[Review] Geschreven door Marcel op 2009-10-08 23:28:18

The Munchables

The Munchables is een nieuw hersenspinsel van Bandai Namco in de ruimste zin van het woord. Drink een pallet energiedrank leeg en ga mee naar een wereld van broccoli afros, alien invasies en hongerige Chompers met een hoedje in The Munchables. De eerste keer dat ik The Munchables opstartte was ik overdonderd door de orgie aan kleuren en geluiden. De introductie van de game slaat werkelijk alles en laat geen middel onbenut om onnodig niet begrijpbaar en irritant te zijn. Ik zal in woorden proberen uit te leggen hoe men het spel opent: “Hier is een opa die in vrede woont in zijn dorp, maar oh nee! Wat is dat? Een alien steelt zijn Orb en met deze Orb in de vorm van een drol kunnen groenten en fruit tot leven gewekt worden en al snel bevolken honderden levenden wortelen, bananen en bonen de wereld. Een stuk of zestig regenbogen volgen nu om een epileptische aanval teweeg te brengen. Wat moeten we doen, wat kunnen we doen? Is dit het einde van de wereld? Zeg het ons! Nee, hier zijn twee hongerige ronde wezens die Chomper en “ik-volg-het-allemaal-niet-meer” heten en die kunnen deze wezens allemaal opsmullen en vervolgens als uitwerpselen over opa poepen! Opa is blij want de wereld kan gered worden en nu moet ik snel even op adem komen, want ik heb geen idee wat er zojuist gebeurd is met al deze veel te vrolijke, veel te harde en veel te knerpende kermismuziek. Ik zie nu geel, rood, groen, oranje, blauw, paars en ik ga even liggen…”

[img]files/TheMunchables_01.jpg[/img] Kleurenorgie Afijn, het introductiefilmpje geeft je een aardig beeld van het spel. Het is duidelijk gericht op kinderen, maar ouders die denken dat Cola of suiker kinderen druk maakt kunnen het effect van de intro van The Munchables vergelijken met een mix van ecstasy, sterke drank en een vrachtwagen energiedrank. In principe maakt de game een hoop bombarie en is het allemaal gelukkig zo spectaculair niet. Je gaat lineair een aantal levels af, opa neemt je mee van hot naar her, zodat je hem onder kunt poepen met de orbs en eikels voor hem kunt verzamelen. Een vreemde wens, maar een oude man wil ook wel eens verzetje denk ik dan maar. Opa woont overigens in een vrij normaal huis, alwaar je de Munchables kunt uitdossen met een hoedje, strikje of een ander gewonnen object. Je hebt de keuze uit een meisje en een jongen, maar aangezien ik geen hartaanval wil riskeren start ik het spel niet nog eens op om de naam van Chomper's zusje te checken. De wereld is 3D en je bekijkt de actie schuin van boven. In het begin is Chomper klein en zijn wereld ook. Je eet een levend stuk groente of fruit op en Chomper groeit. Hij groeit een klein beetje bij iedere vijand die hij in koele bloede nuttigt. Na een aantal moorden stijgt hij een level en kan hij grotere wezens opeten. Net zolang totdat Chomper ongeveer zo groot is als een huis. Het is eigenlijk het enige gameplay element in het spel. Ik overdrijf: met de B knop kun je immers vijanden slaan zodat deze in kleinere eetbare stukjes uit elkaar spatten. Je kunt op deze manier met een level 2 Chomper een Level 20 banaan te lijf en dat is wel zo gemakkelijk. De derde actie van Chomper is springen en dit doe je door met de Wii Remote omhoog te zwaaien. Uiteraard werkt dit ontzettend goed en is deze zin totaal niet sarcastisch bedoeld. Aangezien ieder level bestaat uit platte 3D borden met hier en daar een verhoging of een object en ik in mijn avonturen geen gaten of dodelijk water ben tegengekomen zul je niet zo snel geërgerd worden door de verschrikkelijk goed uitgewerkte sprong. [img]files/TheMunchables_11.jpg[/img] Onderpoepen De gameplay wordt zo nu en dan afgewisseld met een nieuw elementje. Je moet bijvoorbeeld een machine slopen of een ander figuur in de wereld van The Munchables helpen. De kaart onderin het scherm helpt je om in de groentebank te navigeren. Je krijgt af en toe leuke onderbrekingen met opa en andere characters die schijnbaar iets te melden hebben. De verhaaltjes komen niet verder dan: “Hoi, hoe is het?” en “Eet deze appel!”. Met natuurlijk een stuk of duizend woordgrappen over groente en fruit. De grafische kant laat veel te wensen over. Een boom, bloem, hek of vierkant blok spreekt niet tot de verbeelding en qua thema's is de game erg cliché. Het geluid is hierbij zoals eerder vermeld behoorlijk irritant. De midi muziek kent nauwelijks melodie en de geluidseffecten komen niet verder dan wat gebrabbel van opa of Chomp geluiden van Chomper. Enigszins interessant is de mogelijkheid om The Munchables met twee spelers tegelijk te beleven, maar er zijn veel betere multiplayer games op de Wii. [img]files/TheMunchables_02.jpg[/img] Een behoorlijk grote grap vond ik persoonlijk de eerste eindbaas van het spel. Het was een broccoli met een afro die de naam Fro had meegekregen. Het was wederom een kwestie van het gevaarte verkleinen, zodat ik de kleine stukjes op kon smullen. In dit geval het afro broccoli haar dat spastisch heen en weer sprong. Ik was op dit moment eigenlijk klaar met The Munchables, want ondanks de hyperactieve introductie en de tjirpende muziek is het spel vrij saai. Je eet wat, je springt wat en je poept opa onder. Wanneer je onverhoopt geraakt wordt door een debiele aardappel zwiep je heen en weer met je Wii Remote om het brandalarm te stoppen en te voorkomen dat Chomper krimpt. Aan het einde van het level betekende dit minder mest voor opa, maar die demente oude man moesten ze maar in een tehuis onderbrengen. Conclusie The Munchables is een merkwaardige game. De presentatie en aankleding is mierzoet en ongelooflijk druk, maar er gebeurt eigenlijk vrij weinig. Het is net alsof men eerst een avond ging stappen en de intro maakte tijdens het feesten en vervolgens met een kater het spel zelf in elkaar knutselde. Het biedt geen variatie, slechts een graantje plezier en het is ook niet diepgaand.

N1 Score: 5

+

-

Gekoppelde games

The Munchables (Wii)