[Nieuws] Geschreven door Kingsadist op 2004-01-10 20:58:35

1080 Avalanche review

Let it snow, let it snow, let it snow…. Na vijf jaar absent te zijn geweest is 1080, het veelgeprezen realism snowboard-spel van Nintendo, weer terug. Voor diegenen die ondergesneeuwd waren toen deel een uit kwam, 1080 Snowboarding was de eerste snowboard-game die zich focuste op realisme en snelheid, in plaats van belachelijke stunts zoals voorheen vooral populair was (Coolboarders op de PS1 is een voorbeeld). Het eerste deel is zo goed dat het tot aan de release van EA’s SSX geen enkele waardige concurrenten had. Het tweede deel biedt meer van hetzelfde, met een hoop verbetering natuurlijk. Maar is Nintendo’s nieuwste extreme-sports titel opgewassen tegen recente toppers als SSX3 en Amped 2? Lees verder… Anders dan anders Wat je alvast moet begrijpen over 1080 Avalanche is dat het een heel ander soort spel is dan de twee voorheen genoemde toppers. In Avalanche draait het allemaal om snelheid en adrenaline, niet, zoals in bijvoorbeeld SSX, onmogelijke tricks en waanzinnige tracks. De tricks en omgevingen zijn weliswaar aanwezig, maar ze worden je niet te dik opgelegd; het is het gevoel dat je echt met 130km/pu van de berg af racet, rakelings rotspunten en omgevallen boomstammen ontwijkend, terwijl je bij elke kleine heuvel of sprong zo goed mogelijk probeert neer te komen. Het lukte Nintendo met het eerste deel al heel goed om dit gevoel over te brengen, maar met Avalanche heeft the Big N zich toch echt overtroffen. Mede dankzij de verbeterde graphics worden de races nu zo spannend dat het haast niet te verwoorden is. Je giert, grind en springt van een berg af terwijl je over allemaal verschillende soorten ondergrond rijdt(zie het ijs, harde sneeuw, poedersneeuw, bevroren asfalt of gesteente) welk allemaal een bepaald effect heeft op de rijstijl(je zinkt bijvoorbeeld gauw weg in poedersneeuw; het is dus beter om hier overheen te springen), terwijl de sneeuw achter je opstuift en vast blijft kleven aan de kleding van je boarder, terwijl bosdiertjes angstig wegvluchten of skiërs je aanschreeuwen, terwijl een lawine achter je aan dendert of voor je neus een hoop rotsen ineenstort en de een nieuwe doorgang opent en ook hindernissen creëert, terwijl je tegenstander opeens een totaal andere route neemt of terwijl je in de verte al iets hoort van wat er voor spektakel te wachten staat(langsrijdende trein, auto-ongeluk, dat soort alledaags snowboard-ervaringen). Het is dit gevoel van totale vrijheid, van dat je je echt in een wereld bevindt, van jij en je tegenstander tegen de berg, wat je ter plekke opslokt in de wereld van Avalanche. In een paar woorden: intens realistisch. Snow-nonsense Een ander verschil met SSX3 dat belangrijk is, is de opbouw van Avalanche. Het dromerige slot van de vorige paragraaf kan de indruk geven dat je een hele berg voor je hebt en kunt doen en laten wat je wil, wanneer je wilt. Dit is echter niet zo: er zijn 15 courses (22 als je enkele mirrored tracks meetelt) verspreidt over 3 verschillende niveau’s; Novice, Hard en Expert. Dan is er nog de Extreme mode, waarin zich die mirrored tracks bevinden. Het open-berg systeem van SSX3 is jammer genoeg niet aanwezig, maar voor diegene die de eerste 1080 hebben gespeeld voelt deze methode zeker niet slecht aan, en de rest hoeft ook niet bepaald te klagen. De tracks kun je spelen in de Match Race (je racet steeds tegen een enkele tegenstander op een track), Time Trail (race tegen de tijd) of Gate Challenge (soort slalomrace, je moet zoveel mogelijk punten te halen door door zoveel mogelijk poorten te gaan in zo weinig mogelijk tijd). Een jammerlijk kleine zes van deze tracks in te spelen in de Multiplayer mode, die gelukkig wel 1-4 spelers tegelijk kan verdragen. Dan is er nog de Trick Attack mode, die je een Big Air, een Half-Pipe en een Trick Parcours biedt om je vaardigheden te testen als het op tricks aankomt. En dat was het… Ik hoor nu al het gejammer: “Geen carreer-mode? Geen events of zo? Waarom zo weinig tracks in multiplayer? Ook geen create-a-boarder? WTF?” Ik ben het met deze jengelkreten wel eens: op het eerste gezicht is er weinig aan de nieuwe 1080. Hoewel ik graag van een vertrouwd gevoel houd, kan je te ver gaan; zelfs het centrale menu systeem van Avalanche lijkt