[Column] Geschreven door Marcel op 2007-08-30 19:05:10

Victorie!

De oorlog is voorbij, de troepen keren huiswaarts. In minder dan acht maanden tijd heeft Nintendo zich de complete game-industrie toegeëigend. Ik ging op zoek naar de vraag die op ieders lippen ligt; hoe? Revolutie Nintendo’s president Satoru Iwata won al snel de harten van de hardcore fanbase en de spelontwikkelaars. Hij gaf Nintendo een nieuw, stijlvol, vriendelijk gezicht. Toen Yamauchi in 2002 aftrad als CEO van het bedrijf, kreeg Iwata de taak om de “The Big-N” er weer bovenop te helpen. Iwata wilde Nintendo weer mee laten tellen in de game-industrie. De spelconcepten waren verouderd en de werknemers ontevreden. De eerste stap was echter tijd winnen. De GameCube lag in een dal en Iwata beloofde om vijftig miljoen GameCube’s te verkopen. Een belofte die hij onmogelijk waar kon maken. Zelfs met The legend of Zelda: The Wind Waker en Metroid Prime was het onmogelijk om zulke grote aantallen machines te verkopen. Even leek het erop dat Iwata zeer snel af zou treden als president van het bedrijf. Voor buitenstaanders leek zijn aanpak niet verder te reiken dan een prijsreductie naar 99,99 voor de GameCube en een experimentele GBA en GameCube verbinding.

[img]files/Vic1.jpg[/img] Iwata's antwoord op online gaming. Iwata was echter tijdens de ondergang van GameCube met veel belangrijkere zaken bezig. De Nintendo DS moest het bedrijf een nieuw uiterlijk geven, fris, uniek en bovenal leuk. Het vreemd ogende apparaat bevatte twee schermen waarvan je eentje kon gebruiken als touch-screen. Daarnaast had men talloze hightech snufjes ingebouwd zoals een Wifi chip, 3D chip en hoge kwaliteit speakers. Het viel niet mee om de DS te positioneren op de markt. Sony was op zoek naar bloed, het bloed van Nintendo. De PSP moest het handheld monopolie van Nintendo omver werpen en een nieuwe standaard zetten voor portable gaming. Sony wist echter niet dat Nintendo al langer bezig was met haar nieuwste telg. De DS had aanvankelijk software om de hardcore fanbase over te halen; Nintendo gamers die de opvolger van de Gameboy zonder twijfel zouden kopen. Aan de andere kant betekende de naam DS een nieuwe start. Gameboy werd vaak geassocieerd met de GameCube en het woord kiddy, of kinderlijk. Men wilde al heel lang van dit imago af en noch Metroid Prime of Metal Gear Solid zorgde hiervoor. De DS gaf Nintendo een nieuwe merknaam en een krachtige pilaar. De wereld omhelsde het apparaat en vooral in Japan waren de handhelds niet aan te slepen. Het succes werd compleet toen we kennis maakte met non-games; een naam die de succesvolle doelloze spelletjes als Nintendogs, Brain Training, Electro Plankton en Trauma Center meegekregen hebben. Nintendo had het gamen opnieuw uitgevonden. [img]files/Vic2.jpg[/img] De eerste Europese mijlpaal voor non-games! Hype Synchroon met de DS lancering werkte het bedrijf aan het opbouwen van een ongelofelijke hype voor haar nieuwe console. “When you see Revolution’s graphics you will say wow!”. Iwata deed een poging om de hardcore voor zich te winnen. Nintendo had reclame nodig en de beste reclame is mond tot mond reclame. Er is geen effectiever marketingmiddel dan je eigen fans. Het bedrijf sprak tot gamers om zich klaar te maken voor een revolutie. Een nieuwe manier van gamen met als sleutelwoord innovatie. Het systeem zou snel op de markt verschijnen en een nieuwe innovatieve besturing huisvesten. Daarnaast kreeg het apparaat een prachtige line-up en een online versie van Smash Bros. op de lancering. Maar er is meer, de Revolution stelt je in staat om alle N64, NES en SNES klassiekers te downloaden. Hadden we al gezegd dat Hideo Kojima, Ubisoft, Grasshopper en EA werken aan exclusieve spellen voor het apparaat? [img]files/Vic3.jpg[/img] De Revolution krijgt drie processoren, eerlijk waar! Veel bewijs voor zijn uitspraken had Iwata niet, sterker nog de helft was regelrechte lariekoek. Masahiro Sakurai begon pas een dag later als enige aan het nieuwe Smash Bros. spel. De wereld keek met open mond toe hoe Sony zichzelf de grond in boorde met leugens en namaak filmpjes van talloze prachtige spellen. Tegelijkertijd begonnen de web logs uit te puilen van Revolution nieuws en prees men de onzin die Iwata uitkraamde. De ene na de andere ontwikkelaar had ineens interesse in een apparaat waar we nog niets van gezien hadden. Concepten van controllers, joysticks en spellen vlogen over het internet. Revolution, Revolution, overal waar je ging kon je het ruiken, voelen en proeven. Ieder woord van Iwata en Miyamoto werd omgekeerd, alle patenten van Nintendo werden doorzocht, op zoek naar het geheim van de Revolution.

