[Review] Geschreven door Rutger op 2009-07-22 20:14:45

DanceDanceRevolution: Hottest Party 2

Sinds enkele jaren biedt de game-industrie een simpele en vermakelijke oplossing voor mensen die geen muzikale talenten hebben. Mensen die niet kunnen zingen...wacht, die introductie heb ik vorig jaar al gebruikt. Oké, nieuwe poging: met grote franchises als Guitar Hero, Rock Band en Singstar is de muziekafdeling van de game-industrie booming. Minder populair, maar daarom niet minder interessant, is de DanceDanceRevolution-serie, die op de Wii vorig jaar...nee, dat werkt ook niet. De reden dat ik moeite heb met het schrijven van een introductie voor de recensie van DanceDanceRevolution: Hottest Party 2, is dat er over de game niet veel te vertellen valt. Zeker niet in vergelijking met [url=http://www.wiids.nl/article.php?id=27037][b]mijn recensie van het eerste deel[/url] van een jaar geleden, want als ik dat artikel zou kopiëren en achter elke titel een twee zou zetten, zou het min of meer de recensie opleveren die ik nu wil schrijven.[/b] Nou vooruit, dat is niet helemaal eerlijk. Hottest Party 2 kent wel degelijk verschillen ten opzichte van zijn voorganger, voornamelijk positieve. Bovendien zou de titel niet kloppen, want het spel heet dit keer DanceDanceRevolution (de niet-Europese naam van de serie) en niet Dancing Stage; een beslissing waarover een aantal marketingmensen ongetwijfeld diep nagedacht heeft. Achter de titel schuilt echter nog steeds hetzelfde spel dat elk deel van de DDR-serie eigenlijk is; dat spel waarbij vier pijlen (links, rechts, boven, onder) in beeld verschijnen en je op het ritme van de muziek op het juiste moment op de juiste pijl moet stappen. In al zijn simpelheid is dit nog steeds behoorlijk briljant. Het is muzikaal, uitdagend, verslavend en goed voor je conditie, wat het - zoals ik vorig jaar al zei - naar mijn mening één van de interessantste concepten binnen de game-industrie maakt.