sprekend op dat van zijn voorgangen (gebouwd rond een skihut waarin de personages zitten te chillen). Er lijkt dus weinig te zijn verandert naast de graphics, en zelfs die ogen niet zo goed als verwacht(later meer hierover). Totdat je het spel speelt. Wat mij als 1080-fan gelijk opviel was de besturing: enerzijds vertrouwd en anderzijds verfrist, is het besturingsysteem nu ook goed te gebruiken voor de minder goede gamers onder ons. De besturing in het eerste spel was voor velen een minpunt, omdat men erg veel rekening moest houden met de ondergrond en de richting van je board, anders was de kans groot dat je met je sodemieter in de sneeuw kwam te liggen. Voor sommigen al gauw frustrerend, voor velen iets was hen uitdaagde en waarin ze zich konden perfectioneren. Na verloop van tijd drukte je al vanzelf op Z om je landing te verzachten en minder snelheid te verliezen, en dat zal in dit deel ook gebeuren, maar dan met de L-knop. Het is nu wederom weer zo dat Avalanche tegenover de concurrerende snowboard games de enige is die zo stuurt dat het aanvoelt alsof ik de boarder bestuur, die invloed heeft op hoe het board beweegt, in plaats van andersom. Wat echter toch wel een groot onderscheid vormt tussen de twee delen is dat er in Avalanche een systeem is ontworpen waarbij men een mogelijke val nog net kan ontwijken. Komt je boarder nogal verkeerd neer, dan gaat alles even in slow-motion mode waarin je niet of nauwelijks kunt sturen, terwijl er in het midden van een scherm een balk verschijnt die langzamerhand volloopt. Door met de control stick te draaien laat je deze balk leeglopen, en eenmaal leeg is je boarder weer op balans een racet verder. Als de balk niet wordt leeggemaakt, is het sneeuwhappen voor je boarder… Deze feature zal jongere en minder ervaren gamers zeker bevallen, maar de 1080 die-hards onder ons zullen vinden dat dit het spel wat te simpel maakt; alleen het feit dat je snelheid afneemt en niet kan sturen benadeelt een slechte landing, terwijl je in zo een situatie in het eerste deel gewoon op je smoel ging. Naast dit hulpvaardige systeempje is er ook nog een Krachtmeter, die volloopt naarmate je meer succesvolle tricks doet, een beetje zoals de Trick Meter in de SSX serie. Eenmaal vol, krijgt je boarder een glans om zich heen en kan eenmalig een tegenstander neerslaan of zich vliegensvlug van een harde val herstellen. Ook kan je hiermee irritante voetgangers of skiërs uit de weg rossen, terwijl je anders gewoon tegen ze aanbotst. Dit brengt weer een tactisch aspect aan de game toe, want met een welgeplaatste klap of overleefde val kun je het tij keren. Easy Ride “Kan ik mee leven” zegt de die-hard 1080 fan nu “als de Match Races nog maar moeilijk zijn…”. Houd je hart vast, want het was voor mij ook een schok: deze editie van 1080 is makkelijk. 1080 en makkelijk zijn woorden die niet in een zin horen te staan, maar het zij zo. De Novice en Hard Match Races stellen niets voor terwijl Expert je niet lang bezig zal houden, en het meeste van het spel heb je in vijf uurtjes wel gezien. Er valt wel van alles te vrijspelen, maar alleen de Extreme Match Race en Trick Attack bieden iets van 1080-niveau. Je kunt in Match Race, zonder ook maar te weten hoe een parcours eruit ziet, makkelijk de computer verslaan en daarbij ook de toptijd van de CPU verbreken. Weet je nog die schijnbaar onmogelijk haalbare toptijden van HAL in de eerste 1080? Die vallen hier nergens te bekennen. Op 20 van de 22 courses was het zo, dat mijn eerste verkenningstocht van de berg af al de toptijd verbrak, terwijl ik dikwijls een keer viel of vast kwam te zitten. Daarmee is echter de Time Trail mode nog lang niet verpest: de parcours zijn zo meesterlijk ontworpen en perfect vormgegeven, dat je vaak terug zult komen om te proberen je beste tijd te verbreken. Overal zijn mogelijkheden om je tijden te verbeteren, en bijna elke centimeter van een parcours kan gebruikt worden om op te racen. De parcours zijn precies lang/kort genoeg om het interessant te houden, en daarbij wordt ook nog een leuk adventure-aspect toegevoegd, want in elke Time Trail parcours zitten vijf stukken van een munt verstopt, die je moet vinden. Als je de vijf stukken in een race hebt gevonden(allemaal achter mekaar, wat soms erg moeilijk is als ze op verschillende routes