[Review] Geschreven door Marcel op 2009-11-22 00:53:05

C.O.P. The Recruit

De DS staat niet bekend om grote open spelwerelden of vele verschillende gameplay principes. De meeste DS titels zijn consistent in presentatie en gameplay en proberen met gemakkelijk verteerbaar, maar desondanks ontzettend verslaafbaar materiaal de speler te boeien. Met C.O.P. The Recruit tracht Ubisoft om een ware console ervaring over te brengen naar de DS met alle toeters en bellen die daarbij horen. C.O.P. The Recruit is de zoveelste titel die achteraan aansluit bij de rij van GTA imitators. Rockstar bracht met succes de GTA serie naar de DS met GTA: Chinatown Wars, maar de verkoopcijfers waren minder rooskleurig dan de kwaliteit van de titel en daardoor hebben Ubisoft en het redelijk onbekende N.D. Dev gekozen voor een volwaardige 3D presentatie met een third person camera. De stad New York is gedetailleerd nagebouwd tot zover de DS dat toelaat. Daarnaast lopen er verrassend veel burgers door de metropool en kun je zelfs op de DS niet ontkomen aan files. De auto’s zijn vrij blokkerig, maar je kunt goed het verschil zien tussen een truck of een sportwagen. Daarnaast werken de lichten zoals het hoort en laten de banden slipsporen achter.