Twee relatief nieuwe aspecten van het spel die Konami met de Hottest Party-delen op de kaart probeert te zetten, zijn de gimmicks en het gebruik van je handen. De gimmicks bestaan in DDR al langer dan de Wii (ze waren bijvoorbeeld prominent aanwezig in Dancing Stage: Mario Mix voor de Gamecube), maar heen en weer zwaaien met je handen hebben we wel degelijk te danken aan de Wii Remote en Nunchuk. Alhoewel, danken is misschien een groot woord, want ik ben geen liefhebber van de handaanduidingen. Het principe ervan is vrij simpel: waar je normaal met je voet op een pijl stapt, zwaai je nu met de Wii Remote of Nunchuk naar links of rechts wanneer de pijl dat aangeeft (er bestaat een speciaal symbool voor en die verschijnt alleen op de rechtse en linkse pijlen). Ik vond deze handaanduidingen vorig jaar al weinig indrukwekkend en dat vind ik nu nog. Mijn grootste bezwaar is dat bewegingen niet altijd goed geregistreerd worden en dat ze afleiden van het vervolg van het nummer, waardoor je nogal eens in paniek raakt. Zeker op de hogere moeilijkheidsgraden, waar je overdonderd wordt door honderden pijlen, willen handaanduidingen de flow nog wel eens breken. Hetzelfde geldt voor de gimmicks; speciale pijlen die zich niet houden aan de patronen van de normale pijlen. Je moet ze bijvoorbeeld twee keer raken of ze komen aanwaaien vanaf rechts of links in plaats van de gebruikelijk onderkant. In Hottest Party heb ik ze vrij snel uitgezet om de simpele reden dat ze afleiden, en dat was voor Hottest Party 2 niet anders. Ik geef ruiterlijk toe dat ik de gimmicks en vooral de handaanduidingen niet heb geprobeerd te masteren, dus wellicht dat het frustrerende karakter ervan met meer oefening tenietgedaan kan worden, maar het punt waarop dat gebeurt, wordt voor mij helaas te lang uitgesteld. Gelukkig heeft Konami één ding heel goed begrepen; niemand houdt van verplichtingen. Dat wil zeggen dat als je niet met gimmicks of handaanduidingen wilt spelen, je die mogelijkheid hebt. Sterker nog, nagenoeg alles in HP2 kan aan- of uitgezet worden en die instellingen gaan op voor het volledige spel. Zelfs in de "Groove Arena" - een serie van uitdagingen waarmee je nieuwe nummers, stages en dansers kunt vrijspelen - zul je nooit te maken krijgen met handaanduidingen, gimmicks of andere toevoegingen als je ingesteld hebt dat je dat niet wilt. Je kunt zelfs instellen dat je nooit op meer dan één pijl tegelijk moet stappen of dat pijlen die korter zijn dan kwartnoten niet verschijnen, waarmee je het spel voor jezelf zo makkelijk of moeilijk kunt maken als nodig. Ik heb hier veel respect voor, aangezien ik dankzij al deze opties het hele spel door de no-nonsense versie van DDR kan spelen waaraan ik gewend ben, terwijl anderen naar eigen inzicht toeters en bellen toe kunnen voegen tot ze erbij neer vallen. Naast deze wat uitgebreidere opties is er aan het spel weinig veranderd ten opzichte van zijn voorganger. De modi naast de Groove Arena houden zich aan hetzelfde gebruikelijke "Free Play/Workout/Training"-recept als voorheen, met uitzondering van een nieuwe multiplayer mode waarin je elkaar aan kunt vallen door goed te dansen. De graphics zijn nog steeds explosies van kleuren en flitsen die menig persoon een epilepsieaanval kunnen bezorgen, maar ze leiden in ieder geval niet af. Persoonlijk denk ik dat soort prullaria altijd weg, omdat ik alleen om de pijlen geef, maar voor de toeschouwer is het wellicht leuk dat er op de achtergrond iemand staat te dansen. Kleine veranderingen die het spel juist net iets beter maken dan het eerste deel zijn onder andere het verkorten van de Groove Arena, het kunnen instellen van Mii’s als achtergronddansers en - mijn persoonlijke favoriet - het onthouden van voorkeuren wat betreft gimmicks, handaanduidingen en dergelijke (een zeer irritant gemis in deel één). Rest mij alleen de tracklist te bespreken en die is degelijk. Niet geweldig, niet slecht, maar degelijk. Het spel maakt gebruik van Dolby Pro Logic II en de geluidskwaliteit van de nummers is sowieso prima. Zoals gebruikelijk bestaat ongeveer de helft van de tracklist uit covers van bestaande nummers, terwijl de andere helft bestaat uit nummers die speciaal voor het spel geschreven zijn. Covers zijn er onder andere van Black or White van Michael Jackson, Walking on Sunshine van Katrina and the Waves en You're the One That I Want, bekend uit de film Grease. Zoals je van een spel gebaseerd op ritme kunt verwachten, kennen de meeste nummers een duidelijke beat en variëren ze van enigszins blij tot extreem blij, dus koop dit spel niet als je emo bent. Persoonlijk vind ik de selectie van nummers iets minder dan die van het vorige deel, maar het aanbod is ruim en dus kan nagenoeg iedere danser er wel een paar interessante nummers uithalen. Ik realiseer me dat dit honderd procent subjectief is, dus als je zeker van je zaak wilt zijn, zou ik de nummers van tevoren luisteren (de volledige tracklist vind je hier). Wat betreft de plaatsing van de pijlen op de muziek heb ik geen fouten kunnen ontdekken, alhoewel ik niets durf te beloven aan de professionele DDR-spelers. Daarvoor ligt mijn niveau te laag. Wat ik wel weet is dat de moeilijkste nummers zoals altijd belachelijk moeilijk zijn, maar dat het grootste gedeelte van het spel gebalanceerd genoeg is om uitdagend te blijven zonder dat de nummers onhaalbaar worden. Ik heb nog steeds de indruk dat ik mezelf aan het herhalen ben en dat deze recensie een kopie van vorig jaar is met de woorden in een wat andere volgorde. Er valt ook niet zoveel te innoveren wat een spel als DanceDanceRevolution betreft. De kern was vanaf het begin al geweldig en blijft dat tot op de dag van vandaag; het is een concept dat niet veroudert en moeilijk kapot te krijgen is. Alles wat er bovenop komt is leuk en aardig, maar uiteindelijk weinig belangrijk. Ik waardeer het dat Konami zich inspant om een uitgebreide ervaring neer te zetten en voor een groot gedeelte van de doelgroep zal dit ook een rol spelen, maar persoonlijk was ik al tevreden geweest met de kern van het spel en eens in de zoveel tijd een nieuw pakket aan nummers om te downloaden voor een paar euro. Maar goed, dat zijn allemaal geen redenen tot klagen. DanceDanceRevolution: Hottest Party 2 is een prima spel dat alles doet wat het moet voor zijn doelgroep, dus koop dit spel als je het eerste deel naar meer vond smaken, een goede manier zoekt om aan je dagelijkse portie beweging te komen of geïnteresseerd bent in DDR en niet weet waar je moet beginnen. De tracklist is iets minder dan de versie van vorig jaar, maar de kleine veranderingen die ik genoemd heb, maken dat gebrek goed. Om die reden geef ik dit spel hetzelfde cijfer dat deel één vorig jaar kreeg. Mocht een niet onwaarschijnlijk derde deel in deze serie een indrukwekkendere tracklist bevatten, dan ben ik bereid nog een punt bij die score op te tellen. Tot dan, DanceDanceRevolution. P.S. Dit spel is nog steeds niet echt interessant voor de professionele DDR-speler. Een mat is, zoals elke professionele DDR-er weet, geen vervanging van een arcademachine, dus mocht je hard core DDR willen spelen, neem dan een keer een kijkje op de website van de Nederlandse DDR community.

N1 Score: 8

+

-

Gekoppelde games

DanceDanceRevolution: Hottest Party 2 (Wii)