[Review] Geschreven door Quint op 2009-11-18 20:38:01

Let's Tap!

Ik heb deze recensie maanden lang uitgesteld. Waarom weet ik eigenlijk niet. Ik had nooit zin om er over te typen, want de desbetreffende game is simpelweg gezegd een project dat in mijn ogen helemaal mislukt is. Ik heb begrepen dat anderen daar compleet anders over denken en wellicht dat ik het gezeur wilde ontduiken door hem steeds uit te stellen. Nu is het dan toch echt tijd voor een recensie over Let’s Tap voor de Wii.

Ik zie mezelf nog zitten met dat doosje voor me. Vol goede hoop ging ik aan de slag met een nieuw spelprincipe. In plaats van het besturen van een game met een controller, hoefde ik nu enkel te ‘tappen’ (spreekt uit als: teppen) op een doosje. De Wii Remote die ik in het midden op het doosje had geplaatst registreerde vervolgens de trillingen en vertaalde dat naar in-game bewegingen. Ik tapte rechts om naar rechts te lopen, ik tapte links om naar links te lopen. Ik tapte sneller om te rennen en tegelijk om te springen. Tenminste, dat was de bedoeling. Op de grond liggen Was het maar zo’n feest. Of ik de sensitiviteit nu op hoog, laag, midden, of ‘zwakzinnig’ zette; ik kreeg het niet voor elkaar de juiste stand te vinden. De poppetjes in beeld deden niet wat ik wilde. Of ik tapte te hard, of ik tapte te zacht. Een middenmoot bestond niet volgens mijn motorieke stelsel en getuige meerdere artikelen op het web ben ik niet de enige met dit probleem. Ik probeerde uit wanhoop het doosje te draaien: misschien dat hij het in de verticale stand op magische wijze wel bij mij doet. Ook dat bleek niet te helpen. Het poppetje dat ik bestuurde in de eerste van de vijf ‘mini’-games die het spel rijk is, deed waar het zelf zin in had. Een beetje rennen, dan op de grond liggen, dan eens een keer springen, dan te langzaam lopen, dan juist te snel, et cetera. Het gevolg was een frustrerende bui waarna ik dit gametype genaamd Tap Runner achterwege liet. Zonde, want het had enorm veel potentie: op een hindernisbaan tegen drie andere spelers zo snel mogelijk de finish zien te bereiken door te tappen. [url=/files/LT115.jpg][img]/files/LT115.jpg width=540 border=0[/img][/url] De game-mode voor mensen met te veel chromosomen had ik ook snel gezien. Het enige dat je hier kunt doen is tappen om vervolgens vuurwerk en dergelijke op je beeld te laten verschijnen. Kijken naar schildpaddenseks is nog interessanter. Faal Goed, SEGA heeft veel geld gestoken in de promotie voor deze game (we gaven hem niet voor niets drie keer weg in een prijsvraag), dus er moet toch iets goed zijn aan dit spel van game-goeroe Yuji Naka? In een normale recensie zou je nu verwachten dat ik inderdaad met positieve punten kom en zeg dat het allemaal wel meevalt. Dit keer echter niet. Ik ga gewoon vrolijk verder op de sombere wintertour. Rhythm Tap, een mini-game-rip-off van Donkey Konga werkt enigszins, maar is te simplistisch om lang boeiend te blijven. De uitwerking ervan is te karig. Silent Blocks is een variant op jenga, maar dit keer verwijder je de steentjes door te tappen. Als ik een poppetje niet eens kan laten rennen, hoezo zou ik dan wel met uiterste precisie een blokjeuit een stapel blokjes kunnen verwijderen? Dat ging dus niet met een harde faal als uitkomst. Na twee keer proberen had ik het al opgegeven. Dan rest er nog één mini-game dat dit spel ‘compleet’ moet maken. Bubble Voyager is een soort van Ikaruga, maar dan van links naar rechts. Het is de bedoeling obstakels te ontwijken en sterren te verzamelen. Een klassiek concept, maar in de praktijk werkt het allemaal maar half met dat plastic doosje. Ik moet wel zeggen dat het door dit gebrek enorm uitdagend werd, dus misschien dat het voor sommigen als een positief punt gezien kan worden. [url=/files/LT117.jpg][img]/files/LT117.jpg width=540 border=0[/img][/url] De positieve punten van de game zijn de muziek en de graphics. Ik vond het sfeertje goed te pruimen en de presentatie was dan ook prima. Helaas stort de hele gameplay-boel in elkaar als een huis zonder fundering, dus uiteindelijk blijft er vrij weinig tot niets over. Je kunt er wellicht op een gezellige avond met je vrienden nog plezier mee hebben, maar dan is dat eerder om met zijn allen de game uit te lachen. De vierspelerstand wordt er namelijk niet beter op: je speelt dan dezelfde spelletjes, maar dan met meer man. Conclusie Let’s Tap kende enorm veel potentie en stond zelfs in mijn persoonlijke top 5 van 2009. Toen ik de game uiteindelijk zelf probeerde kon ik wel janken. Het werkt gewoon niet, hoe graag ik het ook zou willen. Misschien ben ik te lomp, te achterlijk, te stom, te dom, te ongeduldig, te kritisch, te debiel, te gespannen, motorisch gestoord; you name it. Punt blijft dat ik een conclusie moet halen uit dit geheel en dan kan ik niks anders zeggen dat, ondanks de prima presentatie en de kansrijke potentie, je deze game beter kunt laten liggen.

N1 Score: 4.5

+

-

Gekoppelde games

Let's Tap! (Wii)