[Review] Geschreven door Duncan op 2009-01-20 19:50:47

Strijd der Giganten: Dinosaurs

Als kleine kleuter van vijf was ik altijd gefascineerd door de grote reptielen die de aarde miljoenen jaren voor ons bewoonden. Ik kon uren lang naar mijn verzameling plastic dino’s kijken en heb de Jurassic Park films meerdere malen gezien. Maar ook wat gaming betreft draag ik een warm hart toe aan spellen als Turok en Dino Crisis. Echter in deze games moest je deze arme beesten van kant maken. Hoe vet zou het zijn als je zelf in de huid kon kruipen van zo’n dino? Ubisoft geeft antwoord met Strijd der Giganten voor de Nintendo DS! Om maar even gelijk met de deur in huis te vallen: Strijd der Giganten is geen leuk spel. Die indruk kreeg ik al bij het zien van het tenenkrommend slecht introfilmpje waar de B-kwaliteit van afdruipt. En dan is dit nog alleen maar het begin. Je kunt weliswaar zo’n bruut reptiel in de game zijn, maar nergens heerst het gevoel dat je er één écht bent. Om nog maar te zwijgen van het oersaaie battle-systeem, maar daar kom ik later wel op terug. Eerst maar eens beginnen wat er zoal te doen is in dit spel.

[url=http://www.wiids.nl/files/StrijdderGigantenS1.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/StrijdderGigantenS1.jpg border=0 height=404 width=268][/img][/url] Barry Bij het hoofdscherm zijn er vier opties beschikbaar: Avontuur, Multiplayer, Meteen Spelen en Opties. De eerste optie sprak mij het meest aan, dus koos ik die. Hierbij kun je kiezen uit zes verschillende families waaronder: gulzig roofdier, slimme aaseter, langnekken, gevaarlijk roofdier, gehoornd territoriaal en kolossale tank. Elk familiesoort heeft zo zijn goede en slechte punten. Zo is de ene dinosaurus vooral aanvallend ingesteld en moet de ander het van defensieve kwaliteiten hebben. Wanneer je eenmaal je familiesoort hebt gekozen, kun je je dinosaurus kiezen. Ik koos voor een Tyrannosaurus en noemde hem Barry. Mijn eerste opdracht is het vinden van eieren. Ja, eieren inderdaad, volgens mij waren T-rexen met heel wat andere dingen bezig, maar goed. Deze eieren liggen overal verspreid in het level, waarvan de locaties zijn aangegeven op een radar rechtsboven je scherm en daarom bepaald geen moeilijke klus. Het besturen van je dinosaurus gaat net zoals bij The Legend of Zelda: Phantom Hourglass alleen dan trager en veel minder accuraat. Wanneer je een bepaald aantal eieren hebt gevonden kun je naar het volgende level gaan en je dino oppimpen in je grot, met een leuke hanenkam of veren, waarbij je bepaalde eigenschappen op kunt waarderen. Overtrekken Ook moet je zo en dan vechten voor eieren, en dan kom ik bij het meest slecht uitgewerkte onderdeel in deze game. Wanneer je een dino tegen komt in het speelscherm , opent zich een menuscherm, waarbij je kunt kiezen voor een aanvallende of verdedigende move. Daarna moet je zo snel mogelijk een lijn overtrekken op je touchscreen. Hoe preciezer en sneller je de lijn tekent, des te krachtiger je aanval. De gevechten zijn dus turn-based, met het tekenen als realtime spelelement. Je kunt wel begrijpen dat de verveling na een paar minuten al toeslaat. Zeker als je beseft dat je continu met hetzelfde bezig bent in het spel en een gevecht soms ook vijf minuten lang duurt. Wat werkelijk ook als een tang op een varken slaat is dat je in de singleplayer naast eieren ook fossielen moet zoeken. Barry is toch geen archeoloog? Als het nog niet gekker kan, moet je soms ook vechten, waarbij je de meest bizarre tegenstanders tegen het lijf komt zoals een telefooncel of schoolgebouw. Hoe verzin je het in hemelsnaam? [url=http://www.wiids.nl/files/StrijdderGigantenS2.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/StrijdderGigantenS2.jpg border=0 height=404 width=268][/img][/url] Lelijkheid alom En wat heeft de game überhaupt te maken met dinosaurussen? Barry moest om de haverklap eten en drinken. Iets wat behoorlijk op je zenuwen gaat werken. Tevens zijn de spelwerelden klein, kennen weinig detail en zijn de graphics niet bepaald vooruitstrevend. Ook heb je vaak te maken met framedrops, hetgeen bizar is, want er gebeurt toch niks op je scherm. Wat ook gigantisch nep is, zijn de animaties van je tegenstanders als je ze verslagen hebt. Ik had graag willen zien dat Barry de kop van mijn tegenstander er afrukt en het vlees er vervolgens afscheurt, maar in plaats daarvan laat hij zijn slachtoffer met rust en zie je vogeltjes om zijn hoofd draaien. De game kent een multiplayer-optie, in de vorm van Single-Card en Multi-Card. Beiden overigens speelbaar voor zes spelers. Leuk en aardig allemaal, maar ook hier moet je vijf minuten lang lijnen overtrekken en houd je het dus snel voor gezien. De game kent overigens ook een Nederlandse taaloptie, wat wel erg handig is voor de kleinere onder ons, hoewel er niet bijzonder veel tekst nodig is om het spel te begrijpen. Conclusie Wat bezielt de makers van dit spel om de gehele gameplay van dit spel te baseren op het overtrekken van lijnen? Het enige hoogtepunt in de game is dat Barry de vloer aanveegde met een schoolgebouw. Voor de rest is het lijnen overtrekken tot je erbij neervalt. Ik kan daarom ook geen enkele levende ziel op deze aardkloot deze game aanraden.

N1 Score: 3.2

+

-

Gekoppelde games

Strijd der Giganten: Dinosaurs (Nintendo DS)