of hoogtes liggen verstopt) speel je nieuwe boards vrij, die de skills van je boarder(Speed, Acceleration, Jump, Turning en Balance) aanzienlijk verbeteren. In vrijheid overtreft Avalanche zijn concurrent SSX3 op een bepaalde wijze: in EA’s toppertje beleefde ik dikwijls momenten waar ik tussen twee rotsen doorreed en naar beneden viel, de track duidelijk onder mij. Opeens klinkt er een toontje en mijn boarder wordt plotseling naar een deel van de track geteleporteerd: Off Limits dus. Het lukte me net niet om een grote jump te maken, maar ik ging nog steeds van het ravijn af en de track is toch precies onder me: Off Limits. Ik snijd een stukje af om tijd te besparen: Off Limits. Ik kom neer aan de verkeerde kant van een boom langs de track: Off Limits! Voor een game als SSX3, die zichzelf als erg vrij-geestig beschouwt, is dit schandalig. Avalanche laat je gaan en doen zoals je wilt, zolang je maar niet teveel schade oploopt(jawel, de Damage Meter uit 1080 is terug). Dus hoewel 1080 veel compacter en centraler is dan SSX3, en je veel sneller alles zult hebben gezien, is er genoeg wat je terug zal halen, waaronder dus de Time Trail mode, de Gate Challenge, de Multiplayer en de Avalanche Runs. “Wazeggie?” hoor ik je gaan. Yep, dat is dus waar de subtitel van dit deel vandaan komt. White Hell Het zit zo: na elke set van parcours in Match Race krijg je een Avalanche Run; jij in je eentje op een berg, terwijl een deken van sneeuw achter je aan jaagt. Er volgt een ware race tegen de tijd, of eerder tegen de natuur, terwijl je je angstig om bochten heen wringt en zo veel mogelijk snelheid probeert te behouden. Deze runs zijn allemaal spectaculair, snel, opwindend en buitengewoon leuk om opnieuw te spelen. Jammer dat er alleen maar drie (technisch gezien vier) zijn om van te genieten… Maar gelukkig is er in de ‘standaard’ parcours genoeg aan de hand om je bezig te houden. Een rotsverschuiving kan bijvoorbeeld opeens plaatsvinden, of een groepje snowbikers scheert rakelings langs je heen. Dit soort dingen gebeurt in Avalanche om de haverklap, en maakt elke race weer spannend; je mag dan wel weten wat er komt, maar het is soms buitengewoon moeilijk om aan deze dingen gewend te raken. Pas net voordat het gebeurt herinner je het je weer, en hierdoor blijft het racen altijd een uitdaging. Ook leuk zijn sommige interactieve stukken; rijdt je bijvoorbeeld over een ton buskruit dan steekt deze een lont aan wat razendsnel opbrand en een deel van de vooruitgelegen weg opblaast. Hoppa, een steen vliegt door de ontploffing door een ijsmuur en maakt een tunneltje! Het is wel een leuke feature dat niet alle gebeurtenissen scripted zijn, zoals in SSX3, maar je zelf het snelste pad kunt/moet uitvogelen. Ze mogen wel niet zo spectaculair zijn(naast de Avalanche Runs, of course) maar ze hebben zeker meer invloed op het racen. Om de parcours echt door en door te kennen ben je dus toch wel een tijdje bezig. Daarnaast is er gelukkig ook nog van alles wat vrij te spelen: drie sets van boards, een viertal special boards(de pinguin uit 1080 is back with a vengeance!), twee extra costuums per boarder, tientallen nieuwe liedjes en, natuurlijk, nieuwe tracks. Snow-stopper De feeling van Avalanche zit hem in de kleine details, veel die ik al genoemd heb, zoals de sneeuw die na een val aan de kleren blijven plakken, de eekhoorns die wegstuiven, de haviken die met je mee vliegen door een ijstunnel, de roestige pijp die daar uit dat hellinkje steekt, de omgevallen boomstam die opmerkelijk schuin staat…wacht eens…bingo, weer een grindbaar stuk landschap, wat ons leidt tot een magnifieke sprong terwijl onze tegenstander onder ons constant moeilijke bochten moet nemen…sufferd… Ahem…in ieder geval, de graphics van Avalanche vond ik nogal wisselvallig. De parcours, de sneeuw-effecten en vooral al de kleine details bevielen me zeer en de enviromental details zijn op zijn minst zo goed als die van SSX3, zelfs ietsje beter. Daartegenover staat dat de characters niet zo schoon ogen. Het zit hem vooral bij hun textures; die zijn nogal van lage resolutie. Je zal dit waarschijnlijk niet merken als je van de berg af flitst, maar het is toch te een duidelijk verschil vergeleken met SSX3. De animatie is op par met die van 1080, maar toch heb ik het gevoel dat het allemaal beter