[Review] Geschreven door Quint op 2009-12-12 21:24:38

The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Dat ik Phantom Hourglass niet bepaald een geslaagde Zelda-titel vond, is bij velen bekend door de inmiddels beruchte recensie. Met de aankondiging van The Legend of Zelda: Spirit Tracks was ik echter behoorlijk enthousiast, maar dat was de Zelda-fanboy in mezelf die zo’n binnenpretje niet kan onderdrukken. Toch leek de game meer van hetzelfde te gaan vertolken op mijn Nintendo DS, maar dan met een treintje in plaats van een boot. In eerste instantie was ik vanuit een kritisch oogpunt teleurgesteld, maar al gauw bleek dit leuker te zijn dan Phantom Hourglass…

[url=/files/33_BKI_C_Link_07_ad.jpg][img]/files/33_BKI_C_Link_07_ad.jpg width=540 border=0[/img][/url] Er was eens… Met twee previews, een hands-on en een hoop nieuwtjes omtrent de game was ik compleet voorbereid om aan de slag te gaan in dit nieuwe Zelda-avontuur met de subtitel Spirit Tracks. De Spirit Tracks zijn de ‘ vaten’ die energie naar de Spirit Tower laten lopen. Deze Spirit Tower wordt gebruikt om een kwade kracht tegen te houden, welke vastzit onder de grond. Indien de energie niet meer wordt geleverd, zal de toren uit elkaar vallen en de kwade kracht ontwaken. Dit scenario is precies hetgeen dat gebeurt en jij bent hier als jonge machinist Link de dupe van. Zonder ‘ tracks’ , wat zich vertaalt tot sporen voor jouw trein, kun je immers niets. Al snel word je vergezeld door Zelda die je het hele gebeuren uitlegt met de bijbehorende oplossing. Het is een kwestie van dungeons overwinnen, de krachten van de Spirit Tracks terughalen om zo de Spirit Tower te herstellen waarna het het kwaad tegengehouden kan worden Een belangrijk detail dat in deze samenvatting van het verhaal ontbreekt, is het feit dat Zelda niet fysiek aanwezig is. In het proces van het verdwijnen van de sporen wordt haar geest onttrokken van haar lichaam welke wordt meegenomen door de slechteriken in het spel. Zelda zal hierdoor in een geest-gedaante mee avonturieren en als een soort van Navi om je heen zweven. Ze bemoeit zich met gesprekken en kent unieke techniek om verder te komen in het spel: ze kan de Phantoms, bekend uit Phantom Hourglass, overnemen en besturen. Een ideale eigenschap. [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss1.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss1.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss2.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss2.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] Met deze ‘new feature get’ gooit Nintendo vanaf vrijwel de eerste minuut hoge ogen. In de demo kwam het uitgebreid naar voren, maar ook in filmpjes werd dit nieuwe principe maar al te graag getoond. Het levert dan ook een type gameplay op met een nieuwe vorm van creativiteit. De basis Voor ik alles wat genuanceerder ga uitspitten, wil ik de basisprincipes voorop stellen. Het spel ziet er exact hetzelfde uit als Phantom Hourglass en bestuurt ook exact hetzelfde. Voor degenen die niet weten wat dit betekent: de game kent een perspectief van schuin bovenaf in de derde persoon en je bestuurt alles met de stylus. Je beweegt Link door continu te slepen over het scherm waarbij hij je stylus als het ware direct volgt. Dubbeltikken vertaalt zich naar rollen, een streep trekken naar slaan en het aantikken van icoontjes laat je een nieuw wapen selecteren of een menu binnengaan. Tik je een vijand aan, dan zal Link hier met een flinke zwaai van zijn zwaard op afstormen. Maak je een snelle cirkel met de stylus, dan draait Link een rondje waarbij hij zijn zwaard in zijn cirkelbeweging uitsteekt. Dit alles werkt uitstekend en innovatief: een waar unicum op de Nintendo DS. Geen enkele andere titel naast Phantom Hourglass heeft deze besturing overmeesterd en dit is dan ook het punt