[Review] Geschreven door Benjamin op 2008-10-29 23:59:00

Disaster: Day of Crisis

'You can’t save everyone’ is een zin die je in Disaster: Day of Crisis regelmatig tegen zult komen. Helaas is die zin wel de waarheid, dat bovendien al snel in de game boven water komt. Of Disaster: Day of Crisis na twee jaar ontwikkelen en een lange stilte rondom het spel wél gered is door Monolith Soft lees je hier, in de recensie van Disaster: Day of Crisis!

Een lange weg Op de E3 van 2006 kondigde Nintendo haar eerste reeks Wii-games aan. Tussen het geweld van games als Super Mario Galaxy, Wario Ware: Smooth Moves, Super Smash Bros. Brawl was er nog een tweetal games die geen onderdeel van een serie uitmaakten: Project H.A.M.M.E.R. en Disaster: Day of Crisis. Het waren vooral games die de hardcore gamer tevreden moesten houden en om nieuwe gamesseries te introduceren. Na lange stiltes rondom beide games, weten we inmiddels waar Project H.A.M.M.E.R. beland is. Gelukkig verscheen er een paar maanden terug plotseling een releasedatum van Disaster: Day of Crisis. Het leek er in eerste instantie op dat de game een aaneenschakeling van quick time events zou worden, maar niets is minder waar. You can't save everyone In Disaster speel je met Raymond Bryce die onderdeel uitmaakte van het nationale Rescue Team, samen met zijn vriend Steve. Helaas komt Steve tijdens een reddingsoperatie ernstig om het leven door een hevige vulkaanuitbarsting en is het aan jou de taak om voor Lisa, het zusje van Steve, te zorgen, aangezien Steve haar enige familie was. Na een jaar wordt Ray door het nationale Crisis Team opgeroepen om achter de terroristische organisatie SURGE aan te gaan die een professor en zijn assistent ontvoerd hebben: Lisa Hewitt. Uit schaamte heeft Ray na de dood van Steve nooit contact met haar gezocht, maar dit contact lijkt nu onvermijdelijk. In eerste instantie klinkt dit als een standaard Bowser-ontvoert-Peach-en-Mario-moet-haar-redden-verhaaltje, maar gelukkig gaat dit veel dieper. Het plan van SURGE is namelijk het plaatsen van nucleaire wapens om zo ernstige schade aan te richten. Daarbij hebben ze de hulp nodig van de geoloog voor het voorspellen van natuurrampen en om ervoor te zorgen dat die in hun voordeel werken. Als speler word je dus omgeven door desastreuze rampen als vulkaanuitbarsting, aardbevingen, tsunami’s, overstromingen, orkanen en nog veel meer. Dit verhaal en de aanwezigheid van deze rampen zorgen voor een filmische, epische en avontuurlijke sfeer. Helaas is de gameplay minder filmisch, episch en avontuurlijk dan het verhaal van de game. Hoewel het gelukkig geen aaneenschakeling van quick time events is en er wel degelijk wat aardig loop-en-zoek-werk in zit, voelt de gameplay toch een beetje aan als een geringe verzameling van minigames waarbij je bijvoorbeeld je Wii Remote en Nunchuk moet schudden om weg te rennen van bijvoorbeeld een vloedgolf. Er zitten bovendien wel een aantal rijdmissies in de game, waarbij je je Wii Remote logischerwijs op z’n kant moet houden en moet sturen door te kantelen. Deze rijd-onderdelen kun je bovendien ook uitermate goed spelen met het Wii Wheel, wat een wat prettiger gevoel geeft dan los met de Wii Remote. Tijdens deze rijdmissies zul je bijvoorbeeld moeten ontsnappen aan een stroom van lava of de terroristische organisatie moeten achtervolgen. Dit zorgt voor een leuke afwisseling van het loop-en-zoek-werk. Schieten op rails Een ander belangrijk onderdeel zijn de schietgevechten met SURGE. Tijdens de missies wisselt de game naar een on-rails shooter, waarbij je alle terroristen moet uitschakelen om weer verder te kunnen, waarna de game weer terugschakelt naar het gewone spel. Helaas voelt dit onderdeel