[Review] Geschreven door Marcel op 2009-12-21 14:42:53

Need for Speed: Nitro Wii

De vorige Need for Speed releases op de Wii waren ports van PC en Xbox 360 spellen. Het feit dat een aantal features in de prullenmand belandde mocht meestal de pret niet drukken. Met Need for Speed: Nitro slaat EA een compleet andere weg in, maar voor wie is Need for Speed: Nitro nu eigenlijk? De NFS serie heeft met Nitro een complete restyle gekregen. Het semi-realisme is ingeruild voor felle kleuren. EA noemt de stijl ‘agressief’, maar dat is geen benaming waar ik voor kies. De stijl van de game is het meeste te vergelijken met speelgoedautootjes. Een normale Porsche die om copyright redenen bijvoorbeeld een grote blauwe spoiler heeft of twee veel te grote achterwielen. Alvorens we in de motorkap van Need for Speed: Nitro duiken, kijken we eerst even naar de mogelijkheden van de game.

The Need for cars and tracks NFS Nitro kan gespeeld worden met een Wii Remote, Wii Remote en Nunchuk of GameCube controller. Het is ook mogelijk om je Wii Wheel af te stoffen. Alle modes van het spel, inclusief de Carreer mode, kunnen met maximaal vier spelers tegelijk gespeeld worden. Je kunt het nuttige met het leuke combineren door tegen je vrienden te racen en tegelijkertijd nieuwe auto’s en banen vrij te spelen of geld te verdienen. De game heeft een wagenpark dat bestaat uit de meest uiteenlopende automobielen. De Renault 4L met het bouwjaar 1970 was mijn eerste wagen. Het wrak werd vervangen met een SUV en ik stapte daarna in een Tesla Roadster. We vinden naast de minder conventionele auto’s een aantal klassieke bolides terug, zoals een heerlijk ‘ouderwetse’ Lamborghini of Corvette. De banen zijn uitgezet in verscheidene wereldsteden. Je racet in Need for Speed: Nitro onder andere door Rio De Janeiro, Dubai en Madrid. Een drietal locaties die je niet in iedere racer tegenkomt. Je hebt de keuze uit circuit races, drag races, maar ook time trials en chases. Het is niet alleen de bedoeling om als eerste over de finish te rijden. Het spel geeft de speler namelijk extra uitdagingen en wanneer je deze voltooit, krijg je meer sterren en hierdoor krijg je sneller toegang tot extra auto’s of banen. Daarnaast is er een uitgebreid systeem om je auto te vervormen. De verschillende visuele onderdelen van de wagens kunnen aangepast worden. Zo kun je de Corvette voorzien van een Turbo Charger die haast groter is dan de auto zelf en de eerder genoemde Renault 4L een hippe motorkap geven. Een nieuwe kleur aanbrengen is ook mogelijk en tevens is er een vorm van artistieke uiting aanwezig. Het spel bevat een vrij solide optie om je eigen tags te tekenen en die op je auto te plakken. Het is gelukkig ook mogelijk om een aantal vooraf ontworpen plaatjes en patronen te kiezen. The Need for Nitro Het belangrijkste onderdeel in Need for Speed: Nitro blijft echter het racen en de ervaring is anders in vergelijking met de eerdere Need for Speed spellen. Het naar links en rechts sturen gaat in eerste instantie vrij stroef, maar wie zijn rem in de strijd gooit kan met alle gemak door de bochten driften. Dit zorgt er echter voor dat je altijd vrij insecuur door de bochten drift. Hetgeen meteen de mogelijkheid om een Classic of GameCube controller te gebruiken overbodig maakt. Ik kreeg namelijk bij geen van de besturingsmogelijkheden het gevoel dat het iets uitmaakte of ik scherp of minder scherp stuurde. De auto’s maken altijd een flauw bochtje, totdat je de drift gebruikt. Het is soms net of de auto’s ‘on-rails’ rijden en dat maakt de gameplay een stuk minder spannend. De game maakt veel goed met het Nitro principe. Een succesvolle drift, inhaalmanouvre of andere actie levert stijlpunten op. De stijlpunten vullen de Nitro tank onder in beeld. Je kunt vrij snel de eerste Nitro inzetten, maar wie al zijn Nitro ‘benzine’ spaart kan uiteindelijk een tweede veel snellere Nitro gebruiken. Het is een snelheidsboost die sommige auto’s op de achterbanden laat wegtrekken. Het gaat gepaard met een behoorlijk mooi schouwspel van Nitro effecten en waaseffecten die je het gevoel geven dat je inderdaad met 400 km/u door de straten van Dubai scheurt. Het snelheidsgevoel maakt van Need for Speed: Nitro alles behalve een saai spel, maar de echte snelheidsduivels zullen vrij snel tegen de kant knallen. Je vindt op de weg een aantal items om dit te repareren en hierdoor krijgt het spel min of meer een Burnout vibe. De politie is ook aanwezig met grote SUV’s en Hummers om je sportwagen of coupé aan gort te beuken. Met een andere pick-up kun je de