een paar aandachtspuntjes met spanning naar uit kijk. -- Column: Online: een no-go line? Mieters. Zo werd Nintendo's optreden op de afgelopen E3 bestempeld. Er waren me toch een boel onthullingen en aankondigingen. Of juist niet. Als je een beurs als de E3 meerdere malen meemaakt ga je het anders beleven, het is allemaal zo gewoon en de aankondigingen zijn 'leuk', de dieptepunten 'jammer'. Maar geen 'overweldigend' of 'zwaar teleurstellend'. En dat is jammer want er is niets spannenders in de spellenindustrie dan een beurs als de Electronic Entertainment Expo. M'n lotgenoten, ook wel collega's genoemd, hebben ondertussen allemaal in een los artikel hun zegje gedaan over de beroemde en beruchte beurs. Ik niet. Waarom niet? Omdat ik er simpelweg weinig aan toe te voegen had. Althans, dat denk je. Na een bepaalde periode, of 't nou uren, dagen of weken is, kruist er vanzelf wel iets je pad waardoor je alsnog zo'n impuls krijgt. Bij mij was dit simpele berichtje schuldig aan het omzetten van een schakelaar waardoor ik toch een zekere.. need kreeg om nog eventjes m'n zegje te doen over de Wii op de E3 en de online mogelijkheden in het speciaal. Bezigheidstherapie, zo noemen ze dat ook wel. Iedereen kent de DS. Toch? Natuurlijk kent iedereen de DS, dat toffe en onverwachts populaire apparaatje van Nintendo wat het toppunt van populariteit in de gamesbranche vormt momenteel en tevens bruist van de innovativiteit en orginaliteit. Jullie zullen ook vast wel eens wat hebben opgevangen over dat Wi-Fi gedoe. Dat je met sommige spellen online kan spelen tegen mensen over de hele wereld. Met een handheld, zonder bedrading of wat dan ook. Een kleine stap voor de technologie, een grote stap voor Nintendo. De DS zou je kunnen zien als een soort kladblad van Nintendo, ze experimenteerden erop met innovatieve spel- en hardware elementen en het was het eerste apparaat van Nintendo dat online ging, terwijl bedrijven als Microsoft en Sony al langer online gameplay ondersteunden. Het werd een noemenswaardig succes, het WiFi Connection 'experiment' van Nintendo. En nu brengen ze dus logischerwijs ook online gameplay naar hun nieuwe spelcomputer, de Nintendo Wii. Het geheel leeft vooralsnog onder de naam WiiConnect24, en het moet twee manieren van online-connectiviteit gaan bieden voor Wii gebruikers. Enerzijds moet je online kunnen gamen tegen andere Wii bezitters, en de tweede mogelijkheid omvat het downloaden van demo's, content en het Virtual Console systeem. Allereerst moet ik zeggen erg positief te zijn over Nintendo's online-support. Het ontbreken van een goed online systeem bij de Gamecube bleek een groot gemis en dat men voor de Wii wél een goed online systeem belooft getuigd van een marketingtechnisch goede mentaliteit en het stemt me bovenal hoopvol. Echter, er is een ding wat me zwaar dwars zit en daar draait de hele column ook over: knulligheid. Kijk naar de Xbox360 (en gewone Xbox), het hele Xbox Live is werkelijk geniaal uitgewerkt en bovendien enorm uitgebreid en makkelijk in gebruik. Over het online gedeelte van de PS2 kan je niet bepaald naar huis schrijven maar bij de PS3 zal dit vermoedelijk ook compleet verbeterd zijn en tevens erg uitgebreid, aangezien de online afdeling niet alleen voor games maar ook andere multimedia toepassingen gebruikt moet gaan worden. En dan hebben we nog de Wii. Zoals gezegd is er het Virtual Console concept, iets waar ik weldegelijk naar uit kijk. Goedkoop NES, SNES en N64 games downloaden voor enkele euro's en ze dan met bijvoorbeeld de classic controller spelen op je Wii. Een systeem waarvan ik zelf vermoedelijk nog meerdere malen gebruik ga maken, en met mij ongetwijfeld vele anderen. Daarnaast is er het 'gedeelte' van de updates en downloads. Hier beginnen mijn twijfels al op te komen. Nintendo zal er gewoon niet in slagen om dit zo uitgebreid uit te werken als bij bijvoorbeeld Xbox Live, al was het maar omdat met de beperkte opslagcapaciteit van 512MB Flashgeheugen er niet of nauwelijks ruimte is voor complete Wii-demo's en dergelijke. Wel kunnen er via de WiiConnect24 demo's gedownload worden voor de DS, hetgeen via een speciaal LEDje wordt aangegeven op de console, die ook gedurende de stand-by mode online bezig blijft.