[Preview] Geschreven door Joost op 2006-11-05 17:53:17

Wii Sports

Als sportliefhebber leek Wii Sports me een bijzonder vermakelijke game. Met zeven jaar tenniservaring, interesse in boxen en een redelijke aanleg voor honkbal, begon ik te spelen… [url=http://www.gameqube.nl/files/honkbalrand.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/honkbalrand.jpg border=0 width=280 align=left [/img][/url]Gemak & ergernis Mijn eerste Wii Sports ervaring betrof Wii tennis. In het begin van dit spel, en alle andere spelletjes, kies je voor een Mii en geef je aan of je links- of rechtshandig bent. Na in het begin wat onwennig richting het beeldscherm gewezen te hebben, speel je dit klaar en kun je lekker met elkaar gaan spelen – geen single-tennis, alleen double. Ik positioneerde mijn lichaam direct in de ideale tennishouding en streed tegen mijn WDS collega’s. Zonder enige vorm van moeite mepte ik de ballen over het net. Timing is hierbij erg belangrijk, en tevens bepalend voor de richting waarin je de bal slaat. Het wilde me niet altijd lukken om de bal te laten vliegen in de door mij gewenste richting, maar met een beetje oefening moet dit wel te doen zijn, zo is mijn verwachting. Of oefening ook zal helpen voor Wii Bowling weet ik niet. Met dit spel wist ik de eerste keer direct 8 kegels om te rammen, maar de alle daarop volgende keren ging de bal met een traag effect naar links de geul in. Hoe dit mogelijk was? Geen idee. Ik hield de Wii-mote tegen m’n linkerborst aan als ware het een echte bal, drukte de knop boven op de afstandsbediening in, haalde de Wii-mote naar achteren, slingerde hem vervolgens weer naar voren en liet de knop los. Ik probeerde nog andere kanten op te mikken, maar tot mijn spijt mocht dit niet baten. Tijd voor een iets chiquere sport: golfen! Deze sport heb ik in het verleden wel eens uitgetest in het echte leven en was zondermeer grappig. De slagtechniek, welke erg eenvoudig is, kende voor mij geen geheimen en het was misschien ook daarom dat ik met dit spel niet veel moeite had. Ook bij deze game hield je slechts de Wii-mote in de hand, fantaseer je even alsof er zich een echte golfstick in je hand bevindt en maak je de juiste beweging. De richting van de bal geef je aan met de D-pad, dus daarover hoef je je geen zorgen te maken. Het misschien ook hierom dat deze game vrij snel onboeiend werd en ik hevig verlangde naar meer actie. Naar zweet, ook. Bloed en zweet. Ja, en tranen. Bloed, zweet en tranen… [url=http://www.gameqube.nl/files/tennisrand.jpg][img] http://www.gameqube.nl/files/tennisrand.jpg border=0 align=right [/img][/url]Second round knockout & home-run! Met een vurige blik en mijn ogen en m’n krachtig getrainde spieren op volle spanning keek ik naar het scherm. Met een Wii-mote in m’n rechter- en een nunchuk in m’n linkerhand, tuurde ik door de ogen van mijn Mii naar die van m’n tegenstander. Als ik m’n armen in een verdedigende pose hield deed mijn Mii op het scherm hetzelfde, maakte ik met rechts een uitgestrekte uppercut beweging dan zag ik op het scherm een boxhandschoen van onder naar boven vliegen. Wii Boxing was by far mijn favoriete Wii Sports game. De adrealinekick die het spel je geeft wordt door geen enkele Wii game nagedaan, en de voldoening van iemand knock-out meppen is groot. Het spel registreert je bewegingen goed, al is de boel uiteraard niet flawless. Ik zou erg graag deze game uitgewerkt zien tot een volledige game, inclusief carreer-mode, character ontwerp en een daverende multiplayer! Game-genot in optima forma. Het laatste spelletje, Wii Baseball, leek minder goed te werken maar was desalniettemin vreselijk leuk. De gouwe ouwe Age wierp de bal en mijn perfecte timing resulteerde per direct in een bal die met een royale boog het stadion uitgeslagen werd. Veel van mijn slagen verliepen goed, wat voornamelijk te danken was aan goeie timing. Het schijnt dat je de bal ook met effect weg moet kunnen slaan – zou ook voor het tennissen moeten gelden – maar dat trucje kreeg ik helaas nog niet klaargespeeld, ongetwijfeld een kwestie van het spelletje iets meer spelen. Toen ik zelf pitchte bemerkte ik iets vreemds. Zodra ik met de Wii-mote een klein polsbeweginkje maakte, wierp ik de bal sneller dan wanneer ik een real-life gooibeweging maakte. En toen ik vervolgens probeerde de bal zo zacht als mogelijk te werpen, ging het ding juist harder dan ooit te voren. Curieus, op zijn minst, en ook vervelend. Ik zie me al spelen tegen een maat die met lamme polsbeweginkjes de bal snoeihard voor m’n kop gooit… Erg gaaf, maar ook bevreemdend Ik vond Wii Sports een erg vette, maar ook een bijzonder bevreemdende ervaring die er grafisch zeer behoorlijk uitziet. Zo werkte niet alles optimaal, maar daar tegenover stond dat ik erg genoot van het spel. Het frissige, het nieuwige, het unieke – ja, ik vond het overweldigend vet. Duidelijk is wel dat dit een first-gen game is. In soort gelijke, in de toekomst uitkomende games moet er voor gewaakt worden dat je niet met miniscule, zachte bewegingen een belachelijk spectaculaire move op het beeldscherm tovert, want dan is er natuurlijk geen donder aan. Wel erg fijn is dat Wii Sports standaard bij de Wii geleverd wordt, zodat iedereen welhaast gedwongen wordt de ondervinden waarin nou de kracht en souplesse van de Wii ligt.