Victorie! II

Realiteit Nintendo liet uiteindelijk de bom los op de Tokyo Gameshow van 2005. “Een afstandsbediening?” Riep men in ongeloof. Er galmde niets anders dan negatieve opmerkingen. “Dat is toch geen revolutie?” “Hoe moet je dat in godsnaam vasthouden?” “Right, hoe speel ik Zelda op dit ding?”. Niet veel later bereikten de bewegende beelden het internet. Een Japans meisje flipte de controller omhoog om Mario te laten springen. Daarnaast toonde men een tandarts spel en een zwaard simulator. Althans zo leek het, het filmpje van vrolijke mensen die talloze games aan het spelen waren, bevatte geen in-game materiaal. Meteen bracht dit een nieuw gerucht met zich mee. Hologrammen natuurlijk, de controller is niet de revolutie maar het beeld! Verwarrend bladerde ik door een magazine. Het had wat plaatjes van een projectiescherm wat bij de Revolution zou horen, gecombineerd met een nieuwe controller die eruit zag als een tandenborstel.

De eerste versie van de Wii Controller. ”Het is nu Wii!” “Wii?” Wii!” Nintendo bleef na de bekendmaking van de controller akelig stil. Men had nog steeds geen nieuwe spellen getoond. De demo’s die beschikbaar waren bestonden voornamelijk uit een gemodificeerde Metroid Prime 2: Echoes en een vliegtuig spel. De wereld stond even stil toen Nintendo de nieuwe naam van de Revolution bekend maakte. Wii, als in wij! Men vernoemde de console naar urineren. De Wii werd uitgelachen, belachelijk gemaakt en verscheen zo’n beetje in iedere krant en webpagina. Je kon geen site bezoeken zonder dat je geconfronteerd werd met het nieuws. Iedereen lachte en sommigen beweerden dat Nintendo een spelletje met ons speelde. Men beweerde dat de Wii niet de echte naam is. Nee, Nintendo zou het apparaat een nieuwe naam geven vanwege de slechte reacties. Je gaat je console toch geen Wii noemen, kom op zeg! Het bedrijf bleef standvast. De E3 van 2006 deed zich aan, de laatste van zijn soort aangezien men ging reorganiseren. Sony had een paar uur voor de Nintendo presentatie een grove fout gemaakt. De Playstation 3 stond niet meer bekend om Killzone 2, Final Fantasy en de boemerang. Nee, het apparaat werd geassocieerd met de termen: $599 en Riiiiidge Raceerrrr. De game-industrie hield haar adem in, Microsoft en Sony hadden zichzelf kwetsbaar gemaakt. Wat Nintendo ook toonde, slechter dan dit kon niet, onmogelijk. Metroid Prime 3: Corruption, oorspronkelijk een launch titel. Satoru Iwata liep het podium op, en vertelde ons dat hij blij was dat de Wii eindelijk getoond kon worden aan het publiek. Miljoenen gamers volgden via het internet de conferentie en ook deze mensen verwelkomde hij in de nieuwe generatie van gaming. Nintendo zou die avond de toekomst laten zien, van het bedrijf en van de game-industrie. De eerste trailer toonde direct een aantal seconde van een nieuw Super Mario spel. Met stomheid geslagen waren we ooggetuigen van de bekendmaking van maar liefst vier of vijf nieuwe spellen. Beelden van Project H.A.M.M.E.R, Disaster Day of Crisis en Excite Truck vlogen voorbij. Ieder spel zag er leuker en beter uit dan het vorige. Op het podium speelde men Red Steel, Wii Sports en The Legend of Zelda: Twilight Princess. Allemaal speelbaar op de E3 en allemaal eind van het jaar in de winkels! De Wii kwam, zag en overwon, iedereen was gewoonweg overdonderd dat Nintendo nog puf over had om de DS te voorzien van een prachtige line-up aan games. De Wii met de karakteristieke Mii’s, de Virtual Console en Super Mario Galaxy was het hoogtepunt van de allerlaatste échte E3. De journalisten en andere genodigden stonden uren in de rij voor vijf minuten Wii Play of Metroid. Spelen is geloven, aldus Reggie.

