[Special] Geschreven door RutgerK op 2004-01-01 22:08:31
Column - Martijn NiSuTe
Aangezien dit de eerste keer is dat ik iets voor Gameqube.nl schrijf, lijkt me een korte introductie wel op zijn plaats: Mijn naam is Martijn, groot Nintendo-fan (hoewel ik zeker geen fanboy ben) en lid van NiSuTe. Nisuwat? NiSuTe is een Nederlandse groep enthousiaste Nintendo-fans die het spelen van games ziet als meer dan een grappig tijdverdrijf. De groep is nog jong, maar ambitieus: op ons verlanglijstje staan het organiseren van game-events, gamemuziek-concerten en bovenal veel samen spelen om te laten zien dat gamen geen antisociale hobby van een stel zonderlingen is. Want hoewel de commercie in Nederland nu onderhand wel heeft begrepen dat er met ‘spelletjes’ geld te verdienen valt, is de manier waarop games worden gepromoot nog een beetje eenzijdig: op beurzen is de sfeer vaak donker en grimmig, omdat dat bij het imago van games zou passen. Reclames op tv zijn vaak eenzijdig gericht op het puberende mannelijk deel van de spelende bevolking en daarom wordt de nadruk nogal gelegd op het geweld en hoe ongelooflijk ‘vet cool’ dat allemaal wel niet is. Wat een krampachtige, nauwe, starre visie van games heb je dan! Games zijn voor iedereen, man of vrouw (iets wat ze bij Xbox nog moeten leren) en voor jong en oud. Een spel waarin je een hi-tech soldaat speelt kan net zo leuk zijn als een spel waarin je een aap in een strandbal bestuurt, of vallende blokjes voor mijn part. Sterker, games zijn kunst! Kijk maar naar de tentoonstelling Game-On die afgelopen zomer in het Tilburgse centrum voor moderne kunst werd gehouden. Anyway, ik ben hier eigenlijk niet om commentaar op alles en iedereen in de game-industrie te geven, wat je misschien wel zou denken bij het lezen van bovenstaande tekst, maar om een column voor Gameqube te schrijven. Of dit iets regelmatigs wordt weet ik nog niet, maar wat ik wel weet is dat ik graag interactie heb met lezers. Deze eerste keer wil ik het gaan hebben over het gamer-zijn. Wat bepaalt of je een gamer bent? Is er een verschil tussen ‘gemiddelde’ ofwel ‘casual’-gamers en ‘hardcore’-gamers? Bestaan er wel ‘echte’ gamers? Wat zijn dat dan? Hebben we die wel nodig? Ik ben zeer benieuwd of jullie hier een mening over hebben. (en die misschien wel met mij willen delen) Laat ik met mezelf beginnen. Ik speel actief games vanaf mijn tiende levensjaar. Voor die tijd speelde ik wel eens een spelletje op een Atari 2600 (vraag maar aan je oudere broer ofzo) of op de PC. Vanaf het moment dat het Nintendo Entertainment System (NES) in mijn leven kwam, was ik echter compleet verslaafd aan het fenomeen games. Toen ik vervolgens voor de eerste keer het woord ‘gamer’ hoorde, zag ik mezelf dan ook onmiddellijk als erelid van dat illustere en mysterieuze groepje mensen, die liever de hele middag achter hun console zitten dan buiten spelen. Want dat ik nét iets meer van games hield dan de jongens uit mijn klas werd al heel snel duidelijk. Er waren zelfs klasgenootjes die na een poosje spelen vermoeid uitriepen: “Pff, nou even iets anders hoor.” Hoe haalden ze ’t in hun hoofd?! Er was toch niets gavers dan gamen? Op de evolutionaire ladder van het speelgoed prijkte de videogames in mijn hoofd trots bovenaan, verheven boven voetbal, poppen, lego-kastelen en slijmmonsters. Als je je op zo’n manier opstelt, krijg je natuurlijk al snel het predikaat ‘gameverslaafde’ of ‘game-nerd’ opgeplakt. Aan het einde van mijn basisschooltijd was er één jongen die net zoveel van console-games hield als ik en we waren natuurlijk (of noodgedwongen) de beste vrienden. Een meisje in groep 8 zei ooit: “Ja, die twee praten altijd alleen maar over computerspelletjes.” Ja…duh! Als je niet aan het spelen bent, dan práát je er natuurlijk over! Ik ga ’t een beetje over tv, muziek, films, meisjes of sport hebben, als ik iemand heb met wie ik de godganse dag over games kan praten!!