politie op je tegenstanders afsturen. Wanneer je diverse onderdelen herkent uit eerdere Need for Speed spellen dan zit je op de goede weg. Het spel is min of meer een mengelmoes van de afgelopen vier Need for Speed en klassieke Burnout spellen. Underground In het kader van de mash-up komt ook Need for Speed: Underground 2 nog even om de hoek kijken. De drag race mode is vrijwel één op één gekopieerd uit dat spel. Je dient op het juiste moment te schakelen om zo de perfecte snelheid te behalen en de andere racers af te troeven. De lange weg wordt echter ook gebruikt door zondagsrijders die je op dezelfde manier moet ontwijken. Het drag racen wordt door sommige spelers als frustrerend ervaren, maar ik kon de ‘blast from the past’ wel waarderen. De testritten en time trials zijn wel behoorlijk frustrerend. Het is leuk dat het spel de mogelijkheid geeft om in auto’s te rijden die je nog niet hebt vrijgespeeld, maar aan de andere kant is het haast onmogelijk om met alle Nitro en drift kunsten de pionnen te ontwijken die strafseconden opleveren tijdens de time trials. De besturing van de wagens is simpelweg niet secuur genoeg voor dit type gameplay. De look van de game is afgezien van de auto’s vrij steriel. De straten en gebouwen hebben meestal een egale reflecterende witte of grijze kleur. Men heeft door de hoge snelheid van de game duidelijk weinig aandacht besteed aan de details in het spel. We zien hier en daar bomen of gebouwen, tunnels en enkele hoogteverschillen, maar daar blijft het bij. Daarnaast lijken sommige banen en locaties behoorlijk veel op elkaar. De steriele grafische stijl is best te pruimen, maar maakt het soms moeilijk om bochten goed in te schatten. Daarnaast zijn er enkele shortcuts in de banen verwerkt die de races aanzienlijk gemakkelijker maken en door de grafische stijl zijn de extra paden soms moeilijk te ontdekken. De stad kleurt overigens mee met de auto van de speler die op de eerste positie rijdt. De wagens vormen het middelpunt van de grafische presentatie. Het eerder genoemde stijltje is kleurrijk en dynamisch, maar verre van imposant. Men had gezien het feit dat het een Wii-exclusive is, best wat meer aandacht mogen besteden aan de grafische kant. Wel moet gezegd worden dat het spel zelfs met vier spelers nog soepel draait en dat is lang niet bij iedere splitscreen game het geval. Club NFS De muziek in Need for Speed: Nitro is ongetwijfeld opgenomen in een plaatselijke club of discotheek. De nummers herkende ik vrijwel direct uit mijn stapavonden en op zich is daar niet zo heel veel mis mee. De verscheidene stijlen als hip hop en R&B zijn vertegenwoordigd. We vinden daarnaast een aantal rock en techno nummers tussen de EA Trax. Een aantal momenten in het spel krijg je korte introductiefilmpjes over nieuwe features. De filmpjes zijn ingesproken door een Nederlander en wederom vond ik de kwaliteit van de voice-over om te huilen. Een leuke woorspeling zoals: “Do you have a Need for Speed?” wordt veranderd in: “Wil je echt snel gaan!”: walgelijk. De geluidseffecten als politiesirenes en andere achtergrondgeluiden lijken direct uit eerdere Need for Speed spellen te komen. De motorgeluiden zijn zoals in iedere NFS game prima en vooral bij de muscle cars merk je dat je veel PK onder de motorkap hebt. Need for Speed: Nitro is naar mijn idee te gemakkelijk. Je hebt binnen een mum van tijd alle races in een stad voltooid, maar de beloning loopt niet gelijk met de geleverde inzet. Het duurt soms erg lang voor je interessante nieuwe auto’s of banen vrijspeelt. De verdeling in Cups is nieuw voor de serie, maar een verandering in moeilijkheidsgraad bij de computer gestuurde tegenstanders kon ik helaas niet ontdekken. Wel merkte ik dat het spel naar mate ik verder speelde moeilijkere circuits voorschotelde die meer technisch stuurwerk vereisten. Een online mode ontbreekt en ondanks dat men zich duidelijk op de lokale multiplayer ervaring heeft gericht, is het een behoorlijk gemis. Conclusie Need for Speed: Nitro is een goede arcade racer, maar een middelmatige Need for Speed game. De eenzame autoliefhebber zal weinig plezier beleven met dit spel. De sociale gamer kan door de uitgebreide multiplayer opties vele middagen vullen met vrienden en familie. De autoselectie is opvallend, net zoals de presentatie die vooral simpel gebleven is om de perfmance hoog te houden. Met het snelheidsgevoel en de inhoud zit het wel goed, hoewel het jammer is dat een online mode ook in dit deel ontbreekt.

N1 Score: 7.3

+

-

Gekoppelde games

Need for Speed: Nitro Wii (Wii)