[Review] Geschreven door Marcel op 2009-03-19 23:34:38

Sonic and the Black Knight

Het aantal games waarin SEGA’s mascotte de hoofdrol spelt groeit met een rap tempo. Sonic kan smashen, Olympisch sporten en gaat uiteraard regelmatig op avontuur. Een vervolg op Sonic and the Secret Rings kon natuurlijk niet uitblijven. De woestijnwerelden en oases zijn echter ingeruild voor kastelen en kerkers in Sonic and the Black Knight! Sonic and the Black Knight is een spel met vele gezichten. Het is overduidelijk dat SEGA veel moeite heeft gestopt in het spel. De menu’s zijn prachtig vormgegeven met leuke symbolen en zoals het een goede Sonic game betaamt, is er uiteraard een CG-intro aanwezig. De soundtrack, verzorgd door Crush 40 zorgt ervoor dat je het volume al snel hoger zet en over het algemeen hebben we te maken met een behoorlijk goed ontworpen game. Met nadruk op ‘algemeen’ aangezien SEGA er op sommige vlakken wederom een potje van heeft gemaakt…

[img]files/Sonic_DK_30.png[/img] Send me a knight as swift as the wind! Afijn, we beginnen bij de introductie van het spel. In Sonic and the Black Knight is King Arthur geteisterd door een vloek. Hij zaait dood en verderf in zijn eigen koninkrijk en zijn loyale Knights of the Round table helpen hem daarbij. SEGA heeft Shadow, Blaze en Knuckles bereid gevonden voor de rol van deze ridderclub! Wanneer de koning de adellijke tovenares Merlina achtervolgt, roept zij een magische spreuk. Na een donderslag bij heldere hemel valt de gevraagde dappere ridder uit de lucht, samen met twee hotdogs. Het is niemand minder dan Sonic the Hedgehog die samen met zijn nieuwe vriendinnetje al snel een pratend zwaard vindt, waarna het avontuur kan beginnen. Het avontuur wordt aan elkaar geregen met korte comic-achtige filmpjes. Het hele storybook idee van Secret Rings is ook in Black Knight nog aanwezig. Het avontuur van Sonic and the Black Knight is opgedeeld in missies. Sonic dient van “Knave” omgetoverd te worden tot een echte “Knight”. Een ridder moet zichzelf bewijzen door mensen in nood te helpen en de soldaten van de onderwereld te verslaan. Het houdt in dat je een lineair pad volgt van punt A naar punt B en onderweg de juiste zaken afhandelt. In de eerste helft van de game kom je vrijwel geen volwaardige levels tegen. Een voorbeeld van een challenge is bijvoorbeeld het vernietigen van een bepaald aantal vijanden. Een nadeel wat direct om de hoek komt kijken is het feit dat de game nogal veel weg heeft van een achtbaan, mits de passagier van de achtbaan een zwaard bij zich heeft tenminste. [img]files/Sonic_DK_36.png[/img] I’m used to this kind of thing! Je bestuurt Sonic met de analog stick en zwiept en zwabbert met zijn zwaard door de Wii remote te bewegen. Je krijgt hierdoor al snel de neiging om de Wii afstandsbediening samen met Sonic and the Black Knight in de dichtstbijzijnde vuilnisemmer te deponeren. In andere woorden, het werkt voor geen meter en levert vooral frustratie op. Het eerste probleem is dat het niet uitmaakt welke kant je op zwaait, Sonic voert gewoon random een aanval uit. De ene keer links, de andere keer rechts en soms steekt hij. Met een combinatie van de A knop en een zwiep kun je nog een speciale jump-attack uitvoeren. Ik betrapte mezelf erop dat ik constant deze aanval deed om zo snel mogelijk de aanvaringen met andere ridders te beslechten. Het is immers vrij frustrerend wanneer je met hoge snelheid door een level raast en je om de drie meter moet stoppen om knullig op vijandjes te hakken. De speciale aanval van Sonic maakt het spel nog langzamer. Wanneer je genoeg rode feetjes hebt verzameld of vijanden hebt verslagen vult de Soul Surge. Met deze aanval vertraagt de tijd en met perfect uitgevoerde zwaardslagen versla je zelfs de sterkste vijanden in een handomdraai. Het helpen van de inwoners van Camelot gebeurt meestal onderweg. De figuurtjes die totaal geen personaliteit of binding hebben met hun wereld, Sonic of een ander belangrijk character, dartelen meestal irritant wat rond. Een aantal van hen heeft een spreekballonnetje boven het hoofd. Als je een conversatie aan gaat met deze wezens kun je ze ringen geven door middel van een totaal niet relevant quick-time-event. Uiteraard moet je binnen een bepaalde tijd op bepaalde knoppen drukken om de ringen te overhandigen. Overigens zijn ringen in Sonic and the Black Knight gele feetjes en niet de klassieke ringen die we van Sonic gewend zijn. Ik vind het vooral jammer dat men niet meer moeite heeft gestopt in de gameplay aspecten van het spel. Het doet teniet aan andere wel goed uitgewerkte spelelementen. [img]files/Sonic_DK_37.png[/img]

