[Special] Geschreven door Joost op 2006-10-17 11:51:25

Vroegâh speelde ik... Pokémon Red

Trainen, knokken, nog meer trainen en de wereld verkennen. Genieten van de zoet geurende natuur, de klaterende rivieren en het hoge gras, waarin kleine of grote beestjes zich schuilhouden. Om elke hoek bevindt zich weer een nieuw avontuur…

[img]http://www.gameqube.nl/files/reddino.jpg [/img] Vechten & monsters Vroeger – en nu stiekem nog steeds – hield ik erg veel van vechten. Nu om naar te kijken, vroeger om er naar te kijken en het tevens ook te doen. In de eerste drie klassen van de lagere school kon ik vaker dan eens mijn dierlijke agressie niet onderdrukken, zelfs op vriendjes niet. Daar dat op mijn tegenwoordige leeftijd zou leiden tot een sociaal isolement en met een beetje pech ook boetes en gevangenisstraffen, leidde dat in mijn jonge, domme jaren tot een plekje boven aan de voedselketen. Niet de pen, maar het zwaard heerste in mijn jonge jaren, dat moge duidelijk wezen. Nu werden mijn jeugdige jaren niet enkel gedomineerd door een onvermoeibare strijdlust. Nee, daar waar het grootste deel van de jongens helemaal idolaat was van auto’s, koesterde ik een fascinatie voor dinosauriërs en aanverwante zaken. Boeken en tijdschriften met als onderwerp de gigantische wezens uit vervlogen tijden verslond ik in rap tempo vanaf groep 3; met behulp van stompe potloden legde ik dino’s, zelfverzonnen monsters en draken vast op goedkoop tekenpapier; en mijn speeldozen waren voor een groot deel opgevuld met dinosaurusspeelfiguren in alle soorten en maten. Met mijn levendige fantasie begaf ik me in het rijk van dino’s en monsters, en liet uiteraard mijn dino’s tegen elkaar ‘vechten’. Oftewel: ik zette een triceratops tegenover een t-rex en liet beiden een beetje vervaarlijk op elkaar in krabben, beuken en bijten, waarna meestal de t-rex de strijd in zijn voordeel beslechte met een tactische nekbeet. Deze zorgeloze jaren waren een ware aaneenschakeling van gelukzaligheid. Zoete zachte weemoedigheid waar eigenlijk geen einde aan had mogen komen. Maar niets is eeuwig, en ja, aan alles komt een eind. [url=http://www.gameqube.nl/files/redabra.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/redabra.jpg border=0 align=left [/img][/url]Pokémon Gelukkig dat de slotfase van deze gouden jaren werden opgeleukt door een uit Japan overgevlogen gigantisch populair fenomeen: Pokémon. Pokémon combineerde mijn twee passies op fascinerende wijze. Gulzig als een hongerneger die een aardewerkenbakje bakje met rijst voorgeschoteld krijgt stortte ik me op alle facetten die Pokémon rijk was. Ik stond voor dag en douw op om alle afleveringen van de serie te kunnen kijken, mijn zuur verdiende centen werden gespendeerd aan de kaarten, ik dacht constant aan Pokémon, droomde Pokémon, ademde Pokémon. En toen ik me op een verguisde maandagmiddag – of misschien wel dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdagmiddag – na school begaf naar de Intertoys, en hier een jongeman met een gulle moeder aan zijn zijde in het bezit zag komen van de Game Boy Pokémon game, besefte ik dat mijn leven niet compleet zou zijn zonder die game. Ik sprintte op mijn fiets naar huis, nam mijn geldbuidel mee, ging alsof de duvel me op de hielen zat weer terug naar de Intertoys en haastte me naar het Game Boy spellen rek. Een korte aarzeling en het doosje van Pokémon Red in mijn handen later stond ik voor de kassa en trok het bedrag van 80 florijnen uit mijn portemonnee. [url=http://www.gameqube.nl/files/redgengar.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/redgengar.jpg border=0 align=right [/img][/url]Eenmaal thuis aangekomen schoof ik de cardridge in mijn blauwe Game Boy Pocket en begon aan wat ik nu beschouw als een van de meest briljante games ooit. Met het ultiem liever draakje Charmander en nog een horde andere Pokémon, waarvan ik ben vergeten welke het waren, aan mijn zijde doorliep ik de vele gebieden en dorpen die Kanto rijk is. Ik keek mijn ogen uit en genoot met volle teugen. Van álles. Van de eenvoudige maar doeltreffende graphics die veel aan de verbeelding overlieten, de catchy muziekjes, de duistere grotten, de trainers met hun bijdehante praatjes, en natuurlijk het steeds weer tegenkomen van nieuwe Pokémon – vleesgeworden genot, in optima forma. [url=http://www.gameqube.nl/files/redingame1.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/redingame1.jpg border=0 [/img][/url] [url=http://www.gameqube.nl/files/redingame2.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/redingame2.jpg border=0 [/img][/url] Wat een nog machtiger gevoel gaf was dat een groot aantal van mijn vrienden ook Pokémon Red, of Blue, in hun bezit hadden. Het was onbeschrijfelijk heerlijk om met elkaar de praten over het spel, te braggen over je nieuwste Pokémon aanwinsten en strijdtactieken uit te wisselen. Maar nog vele malen toffer was om je geslepen en afgetrainde team te laten battelen tegen dat van een goede vriend, wat veel spannender en uitdagender was dan de battles die je tegen de A.I. streed. En, niet geheel onbelangrijk, een stukje eer kwam ook om de hoek kijken. Een team zien afgaan waar jij met hart en ziel aan hebt gewerkt is een onprettig gevoel, en je opponent – waarvan je de hete zompige adem tijdens de veldslag in je nek voelde, omdat dat linkkabeltje zo verdomde kort was – die je breed smilend aankijkt is ook niet plezant te noemen. Het verslaan van de opponent daarentegen gaf dan weer perfect weer waar je het allemaal voor deed. Een overwinning waarvoor je hard hebt moeten werken proeft extra zoet, en de zoute tranen die in de ogen van je tegenstander opwelden maken het gevoel van victorie compleet. Oude tijden herbeleven Vorige week woensdag trof ik Pokémon Fire Red aan in mijn brievenbus. Mijn Game Boy exemplaar van Pokémon Red heb ik enkele jaren terug voor veel te weinig geld verpatst op koninginnedag, vandaar. Ik moest en zou weten of mijn geheugen, wat nog wel eens de neiging heeft dingen uit het verleden mooier te maken dan dat ze in werkelijkheid zijn, me niet voor het lapje zou hebben gehouden betreffende Pokémon Red. Al bij het zien van het introfilmpje wist ik dat het goed zat. De Gengar en Nidorino die tegenover elkaar stonden bezorgden me koude rillingen van ontzag. Een aantal drukken op de knoppen verder begon ik opnieuw aan een van de meest epische avonturen aller tijden. Voor welke van de drie Pocket Monsters ik ging? Charmander, uiteraard. [img]http://www.gameqube.nl/files/redcover.jpg [/img]