[Review] Geschreven door Duncan op 2009-12-01 13:35:41
Miami Crisis
Hoewel de Nintendo DS vaak makkelijk in verband wordt gebracht met een onomstreden kinderimago is dat naar mijn mening niet altijd het geval. Zo ook met Miami Crisis, een game waar het draait om het ontrafelen van terroristencomplotten en moordzaken. Het mag dan ook geen toeval zijn dat er een PEGI rating van 16+ op het doosje prijkt. Laten we hopen dat een hoge PEGI rating ook gepaard gaat met een hoge beoordeling.
Geen game
Het eerste wat opvalt aan Miami Crisis, is dat het eigenlijk nauwelijks een game is. Je praat vooral veel en verkent zo nu en dan de omgeving van Miami. In de schare gameplaymomenten los je vooral puzzels op en doe je enkele minigames, maar ook moet je belangrijke keuzes maken in hectische situaties, zoals gelijk actie ondernemen bij een schietpartij of vragen om back-up van het hoofdkwartier. Doordat het spel uit weinig speelmomenten bestaat, krijg je de indruk dat je meer te maken hebt met een interactieve comic, waarbij de nadruk erg op het verhaal ligt. Het is een unieke insteek voor een game waar je echter wel het geduld voor moet hebben, want je kijkt vooral veel naar plaatjes en tekst.
Miami Crisis volgt het verhaal van twee personen: de ruige cop Law Martin en de blonde FBI agente Sara Starling. Op bepaalde momenten in de game krijg je de keuze met welk van deze twee personages je gaat spelen, hetgeen verschillende perspectieven met zich meebrengt. Zo is Law meer de man van de actie en houdt hij zich meer bezig met schietpartijen en autoachtervolgingen, terwijl Sara meer de bureautante is die al het forensische werk voor haar rekening neemt en het vooral van haar brains moet hebben. Het is wel jammer dat je verplicht één van de twee personages moet kiezen, wat betekent dat je een aantal scènes van het andere personage mist. Dus als je alle scènes wilt zien, kun je het beste de game twee keer uitspelen, waarbij je de eerste keer telkens Law kiest en de tweede keer Sara, of andersom.
Het doel van de game is om heelhuids en foutloos de actiescènes door te komen. Als je een verkeerde keuze maakt of een fout begaat in een minigame, ben je game-over. In één van de aanwezige minigames moet je bijvoorbeeld een auto besturen om zo een drugspand te infiltreren. Hierbij tik je met je styluspen icoontjes links en rechtsonder op het scherm aan om de richting aan te geven en om zo blokkades te ontwijken. De besturing gaat een beetje stroef en niet bepaald accuraat. Dit geldt overigens ook voor de rest van de minigames. Zo kom je met Law vaak in een schietpartij terecht, waarbij je alle badguys moet zien uit te schakelen door ze aan te tikken met de stylus. Echter schiet je vaak mis ook al denk je dat je hem zuiver geraakt had. Daarnaast kun je geen headshots maken, wat sowieso nep is. Naast deze soort van minigames verken je ook de omgeving, hetgeen volledig met het touchscreen gebeurt. Onderaan het scherm heb je diverse icoontjes, zoals talk, examine, phone, move en save functie. Nogal omslachtig is de manier waarop je je voorbeweegt in het spel. Bijvoorbeeld als je voor een huis staat zou je denken als je op de deur tikt dat je erin gaat. Maar in dit geval moet je eerst op het icoontje move tikken en dan zie je een lijstje met de plekken waar je naar toe kan gaan en vink je vervolgens Enter aan. Dit had allemaal mijns inziens wat soepeler gemogen, want het is simpelweg vermoeiend als je iedere keer dezelfde handeling uitvoert. De game wordt overigens volledig met de stylus bestuurd.
Spanning
Er zijn in totaal vijf cases in de game, waarbij het verhaal door de zaken heen geweven is. Het is een goed onderhoudend verhaal met sterke plottwists en interessante thema’s zoals terrorisme en drugskartels. Ook voel je je aardig betrokken bij de personages en weet de game een juiste spanning te creëren, hoewel het de meeslependheid van soortgelijke titels als Hotel Dusk en Phoenix Wright bij lange na niet weet te evenaren. Jammer echter is dat deze titel volledig overstemd wordt door het verhaal, waardoor je erg weinig aan spelen toe komt. Dit had de ontwikkelaar kunnen verhelpen door een betere verhouding tussen spelen en het volgen van het verhaal aan te houden. Hierdoor heb je het spel zeker in een uur of zes uitgespeeld, omdat je vooral door teksten heenscrollt. Er zijn verder geen multiplayer opties in het spel of iets in de trant van een online optie.
Op het gebied van audio doet de game het prima. Bij dreigende situaties hoor je spannende muziek, terwijl de conversaties gepaard gaan met rustige en ontspannende melodietjes. Ook de graphics zijn netjes gedaan. De artstyle deed mij denken aan games als Fire Emblem en Advance Wars, waarbij de overeenkomst duidelijk te merken is aan de manier waarop de personages met elkaar praten en de manier hoe ze eruit zien. Deze 2D stijl siert de game goed en brengt veel toegevoegde waarde aan het spannende verhaal. Ook de omgevingen mogen er wezen, die een typische Miami sfeer en Crime Scene vibe uitademen. Spijtig alleen is dat de schare minigames van een ander niveau zijn. Deze bestaan voornamelijk uit 3D beelden, die opvallen door het pijnlijke gebrek aan details. Zo zien de auto’s in de achtervolgingsscènes eruit als vierkante polygonenblokken en hebben de terroristen in de schietminigames geen gezichten.
Conclusie
Als je op zoek bent naar een interactieve comic met een prima onderhoudend verhaal kun je best veel lol beleven met Miami Crisis. Jammer genoeg laat het spel alleen wat steekjes vallen op gameplay gebied. Zo werkt de besturing in de minigames niet altijd even lekker en is het verkennen met de styluspen nogal omslachtig. Tevens had de speelduur wel langer gemogen en was een betere balans tussen verhaal en gameplay een betere keus geweest. Audiovisueel gezien scoort Miami Crisis een ruime voldoende, al is het een gemis dat de ontwikkelaar niet wat meer aandacht heeft besteed aan de 3D minigames. Voor de rest is Miami Crisis best een vermakelijke Nintendo DS game, echter uitsluitend bedoeld voor gamers met een fetisj voor misdaadseries.
N1 Score: 6.9
+
-
Gekoppelde games
Miami Crisis (Nintendo DS)