Victorie! III

Antihype Nintendo zorgde er met een antihype voor dat de middelmatige spelletjes als Red Steel en Rayman ontzettend goed ontvangen werden. De Wii was eigenlijk niets meer na de naamsverandering. Het apparaat werd uitgelachen en men verwachtte een tweede GameCube met een lompe controller. Toen alle verwachtingen overtroffen werden, klonk er gejuich en gejoel. Er was geen reden meer om je sarcastisch of cynisch op te stellen tegen Nintendo. Smash Bros., Zelda, Metroid en zelfs Mario stonden vast als releases. Daarnaast had men een geweldige line-up aan third party titels en ook nog eens een download service.

Wekelijks nieuwe klassiekers! Toen het apparaat eind 2006 eindelijk in de schappen verscheen voor de vuurdoop bleek het direct een hit. Nintendo kon de vraag nauwelijks bijbenen en in iedere regio was de Wii uitverkocht. De gamers waren er als de kippen bij voor Zelda, Red Steel en Excite Truck. Terwijl vader en moeder over de schouder meekeken tijdens Wii Sports. “Dat wil ik ook wel is proberen!” pardon Opa? Iedereen greep de Wii Remote met beide handen beet en begon meteen fanatiek Wii Sports te spelen. “Hey, dat is de Wii toch, tof hoor mag ik eens proberen?”. Het nationale nieuws berichtte over de lancering van het revolutionaire apparaat. Tegelijkertijd vonden er verhitte discussies plaats bij talloze uitgevers. Men stond voor een belangrijke keuze. Is de Wii een hype of zal het apparaat daadwerkelijk Microsoft inhalen. We kunnen toch moeilijk al ons harde werk voor de Playstation 3 door de gootsteen spoelen. De Wii is een hype, punt uit, afgelopen! America’s most wanted, zelfs Osama Bin Laden kan niet tippen aan de Wii! Nintendo glimlachte toen bekend werd gemaakt dat overal ter wereld de Wii een daverend succes bleek. Het apparaat is nog steeds mondjesmaat verkrijgbaar en per week vliegen er alleen al in Europa 90.000 over de toonbank. De Wii is geen hype, de Wii is de onbetwiste nummer één. Voor spelontwikkelaars wordt de keuze steeds gemakkelijker, de Wii betekent inkomsten, geen ingewikkelde Unreal Engine 3 en bovenal geen moeite. SEGA sommeerde een ontwikkelteam om de Xbox 360 versie van NiGHTS te schrappen ten behoeve van een Wii project. Electronic Arts vormde een speciale studio voor de ontwikkeling van Wii games. Namco/Bandai probeert zo snel mogelijk om de grote titels zoals Dragonball Z: Budokai Tenkaichi en Soul Calibur van Wii versies te voorzien. In paniek stopt men spontaan met bouwen van spellen voor de Xbox 360 en Playstation 3. De Wii blijft maar meer verkopen, de software, hardware en accessoires zijn niet aan te slepen. Ondertussen verlaagt de moraal bij de “vijand” tot een dieptepunt, wanneer Wii Play meer verkoopt dan grote producties als Motorstorm en Forza 2. De multimedia gigant Sony krijgt zelfs in eigen land geen voet meer aan wal. Gangbaar Het is