[Review] Geschreven door Quint op 2008-11-28 18:39:42

Wii Music

Als iemand vraagt naar mijn hobby’s komen de woorden ‘muziek luisteren’ altijd voor in mijn lijstje. Sommigen vinden dat belachelijk en zeggen dat muziek luisteren helemaal geen hobby kan zijn, maar ik ondervind nu eenmaal veel plezier bij het waarnemen van bepaalde geluidsgolven die kaatsen tegen mijn strak getrokken trommelvlies. Muziek maken kan ik echter voor geen meter. Keyboard spelen kan ik alleen na uren oefenen op een enkel liedje en dat dan met maar één hand. Over andere instrumenten wil ik het niet eens hebben. Desondanks zou ik het wel wíllen kunnen. De oplossing? Volgens Nintendo: Wii Music.

[img]/files/WiiMusic_Logo_CMYK.jpg[/img] De instrumenten Bij het opstarten van het spel word je geforceerd een tutorial door te nemen. Hierin worden de vier besturingsprincipes van de instrumenten die je zult spelen in Wii Music uitgelegd. Te weten: de percussiebeweging, de gitaarbeweging, de trompetbeweging en de vioolbeweging. Respectievelijk gaat dit door met zowel de Nunchuk als de afstandsbediening te tokkelen, de Remote als snaarspelende hand en de Nunchuk als halshouder, de Remote met de knoppen 1 en 2 als blaasknoppen en de Remote als scherende snaarspeler met wederom de Nunchuk als halshouder. Om het allemaal wat realistischer te maken, word ook je houding geregistreerd plus ingame doorgevoerd en je hebt de mogelijkheid om onder andere de toonhoogte van je instrument aan te passen door een bepaalde knop ingedrukt te houden. Om het plaatje af te maken heb je bij het drummen de keuze om je Wii Balance Board aan te sluiten, om daarmee een extra besturingsmogelijkheid het leven in te roepen. [url=files/WiiMusic_Lifestyle_01.jpg][img]files/WiiMusic_Lifestyle_01.jpg width=500 border=0[/img][/url] Het werkt leuk en nauwkeurig. Het spel reageert bijna één op één met je bewegingen en dat is natuurlijk ook een sterk gegeven bij een spel wat met name om ritme draait. Gezien het niet helemáál perfect is, ben je soms volgens de game uit het ritme aan het spelen, terwijl dat eigenlijk helemaal niet het geval is. Dit kan soms onnodige frustratie opleveren. De latere add-on van de Wii die één op één bewegingen wel mogelijk maakt was hiervoor een goede oplossing geweest, maar helaas komt Wii Music daar dus te vroeg voor. Verder werkt het bespelen van de instrumenten aanvankelijk aanstekelijk, maar dat doet het niet voor lang. De game heeft namelijk qua inhoud niet zoveel te bieden. De modi Wii Music is opgedeeld in drie modi: je kunt jam-sessies spelen, improviserend spelen of mini-games doen. De mini-games bestaan op hun beurt weer uit drie spelletjes: het begeleiden van een orkest waarbij je Remote dient als dirigeerstok, het spelen van noten á la Donkey Konga met cowbells en het raden/ordenen van noten in een quiz-vorm. Helaas heb je bij zowel het dirigeren als bij het cowbell-spelletje maar vijf muzieknummers tot je beschikking, wat wel enorm karig is. Je raakt dus al gauw uitgekeken. Zonde, want het is best leuk om te doen. De quiz heb je ook na een achttal rondes uitgespeeld en ook dan heeft deze geen zin meer. Je score opkrikken is namelijk niet interessant, omdat het spel zelf al aangeeft dat het je niks zal opleveren en de score eigenlijk nergens op gebaseerd is (‘het gaat erom dat je er plezier in hebt!’). Ondanks het feit dus dat Miyamoto ons enkele jaren geleden probeerde lekker te maken met dirigeerfunctie, blijkt deze in de praktijk, samen met de andere twee mini-games, niet zoveel soeps te zijn. [url=files/WiiMusic_Screen_02.bmp][img]files/WiiMusic_Screen_02.bmp width=500 border=0][/img][/url] De andere modus, het improviserend spelen, is voor de mensen die zich regelmatig vervelen op een dag. Hier kun je namelijk zoveel als je hartje begeert losgaan met een enkel instrument waarbij je kunt kiezen of je met of zonder begeleiding wilt spelen. Leuk. Voor vijf minuten.