Sonic and the Black Knight II

You’ve go to give me some credit! De graphics zijn namelijk voor een Wii spel ronduit prachtig. We zien Sonic rennen over grote open velden gevuld met gras, kastelen met grote hallen en bovenal gevaarlijke vulkaangebieden en grotten, waar draken hun thuis hebben gevonden. Alles wordt razendsnel op beeld gebracht door de krachtige engine en ook Sonic’s animaties zien er goed uit. Wanneer hij zijn zwaard in een muur steekt om veilig naar beneden te glijden, spetteren de vonken van het scherm. De eindbazen in de vorm van Sonic’s voormalige vrienden, hebben eveneens verbeterde 3D modellen tegenover eerdere Sonic spellen. Met name het harnas van Shadow ziet er erg tof en gedetailleerd uit. De grafische kant wordt bijgestaan door de eerder genoemde zeer sterke soundtrack. Het nummer “Knight of the Wind” is niet het beste wat Crush 40 ooit geschreven heeft, maar wanneer je met een wel memorabele compositie een eindbaas te lijf gaat, geeft het een behoorlijke drang om door te spelen. Een ander positief punt is de voice-acting. We kennen allemaal Sonic’s irritante hulpjes met piepstemmen en zinloze informatie. Het pratende zwaard Caliburn is echter zo slecht nog niet. De ‘gentleman’ geeft Sonic af en toe een tip en de andere acteurs hebben eveneens goed hun best gedaan. Ik stond versteld van de kwaliteit van de ingesproken teksten. Het enige probleem is dat de acteur die Sonic vertolkt, overduidelijk na een dozijn Sonic games geen zin meer heeft om moeite te doen. Het karakter van Sonic roept in dit spel allerlei vraagtekens op.

[img]files/Sonic_DK_27.jpg[/img] Very well then, Knave! Het meest verrassend was voor mij echter het feit dat na nog geen drie uur spelen, de credits al over het scherm rolden! Na een best moeilijke bossbattle had ik inderdaad het idee dat het spel ten einde was. Wanneer je de juiste missie kiest gaat het spel echter gewoon verder. Het voormalige plot wordt overboord gegooid en via allerlei omwegen dient zich een nieuwe dreiging aan. Een plottwist die je totaal niet ziet aankomen! De puzzelstukjes die Sonic and the Black Knight vormen, vallen eindelijk op hun plaats. In dit tweede deel kun je niet alleen met Sonic, maar ook met zijn vrienden spelen. Daarnaast wordt het niveau van gameplay flink opgeschroefd. We zien eindelijk wat platform elementen terug en de levels worden aanzienlijk langer. Na iedere missie krijg je overigens een aantal items. In het begin van het spel heb je hier weinig aan, maar in de tweede helft kun je hier nieuwe wapens mee smeden. Daarnaast stijg je net zoals in Secret Rings in level. Je kunt vervolgens verschillende speelstijlen kiezen. Een gebalanceerde “Knight” stijl, snelle “Cavalier” stijl en de krachtige “Paladin” stijl staan tot je beschikking. De afwerking van de gameplay laat duidelijk veel te wensen over. In tegenstelling tot de extra’s van het spel. De game bevat bijvoorbeeld filmpjes met compilaties van fanart. Daarnaast is ieder nummer apart te beluisteren en zijn er boeken te verzamelen die het verhaal iets uitdiepen. Daarnaast zijn sommige challenges gekoppeld aan een online ranking systeem. Een nadeel is wel dat er behoorlijk wat glitches zijn ontdekt, waardoor de leaderboards gevuld zijn met onmogelijke scores. De battlemode voor vier spelers is wegwerp materiaal. In een kale arena vecht je met Sonic of één van zijn vrienden tegen elkaar. De gameplay is traag en ook hier werkt het gewiebel met het zwaard voor geen meter. [img]files/Sonic_DK_22.jpg[/img] Conclusie Sonic and the Black Knight is uit goed ijzer gesmeden, maar heeft hier en daar behoorlijk wat scherpe randen. Je kunt niet vertrouwen op de controls van het spel en eveneens zijn andere gameplay elementen soms bedroevend slecht uitgewerkt. Het neemt niet weg dat de presentatie van de game bijzonder goed is. Het spel biedt genoeg inhoud, maar het is de vraag of het lang genoeg interessant blijft om alle hoekjes en gaatjes van Sonic and the Black Knight te ontdekken. In ieder geval zul je je tijdens het beluisteren van de Crush 40 soundtrack, slechts ergeren aan de gameplay en niet aan irritante stemmetjes.

N1 Score: 6.7

+

-

Gekoppelde games

Sonic and the Black Knight (Wii)