overigens niet zo vreemd dat de mediacenters van Sony en Microsoft niet verkopen. Niet veel mensen zijn bereid om vier- of zelfs zeshonderd euro neer te tellen voor een spelcomputer. Daarnaast verwacht Microsoft veel te veel van de doorsnee klant. Men weet al niet het verschil tussen verschillende merken groenten en fruit. Laat staan dat een klant het verschil begrijpt tussen de Core, Arcade, Premium, Pro, Elite en Halo 3 editie van de Xbox 360. Men wil niet tien gigabyte aan schijfruimte om MP3’s op te slaan. Daarnaast zit niemand te wachten op een duur abonnement voor online gaming of een console met een handjevol spellen. Het moet simpel blijven of beter gezegd gangbaar. De Wii is een goed voorbeeld. Je hoeft niet te kiezen voor een DVD optie of extra schijfruimte. Tevens krijg je geen keuze om een abonnement te nemen of niet. Ten slotte is het apparaat klein en stil. Niet luidruchtig of gigantisch zoals de machines van de concurrentie. In de stijlvolle wereld waarin we nu leven, waar alles draait om de Ipod en de andere trendy ogende gadgets is de Wii in de ogen van de consument het perfecte apparaat. Super Mario Galaxy, dé game van dit najaar! Iwata’s masterplan is uitgevoerd en we zijn er allemaal met open ogen ingetuind. De Wii zal marktleider blijven en Super Mario Galaxy, Metroid Prime 3, Smash Bros. Brawl en in de toekomst Wii Fit en Mario Kart Wii zullen nog meer systemen gaan verkopen. Ondertussen kibbelen Sony en Microsoft vrolijk verder. Sony pakt een exclusief contract voor HAZE en Unreal Tournament III, Microsoft gaat op haar beurt aan de haal met Bioshock en Assasins Creed. De miljoenen die geïnvesteerd zijn zullen de beide bedrijven nooit meer terug zien. Uiteindelijk verkopen Wii Fit en Wii Play twee keer zoveel. De hardcore gamer blijft roepen dat de Wii een hype is of geen leuke games heeft. Je tegen de Wii verdedigen is echter zinloos, omarm de nieuwe Nintendo overlords. Er is geen enkele mogelijkheid om eind dit jaar te ontsnappen uit de slachtpartij. Hier heeft Iwata jarenlang naartoe geleefd, de vloer aanvegen met Microsoft, Sony en de gehele game-industrie die nu druk bezig is met het porten van Medal of Honor en Far Cry. De baas van Nintendo leert ons met zijn strategie en een beetje geluk een hele wijze les. Game Over Het zal geen prettig gezicht zijn op onze frontpage, de talloze ontwikkelaars die in het stof bijten omdat ze de verkeerde console gekozen hebben. Het gebeurt echter en net zoals in de vorige generatie Acclaim en DMA gevallen zijn, zullen ook wellicht Atari en Silicon Knights het loodje leggen. Nintendo heeft ons pijnlijk duidelijk gemaakt wat we met zijn allen als gamers en game-industrie vergeten zijn. Het draait niet om grafische pracht, innovatieve besturingen of een ongebaseerde hype. Het draait om de games, het plezier en wellicht een klein beetje om de prijs.