Wii Music deel II

Als laatste heb je de jamsessies. Deze bestaan uit het spelen met een complete band, waarvan jij de instrumenten kunt samenstellen en waarbij jij eventueel ook alles zelf speelt. Is dit laatste van toepassing, dan doe je dat uiteraard om de beurt. Je bespeelt één instrument waarna het spel deze sessie opslaat, zodat je in een volgende sessie een ander instrument mét je vorig bespeeld instrument kunt spelen. Uiteindelijk vorm je zo zelf een gehele band. Het nummer dat je speelt moet uiteraard wel gekozen zijn uit de jammerlijke soundtrack van de game. Het zijn vele oude klassiekers en culturengebonden nummers, waar de meeste mensen waarschijnlijk helemaal niets om geven of nog nooit van gehoord hebben. Denk hierbij aan ‘Twinkle, Twinkle, Little Star’, ‘Sakura Sakura’ en ‘My Grandfather’s Clock’. Ik zag veel liever een echt topnummer, zoals bijvoorbeeld Bohemian Rapsody. Helaas heeft Nintendo er dus voor gekozen om het wat meer ‘casual’ aan te pakken, mede omdat het bedrijf te lui is geweest een aparte soundtrack voor ieder continent te maken. Hierdoor zitten wij nu opgescheept met nummers zoals “Sukiyaki”.

[url=/files/WiiMusic_Screen_03.bmp][img]/files/WiiMusic_Screen_03.bmp width=500 border=0[/img][/url] Dwang Gelukkig wordt het allemaal wat leuker door het enorm grote aantal instrumenten dat beschikbaar is. Vrijwel ieder instrument dat je je kunt bedenken zit in het spel, maar wordt generaliserend bestuurd waarbij de eerder genoemde vier besturingsprincipes terugkomen. Ook andere manieren van geluid maken worden beschikbaar gesteld, zoals yells van een cheerleader, het klappen in je handen of het maken van hond – en – katgeluiden. Om al deze instrumenten – maar ook muzieknummers - tot je beschikking te krijgen, zul je ze eerst vrij moeten spelen. Dit doe je door video’s op te slaan van je optredens. Om de één of andere reden legt het spel er op deze manier dus gigantisch veel nadruk op, terwijl ik het helemaal niet interessant vond om vrijwel altijd mijn gepingel op te slaan op mijn Wii. Ik werd echter gedwongen, omdat ik anders niet verder kon met geavanceerdere lessen of ik kreeg geen nieuwe instrumenten tot mijn beschikking. Hierdoor flans je al gauw iets in elkaar, wat het spel natuurlijk niet ten goede komt. Daarnaast word je gedwongen je video ook nog eens te bekijken nadat je hem hebt opgeslagen. Wat is dit allemaal voor onzin? Het feit dat deze video’s ook nog moeten worden ingeladen voordat ze getoond kunnen worden doen nog een schepje bovenop de frustratie. Heb je nu toch opeens zoiets van: ik heb nu iets geniaals gemaakt en daarmee wil ik flink opscheppen bij mijn vrienden (het spel zelf gebruikt dit als reden), dan kun je je video’s via WiFi naar mensen sturen uit je friendlist, die ook Wii Music in hun bezit hebben. Dit is gelijk de enige WiFi-optie die het spel verder ondersteunt. Geen online bands vormen dus of iets dergelijks. Offline kan dit natuurlijk wel, tot maximaal vier spelers. Ook hier had meer in gezeten. [url=files/WiiMusic_Screen_01.bmp][img]files/WiiMusic_Screen_01.bmp width=500 border=0[/img][/url] De presentatie Qua presentatie leunt het spel bijna volledig op het Mii-principe. Jij speelt met je Mii en het publiek bestaat ook uit Mii’s. De bandleden zijn echter, zoals eerder vermeld, eerder een soort kegels met opgeplakte gelaten. De omgevingen bij je optredens zijn saai en kennen totaal geen detail. ‘Functioneel’ kun je het noemen, maar ik vind het gewoon drie keer niks. Er hadden op zijn minst wat meerdere effecten in mogen zitten, maar we moeten het doen met een zeer gering aanbod. Daarnaast worden de gestandaardiseerde bewegingen van je bandleden binnen no-time erg vervelend door hun repetitiviteit. Verder is de geluidskwaliteit van de muziek niet bepaald denderend: het spel ondersteunt niet eens Dolby Pro Logic II! Hierdoor wordt het gevoel van het daadwerkelijk aanwezig zijn in een concertzaal compleet te niet gedaan. Daarnaast klinken je nummers altijd ‘hol’, omdat er geen echte bas te bekennen is. Enorm zonde bij een game die om muziek draait. Conclusie Wii Music is een compleet doelloos spel. Door de magere inhoud van maar drie modi raak je al snel verveeld. De grote hoeveelheid instrumenten met bijbehorende besturing verdient enorm veel lof, maar zit in een zeer lelijk omhulsel dat uiteindelijk de game vormt. De presentatie is namelijk bagger op zowel het gebied van de beelden als van het geluid. Het is te kaal, te simpel en simpelweg niet goed genoeg voor hetgeen dat we hedendaags mogen verwachten. Daarnaast is de soundtrack van de game om te huilen met culturengebonden nummers en zogeheten klassiekers die al lang de doofpot in hadden gemoeten. De dwang van het opslaan van video’s van je optredens is verder belachelijk en onnodig. De WiFi-ondersteuning stelt niets voor en de offline multiplayer blijft ook maar voor eventjes leuk. Dit geldt eigenlijk voor de gehele game: het blijft allemaal maar heel eventjes leuk.

N1 Score: 5

+

-

Gekoppelde games

Wii Music (Wii)