wat saai en karig aan, wat mede te wijten is aan de slechte A.I. van de tegenstanders. Gelukkig worden de gevechten naarmate de game vordert wel beter en daardoor ook leuker, al zal het nooit zo spectaculair worden als dat het bijvoorbeeld gewoon in third-person geweest zou zijn. Tijdens het zoeken naar voorwerpen en het doorlopen van de getroffen gebieden zul je regelmatig gewonde en hulpeloze burgers moeten redden. Soms is het geven van een First Aid Kit al voldoende, al zul je bijvoorbeeld de mensen ook moeten reanimeren, onder het puin vandaan halen, een arm of been in het verband zetten enzovoorts. Deze reddingen zijn niet meer dan een soort van minigames, al zijn ze wel leuk om te doen. Voor bovengenoemde twee onderdelen zijn er zogenaamde BP’s (Battle Points) en SP’s (Survival Points) te verdienen. Met de gevechtspunten kun je in het menu nieuwe wapens kopen en upgraden. Sommige wapens zul je echter eerst vrij moeten spelen in de Shooting Range die je kunt betreden door ene Eric in het spel zelf te zoeken. De overlevingspunten zijn te gebruiken om Ray’s eigen conditie te upgraden zoals zijn spierkracht voor het sneller breken van dozen en tonnen, zijn uithoudingsvermogen of zijn capaciteit van First Aid Kits. Door deze punten ontstaat er in de game een licht RPG-elementje, waardoor het de game wat dieper maakt. Het is echter niet per se nodig om de wapens of om Ray zelf te upgraden, al werkt het in sommige situaties wel in je voordeel. Vreemd vuur Een ander minpuntje zijn de graphics. Alhoewel de game er op sommige momenten meer dan aardig uit ziet, zijn er maar al te vaak momenten dat de game grafisch gezien tegenvalt. Zo zijn de modellen van de te redden burgers erg kaal en simpel weergegeven en ligt het puin door bijvoorbeeld een aardbeving er niet echt mooi bij. Ook de water- en vuureffecten vallen soms wat tegen, terwijl die toch wel belangrijk zijn in een game als deze. Het geluid in Disaster: Day of Crisis is daarentegen wel goed verzorgd. Met een filmische en sfeervolle soundtrack en aardige stemmen van de hoofdpersonages komt dat ook ten goede voor de algehele sfeer van de game. Helaas zijn niet alle personages, zoals de te redden mensen, voorzien van hun eigen stem. Bovendien is de radio, die af en toe verschijnt, op een goede manier in de game verwerkt. Je hoort het nieuws van de radio namelijk via je Wii Remote, wat een grappig effect geeft. De hoofdverhaallijn ben je in ongeveer twaalf uur doorheen, al is het daarna de moeite waard om het verhaal, op bijvoorbeeld een hogere moeilijkheidsgraad, nog eens te gaan doen. Bovendien zijn er in elk level - 22 in totaal - na het eenmaal uitspelen extra voorwerpen verstopt die soms lastig zijn om te vinden. Bovendien krijg je aan het eind van elk level een aantal behaalde titels, een soort van achievements. Je hebt toch zeker wel een tweede keer spelen nodig om alle honderd titels te behalen. Ten slotte zijn er nog een aantal verschillende outfits te vinden in de game. Deze factoren verlengen de speelduur aanzienlijk, waardoor je toch al gauw op een totaal van ongeveer 25 uur mag rekenen. Conclusie Disaster: Day of Crisis is uiteindelijk toch nog een geslaagd spel geworden. Helaas gaat de gameplay zelf niet zo ver als bijvoorbeeld het verhaal en blijft het vrij oppervlakkig. Toch is er genoeg lol te beleven in Disaster, ook al zijn de gevechten wat saai en simpel. Het is toch vooral de sfeer en alle natuurrampen in de game die het zo leuk maken. Je wordt ramp na ramp weer verrast, de één nog erger dan de ander. Bovendien is Ray een ijzersterk personage met een goed karakter: zeker eentje om erin te houden.

N1 Score: 7.9

+

-

Gekoppelde games

Disaster: Day of Crisis (Wii)