waar deze Zelda-titel zich vanaf de eerste minuut mee distantieert van alle andere avonturen verkrijgbaar op de handheld. Hetgeen dat in Spirit Tracks een stuk minder is ten opzichte van Phantom Hourglass, is de irritatie van het aantikken van het wapenicoon dat zich rechtsboven in beeld bevindt. In Phantom Hourglass tikte je deze nogal eens per ongeluk aan, omdat je je vaak in die richting moest begeven. Dit met het gevolg dat Link onverwacht stil stond en kwetsbaar was voor vijanden. In Spirit Tracks had ik hier nooit last van. Ik kon me vrij bewegen zonder dat daar enige irritatie bij kwam kijken. Ideaal. [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss3.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss3.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss4.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss4.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] Tsjoek-tsjoek! Na zo’n kleine minuut spelen merk je het grootste verschil ten opzichte van The Legend of Zelda: Phantom Hourglass: in The Legend of Zelda: Spirit Tracks verplaats je je niet per boot over Hyrule, maar per trein. De grote vraag is of het treinrijden leuker is en beter werkt dan het varen: een groot knelpunt in zowel Phantom Hourglass als The Wind Waker. Het was saai, tijdrovend en simpelweg vervelend. Het treintje is helaas niet veel anders. Eigenlijk is het exact hetzelfde met wat elementen verwisseld. Je stippelt nu geen route meer uit op het water, nee, de route is al voor je uitgestippeld. Het enige wat je doet is de wisseling van het spoor regelen, het linker- of -rechterspoor, maar dat kun je alvorens je treintocht aangeven. Je bestemming is vrijwel altijd van tevoren bekend, dus het is aan jou om de gewenste sporen te kiezen. Vervolgens gaat je treintje rijden in de aangegeven richtingen. Hetgeen jij als speler doet is de trein sneller later gaan, langzamer laten gaan, laten stoppen of achteruit laten rijden. Daarnaast kun je alsnog gauw van spoor wisselen indien gewenst. Ook beschik je over de mogelijkheid aan de stoompijp te trekken waarbij het bekende locomotief-geluidje door de speakers klinkt. Dit is handig om beesten van het spoor af te schrikken. Werkt dit niet, dan kun je ook overstappen op de wat drastischere maatregeling en dat is dingen afschieten met je kanon. Klinkt bekend, niet waar? Een zelfde mechanisme verhuld in een nieuw jasje. Het is leuk, maar nog net zo saai. Hier en daar wordt een poging gewaagd de belevenis wat spannender te maken, maar je zult teleurgesteld blijven indien het spel je opdraagt een flinke afstand af te leggen. Een welkom elementje is de aanwezigheid van andere treinen op het spoor welke je niet aan mag raken. Gebeurt dit wel, dan krijg je een ernstige aanrijding waarbij je terug wordt gezet naar het begin van het spoor. De ene keer is dit goed voor de nodige spanning, de andere keer leggen de andere treinen dusdanig hun route af dat je helemaal geen last van ze hebt. Ze lijken ook nog eens sporadisch op het spoor geplaatst, dus de uitdaging is over het algemeen ver te zoeken. [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss5.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss5.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss6.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss6.