kon. Dan zijn er nog wat ik de ‘screen-effects’ noem, dit zijn de kleine details die Nintendo toe heeft gevoegd om dat gevoel van snelheid nog eens in te smeren: als je zo rond de 100km/pu gaat, ontstaan er doorzichtige witte lijnen die van het midden van het scherm af naar buiten bewegen. Klinkt vaag en lelijk, maar als je het ziet, merk je het nauwelijks. Als je eenmaal de 120km/pu bereikt begint het scherm ook een beetje te trillen; het is alsof de camera moeite heeft met het bijhouden van wat je doet. Ook tijdens de Avalanche Runs schudt de camera, maar wat uitbundiger. Het lijkt op het eerste gezicht op vertraging, maar dat is het zeker niet. Maar het is niet alleen het visuele wat je in de stemming moet brengen, de sound draagt ook een steentje bij. Op de effect is niets aan te merken, allemaal passen ze precies. De stemmen komen niet veel voor, maar dat is niet zo heel erg(jij zit toch ook geen stukken Shakespear te reciteren als je snowboardt?), alleen dat sommige wat irritant zijn(is bij de meeste snowboard spellen zo). De presentator mag er wel wezen, maar de optie om hem eens en voor al de mond te snoeren is afwezig… “Maar de muziek? Hoe zit het daarmee?” Tja, Nintendo heeft het wijze besluit genomen om gelicencieerde muziek in het spel te stoppen, dus enkele liedjes zul je misschien herkennen. Naast wat muziek van Nintendo zelf, is er muziek aanwezig van Cauterize, Finger Eleven, Boy Sets Fire en Seether. Ze zijn niet allemaal mijn stijl, maar iedereen zal wel een track of vier leuk vinden. Anders kun de muziek altijd uit doen of een CD opzetten. Er zijn niet zoveel tracks aanwezig als in SSX3, en zeker niet zoveel als in Amped 2, maar de selectie voldoet naar mijn mening wel. Een radio-station setting zoals dat van SSX3 had ik wel graag willen zien, maar men kan niet alles hebben. King of the Mountain Zo blijft bij velen van jullie nog steeds de vraag: SSX3 of Avalanche? Ik kan natuurlijk niet voor allen een definitief antwoord geven, maar ik doe mijn best om jullie te ‘verdelen’ in twee kampen(nee, niet zulke kampen, ik ben wel half-Duits maar dat gaat te ver). Er is gewoon iets wat Avalanche heeft wat SSX3 niet heeft. Het is directer, no-nonsense, maar net zo leuk. Het kan, net als SSX3, iedereen bevallen, maar toch zijn ze fundamenteel heel anders. Avalanche gaat om het racen, met het stunten ver op de achtergrond gedrukt, terwijl SSX3 ietsje ‘platter’ is in die zin; het is soms gewoon het geval dat je jezelf van een reeks ravijnen afgooit en trucjes doet, zonder echt te weten waar dat heengaat. De parcours zijn soms gewoon te lang om interessant te blijven, hoezeer EA ook heeft geprobeerd om je aandacht te pakken. In Avalache weet je dat wel, het gaat namelijk altijd, onherroepelijk vooruit. Het is wat linearder, wat zekerder van zichzelf; het hoeft je niet te overladen met mogelijkheden om aantrekkelijk te zijn. Ik verontschuldig mij voor alle vergelijkingen met SSX3, maarja, dat is nog steeds een vaak herhaalde vraag, en daar sta je nou in de winkel, 60€ in je zak, en een game moet het worden. SSX3 is zo zeker als wat het grootste spel, er is meer te doen en te zien dan in Avalanche. Avalanche is nogal kort, maar beter gemaakt en ontworpen, vooral als het op controls en parcours aankomt. Avalanche is in mijn ogen meer een race-game dan een snowboard-game, wat terug te zien is in de fantastische replay waarde die de parcours bieden in Time Trail; je moet jezelf weer overtreffen, en dat zul je ook doen. Toch zijn er enkele dingen in SSX3 die EA naar mijn mening verdomd slim heeft aangepakt: je kan op in Freestyle (Trick Attack dus) op alle parcours je ding doen, terwijl Avalanche het alleen toelaat op drie speciaal gebouwde tracks. Het is dan een kwelling om de vele grinds en hoge sprongen in de normale tracks te gebruiken als je weet dat het toch niets opleverd. Avalanche is zeg maar een kopje verfijnde expresso, terwijl SSX3 gewoon een reuze-mok warme chocolademelk is, om het zo maar uit te drukken. De grote vraag blijft dus nog steeds: wil je het grote, wijd-open en lichtelijk verdwaalde SSX3, of de snelle, gestroomlijnde en sexy Avalanche? Kwa kwaliteit zijn de twee maar een haartje van mekaar verwijderd, maar ik weet wel welke ik kies… Graphics 86 Sounds 81 Gameplay 91 Replay 85 Totaal 89 Kingsadist