[Column] Geschreven door Mike7 op 2006-06-03 17:23:52

Afscheid

We kennen het allemaal wel: afscheid nemen van iets of iemand. Sommigen kunnen er niet tegen en andere doet het niet zoveel, het ligt maar net aan de persoon of de situatie... Onderweg naar het huis van een jongetje die ik moet ophalen en mee moet nemen naar mijn sportvereniging, gaan er verschillende gedachtes door mijn hoofd. Het is een vriendelijke man, die vader van dat jongetje. Altijd met een brede glimlach op het gezicht en hij zegt me altijd gedag. De gesprekken die ik met deze half Indische man heb gehad, hadden altijd iets speciaals. Eigenlijk heb ik deze man nog nooit nors, boos of verdrietig zijn kijken. Hoe is dat nog mogelijk in een tijd als deze? Hoe zal het zijn als hij er niet meer is? Het is haast niet voor te stellen, maar het gaat toch gebeuren. Zo plotseling te horen krijgen dat je binnen nu en een paar maanden het aardse bestaan gaat verlaten, is toch eigenlijk niet mens waardig? Afscheid nemen gaat pijnlijk worden, en het einde ook... Eindelijk komt daar het verlossende geluid boven alles uit: de lesbel. Na maandenlang zwoegen mag je dan nu eindelijk lekker uitrusten en je eigen ding doen, en dat misschien wel tien weken achter elkaar. Ook ik loop samen met mijn klasgenoten het lokaal uit naar de lockers en de kapstokken. Vanochtend deed ik nog een jas aan, maar nu vond ik het toch wel ietwat beschamend om met een jas de school uit te lopen terwijl het zo waanzinnig lekker weer is. Niks meer leren, niks meer maken, gewoon even helemaal geen verplichtingen meer, dat geeft toch een heerlijk gevoel? Op het moment dat ik al mijn spullen bij elkaar heb geraapt en mijn jas aan heb getrokken zeg ik wat vrienden gedag. Ook die eerste klasser (die dat nu eigenlijk niet meer is) zeg ik gedag. Hoewel het gek mag klinken, heb ik in dit jaar een bepaalde band met deze jongen opgebouwd, en heel misschien dat ik hem wel ga missen in die tien weken. Ik zeg vervolgens in mijn gedachten de school gedag en neem afscheid, maar inprinciepe is het geen 'echt' afscheid, want over tien weken kom ik weer terug... Jaren lang erop gespeeld, erop geslagen, plezier mee gehad, erdoor gehuild, grote voldoening mee gehaald en vooral veel tijd aan besteed: de Game Boy Advance. Achteraf heb ik er spijt van dat ik het ding ga verkopen en de deal al rond is, maar ik kan nu niet meer terug. Het moment dat ik voor het eerst de Game Boy Advance mocht aanraken weet ik nog zo goed, het was namelijk op vijf december dat ik het coole ding in mijn handen kreeg gedrukt. Een stoot adrealine schoot door mijn lichaam en ik was niet meer te stoppen. Volgens mij heb ik in twee weken er maar liefst 30 uur op gespeeld en dat is niet niks voor een jongen van 12. Ik krijg er wel iets gloednieuws voor in de plaats: de Nintendo DS. Nu moet ik afscheid nemen van een oud tijdperk, maar een nieuwe staat te wachten. Het is nu eventjes pijnlijk om al die mooie herinneringen zomaar te verkopen, maar hopelijk krijg ik er weer een paar mooie bij met het nieuwe apparaat... Hij is nu al ruim drie maanden weg en er is verder geen spoor meer te bekennen. Ook affiches op lantaarnpalen en electriciteitskasten hebben niks uitgehaald. Mijn vrolijke, lieve en bovenal schattige viervoeter, waarmee ik al ruim tien jaar onder één dak woon, zal ik naar alle waarschijnlijkheid nooit meer zien. Op die avond was hij er nog en speelde ik wat met deze kater, terwijl ik naar een totaal ongrappig t.v. programma aan het kijken was. Na een tijdje was mijn grijze kat het zat en liep naar zijn etensbakje om wat brokjes op te vreten. Vervolgens miauwde de kat nog lief naar me en liep kruislings richting de buitendeur. Niet veel later hoorde ik het kattenluik heen en weer klapperen. Sindsdien heb ik nooit meer wat vernomen van Tommy, maar ik blijf hoop houden. Afscheid nemen heb ik niet kunnen doen, maar dat zou ik maar al te graag willen... Hier vlak aan zee is waar ik woon en dat doe ik al mijn hele leven lang. Veel familie, kennissen, vrienden en vriendinnen die me dagelijks voorzien van steun, liefde en vertrouwen. Je hebt natuurlijk ook bepaalde 'beste' vrienden, waarmee je eigenlijk nooit mot hebt en die je ten alle tijden kunt vertrouwen. Op een mooie, nazomerse avond was een van die beste vrienden bij me thuis, in de tuin. "Mike jongen" begon die, "mijn vader heeft een baan aangeboden gekregen in groningen". De rest kan je natuurlijk gemakkelijk zelf invullen. Ik kreeg direct een brok in mijn keel, maar wat wil je ook als iemand plostseling naar de andere kant van het land verhuist, waarmee je al jarenlang dikke vrienden bent. Het afscheid moet nog komen, maar ik ben dus iemand die daar totaal niet tegen kan en er nú al tegenop zit. Ik ga hem missen, dat is zeker... De column gaat te lang duren als ik nog meer van mijn, andere of soortgelijke situaties ga beschrijven. Maar toch gaan we op dit moment met z'n allen afscheid nemen. Jij die daar aan het lezen bent ook. De site waar je nu op dit moment op zit, bestaat al een aantal jaartjes en het waren zeker mooie jaren. Ik als nieuwste crewmember heb het zeker naar mijn zin gehad in de tijd dat ik hier mocht fungeren als crew. Jawel, M-Gaming gaat er een einde aan brouwen, je hebt het goed door. We gaan, om nog maar eens eventjes in herhaling te vallen, afscheid nemen van M-Gaming. Wees niet getreurd, het netwerk zal blijven bestaan, maar daarover mag ik verder niet over uit de school klappen. Wij komen terug, echter de site niet. Tot ziens, M-Gamers, het was me een waar genoegen...