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] Moeilijk? En helaas geldt dit grotendeels voor het hele spel. De uitdaging is niet de in de mate aanwezig die je graag ziet bij een Zelda-titel. Het spel is wat moeilijker dan Phantom Hourglass en kent leuke, nieuwe puzzels, maar niks laat je grijze hersenmassa echt kraken. Het haalt bij lange na het ‘oude’ niveau van Zelda-titels als Oracle of Ages of Seasons niet, maar dat mag de pret niet drukken. De verbetering maakt het spel een stuk leuker om te spelen en de creativiteit tovert zo nu en dan een glimlach op je gezicht. De makers hebben goed hun best gedaan en dat is te zien op elk vlak. De nieuwe wapens en voorwerpen, de hoofdbazen en de puzzels: allen voelen ze verfrissend aan, maar tegelijkertijd ‘oud en vertrouwd’ volgens het Zelda-recept. De algemene ambiance van het spel ademt dan ook meer ‘Zelda’: een punt waar Phantom Hourglass tekort schoot. Spirit Tracks kent die authentieke Zelda-vibe in zijn totaliteit. Voor spelers die net kennis maken met de Zelda-serie klinkt dit waarschijnlijk uitermate vaag, maar ervaren spelers weten wat ik bedoel. Het is datgeen dat je als Zelda-fan tevreden stelt over hetgeen wat je aan het spelen bent. Het is een ‘waardig’ Zelda-avontuur, al is het alleen maar omdat jij er een goed gevoel bij krijgt. Waar ik bij de hands-on nog bang was dat dit meer een stylus-behendigheids spelletje zou worden, daar denk ik daar nu heel anders over. Door je samenspel met de Phantom, een door Zelda bezeten ‘soldaat’, wordt er veel met de stylus getimed en getikt. Op het begin voelt dit wat onwennig, maar de capriolen die met deze nieuwe gameplay-introductie worden uitgehaald, maken alles goed. Gezien een Phantom verschillende krachten kent, kun je de ene keer over vuur lopen en de andere keer door grote blokken walsen. Op den duur wordt dit zelfs gecombineerd en dat maakt het allemaal weer wat gecompliceerder en leuker om te spelen. Helaas wordt het nooit een hoogstaand succes om de hardcore te pleasen, maar het komt enigszins in de buurt. Deze Phantoms kom je enkel tegen in de Spirit Tower: een vergelijkbaar gegeven als de Temple of the Ocean King uit Phantom Hourglass. Voordat je begint met schelden, vraag ik je even diep adem te halen en de volgende zin te lezen: in Spirit Tracks hoef je geen enkele keer hetzelfde stuk te doorlopen. Hiermee is het grootste euvel van Phantom Hourglass overkomen. Je kunt eenzelfde stuk lekker overslaan, afgaande op de nieuwe uitdagingen die je te wachten staan. Een hele grote verbetering. Daarnaast is de Spirit Tower een stuk interessanter dan die tempel van de oceaankoning. Het samenspel met een Phantom is hier de positieve oorzaak van. [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss7.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss7.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss8.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss8.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] Mwa… Het spel biedt genoeg vernieuwing en uitdaging om een beter spel te zijn dan Phantom Hourglass, maar het is niet allemaal koek en ei. Zo zijn de side-quests nog steeds te karig of te veel van het goede. “Rijd van het ene uiteinde van Hyrule naar het andere” is voor niemand een pretje. De warpmogelijkheden om stukken af te snijden zouden een oplossing kunnen zijn, ware het niet dat het gebruik hiervan uitermate onduidelijk is in Spirit Tracks. Daarnaast komt het opnieuw verzamelen van schatten enorm geforceerd over, omdat het eindresultaat niets is vergeleken met de tijd die je erin moet steken. Upgrades voor je trein zijn niet per se nodig en vergen enorm veel verschillende schatten. De prominente aanwezigheid van deze pracht en praal is dan ook vreemd, want interessant is het niet. Een ander minpunt is dat het spel maar weinig dorpjes kent en indien ze er zijn, niet herinneringswaardig zijn. De dorpjes kennen veelal oninteressante personages en hebben niet veel te bieden. Side-quests blijven vaak achterwege en negen van de tien keer wordt er onzinnige informatie uitgekraamd. Je bezoekjes aan de dorpjes duren nooit lang en hiermee is de welkome onderbreking van de dungeons een beetje weggevallen. Verwacht dus vooral veel dungeon-werk in The Legend of Zelda: Spirit Tracks en minder uitdaging daar omheen. Een ander minpunt is de prominente aanwezigheid van de