Save the city In de stad zelf is afgezien van een aantal plaatsen waar je foto’s kunt nemen, vrij weinig te beleven. C.O.P. The Recruit heeft een ontzettend goed verhaal nodig met enerverende missies om de speler waar voor zijn geld te bieden. Je kruipt in de huid van Dan. De stoere bink is opgepakt en na zijn gevangenisstraf belooft hij zijn leven te beteren. Hij gaat bij de politie en gebruikt zijn ‘skills’ nu voor een goed doel. Het schoolvoorbeeld van een jongen die na zijn Bureau HALT werkzaamheden dagelijks bejaarden helpt met oversteken. Het bewijs dat New York en haar inwoners nog te redden zijn! De mentor van Dan belandt achter de tralies en het is aan Dan om zijn collega te helpen en tegelijkertijd op een politiek correcte manier de agent uit te hangen. Het verhaal wordt hierbij aan elkaar geregen met korte comics en teksten. Wie bij de term GTA imitator denkt aan het aanrijden van onschuldige burgers is bij C.O.P. aan het verkeerde adres. De game is waarschijnlijk ontworpen met de goedkeuring van het CDA en onze minister president Jan Peter Balkenende. C.O.P. hecht erg veel waarde aan normen en waarden. De burgers springen opzij wanneer je hen probeert aan te rijden. Je wapens mag je alleen gebruiken tegen criminelen en je kunt niet eens uit een rijdende auto springen! Het is overigens wel mogelijk om iedere auto voor ‘eigen gebruik’ in beslag te nemen. Het bad cop, good cop principe uit onder andere True Crime: Streets of LA mag dan wel afgezaagd zijn, het levert in ieder geval leukere gameplay op. De missies komen in mijn opzicht te traag op gang. Het spel beloont de aankoop van de speler ten eerste met allerlei oefenmissies en tutorials. Aan de ene kant een vrij saaie belevenis, aan de andere kant broodnodig aangezien het spel veel ingewikkelder is dan nodig. Een missie kiezen vergt al een uitleg van ongeveer vijf minuten. Je krijgt op je PDA een oproep of een opdracht binnen. Je tikt vervolgens op het onderste scherm op een icoon. Je ziet nu de lijst van openstaande missies. Je selecteert de missie die je wilt spelen door er twee keer op te tikken. Je krijgt nu alle missie informatie zien, waaronder een code. De drie cijferige code moet je in het daarvoor bestemde vak schrijven. De missie is nu geaccepteerd, maar aangezien het spel een grote open stad heeft is het lastig om op goed geluk naar de juiste locatie te rijden. De uitkomst is de GPS van Dan. Ga naar een ander menu, kies de directory en zoek de juiste locatie op. Nu dien je twee keer op de locatie te tikken en er wordt een lijn naar de missie uitgezet. Waarom men dit systeem zo omslachtig ontworpen heeft is mij een raadsel. I am not the law Na dit raadsel te hebben opgelost komen we er al snel achter dat de besturing van de game nogal wat haken en ogen heeft. Het rondlopen met de D-Pad levert geen problemen op en daarbij draai je standaard de camera met de Y en A knoppen. Wanneer je echter een wapen pakt, wordt de Rush Mode in werking gezet. Je kunt nu met het Touchscreen de camera draaien en daarmee je wapen richten. Het is op zich geen ramp, ware het niet dat Dan vrij langzaam heen en weer richt. Je moet soms een stuk of drie keer je stylus over het oppervlakte van het DS scherm slepen om rond te draaien. Op dit moment dacht ik: “Ach een kleine frustratie: ik verander gewoon de gevoeligheid in het overvolle menu!”. Het spel heeft de meest uiteenlopende opties en databases, maar geen optie om de gevoeligheid van het richten in te stellen, een behoorlijk minpunt. Vooral omdat alle mensen in C.O.P. The Recruit graatmager zijn en het richten op deze ‘latten’ niet altijd even gemakkelijk is. Afijn, met deze besturing gaat Dan allerlei verschillende missies aan en ik moet toegeven dat het materiaal best spectaculair is. De politieke correctheid is soms tegenstrijdig met de acties die Dan uitvoert. In één missie moest ik bijvoorbeeld een illegaal casino infiltreren om een auto terug te stelen. De missies zijn afwisselend en het begon met een ritje richting het casino. Het ontaarde vervolgens in Splinter Cell en Metal Gear achtig sluipwerk, waarbij Dan de bewakers van het casino moest ontwijken. Het microfoontje van de DS werd gebruikt om de bewakers af te leiden, maar het bekende blazen was hierbij geen optie. Ik moest namelijk een bewaker van zijn post roepen, zonder de anderen te alarmeren. Een simpele “Hoi” was voldoende als afleiding. Ik bereikte een computer, alwaar ik met het Touchscreen een camera systeem moest bedienen om de auto te zoeken. Nadat ik naar binnen was geslopen begon er een schietpartij met de eigenaren van het casino en ik ramde professioneel de auto dwars door een raam om te ontsnappen. Het valt op dat het politiewerk een stuk minder interessant is. Wanneer je een verdachte in gevangenschap hebt, moet je bijvoorbeeld de politie oproepen om hem op te sluiten. Je bent in C.O.P. duidelijk niet de uitvoerende en wetgevende macht tegelijk. Het verhaal waar men mee pronkt hangt met losse schroeven aan elkaar. De personages in het spel zijn vrij saai en generiek en ook al heeft iedereen een eigen muziekje; van een echte persoonlijkheid is geen sprake. De muziek in de game is overigens niet heel spectaculair. De techno composities zijn rommelig en ondanks dat men qua sound design goed heeft gelet op de gameplay onderdelen, missen de geluidseffecten impact. Met name het geluid van de auto’s is vrij slecht. C.O.P. The Recruit biedt de speler zestig missies, bestaande uit vele Touchscreen minigames, achtervolgingen en actie onderdelen. Al met al is het een aardig pakket aan gameplay. Je kunt tijdens je rondritten door de stad ook opgroepen worden als er ergens een overval of een andere criminele activiteit plaatsvindt. De optionele missies hebben allen één overeenkomst: ze zijn veel te moeilijk. In je eentje een leger van drugsdealers te lijf gaan, is geen goed idee. De beste cops verdienen beloningen en om deze vrij te spelen kun je iedere missie opnieuw proberen. Je bent meestal toegewezen op je wapentuig en in totaal zijn er negen wapens in het spel te vinden. Wanneer je toch verliest, begin je na een 'game over'-scherm bij het ziekenhuis of een missie checkpoint. Je leven laadt automatisch opnieuw op, waardoor andere bezoekjes bij de dokter niet nodig zijn. Conclusie C.O.P. The Recruit bewijst dat een imposante technische basis niet goed genoeg is om een even goede game te bouwen. De missies zijn spannend om te spelen, maar de vele menu’s zijn een ontzettend omslachtige manier om de inhoud te bereiken. De matige controls van de schietactie maken sommige opdrachten erg frustrerend. Daarnaast zijn er buiten het politiewerk om weinig activiteiten die Dan bezig houden. C.O.P. blijft een vermakelijke maar oppervlakkige game, mede door de politieke correctheid van het spel.

N1 Score: 6.8

+

-

Gekoppelde games

C.O.P. The Recruit (Nintendo DS)