microfoon in het spel. Je gebruikt hem niet alleen om liedjes te spelen op je panfluit, maar ook om het wapen de Whirlwind te gebruiken. Dit wapen gebruik je nogal vaak en hierbij moet je telkens weer in de microfoon blazen. Je kunt je voorstellen dat dit vooral in het openbaar geen pretje is om te doen. Het voelt aan als onnodige inspanning; al gauw is de lol er vanaf. Een ander opvallend punt is de toepassing van de rupees. Waar je in andere Zelda-games rupees in overvloed hebt, daar lijkt in Spirit Tracks alles overpriced. Spullen zijn ontzettend duur en voor een belangrijk item als een heart container spaar je al gauw een paar uur. De juiste middenweg is hier nog niet bij gevonden. Qua speelduur kent Spirit Tracks met zo’n vijftien uur aan speelplezier een respectabele lengte. De multiplayer is ook weer aanwezig en dat in een leukere vorm, maar dit keer ontbreekt de WiFi-optie. Een vreemde beslissing, want deze nieuwe multiplayer-potjes waarbij je bijvoorbeeld zoveel Gems verzamelt, lenen zich beter voor WiFi. We moeten het echter doen met single gamecard multiplayer, wat ook netjes is, maar het kon beter. Geluid en Graphics Op zowel het gebied van audio als op het gebied van video scoort het spel dit keer hoog. De cell-shaded 3D-graphics lijken het onderste uit de kan van de Nintendo DS te halen, al blijven de kale muren een onoverkomelijk minpuntje door het perspectief van de camera. De omgeving vanuit je trein is ook niet altijd even spectaculair met doorgaans kale vlaktes met hier en daar een rotsje. De twee schermen worden over het algemeen goed gebruikt om bijvoorbeeld een imposante hoofdbaas weer te geven, maar heel af en toe zorgt dit voor een framedrop. En oh, over de camera gesproken: het spel kent geen extra’s voor DSi-bezitters. Wederom een kleine misser. Wat betreft het geluid worden een hoop oude deuntjes opnieuw gebruikt met de toevoeging van een kleine twist. Deze zijn een stuk leuker en interessanter dan in Phantom Hourglass en lijken ook beter toegepast. Ook de nieuwe muziekjes zijn van een memorabel niveau en lijken beter uitgewerkt. Het nieuwe theme-song getuigt van hoge kwaliteit met een typisch Zelda-gehalte. Een nieuw deuntje voor de geschiedenisboeken wat mij betreft. Ook komen de geluidseffecten realistisch over en doen ze hun ding. Het laat je mond niet openstaan van verbazing, maar het is allemaal plezierig om naar te luisteren. [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss9.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss9.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] [url=http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss10.jpg target=_blanc][img]http://www.wiids.nl/files/SpiritTracks_ss10.jpg border=0 height=410 width=272][/img][/url] Conclusie The Legend of Zelda: Spirit Tracks is een leuker en beter spel dan The Legend of Zelda: Phantom Hourglass. Het treintje is helaas net zo saai als de boot, maar de creativiteit van de Phantom-gameplay tilt het spel naar een hoger niveau. Over het algemeen voelt de game wat moeilijker aan, maar nooit wordt het spel uitdagend. Spirit Tracks kent een respectabele lengte van zo’n vijftien uur, twintig uur als je alles gedaan wilt hebben, en dan is daar nog de leuke multiplayer om deze te verlengen. Het hierbij ontbreken van een WiFi-optie is dan weer een klein minpuntje. Andere minpunten zijn de saaie dorpjes, de lage hoeveelheid side-quests, de hoge rupee-prijzen en de prominente aanwezigheid van de microfoon en de te verzamelen schatten in het spel. Anders dan dat is The Legend of Zelda: Spirit Tracks, mede dankzij de nette graphics en het goede geluid, een waardig Zelda-avontuur die genoeg vernieuwing biedt voor zowel de nieuwkomer als de Zelda-liefhebber. Ik ben tevreden.

N1 Score: 8.4

+

-

Gekoppelde games

The Legend of Zelda: Spirit Tracks (Nintendo DS)