[Special] Geschreven door Benjamin op 2010-02-13 22:06:53

De eerste keer

Het redacteur zijn bij Wii-DS heeft een aantal leuke voordelen. Je krijgt recensiegames opgestuurd die soms boven je verwachting leuk zijn en je hoort zo nu en dan exclusieve nieuwtjes. Tevens ontvang je als website regelmatig uitnodigingen om een bepaalde game bij de desbetreffende uitgever te komen spelen, nog ver voordat de game überhaupt uit komt. Een ander groot voordeel van het werken voor Wii-DS zijn de leuke collega’s: dat is iets waar ik onlangs achter gekomen ben. Hooggespannen verwachtingen De veel verschillende persuitnodigingen gingen altijd aan mijn neus voorbij. Het betrof een game die mij helemaal niet boeide, of het kwam qua tijd en datum simpelweg niet uit. Als het om een nieuwe Pokemon-game gaat, sta ik echter al gauw vooraan, helemaal als het gaat om de remakes van de beste Pokemon-games ooit, waar je later in dit artikel meer over zult lezen. Het was niet alleen de game waarnaar ik zo uitkeek: het was ook de allereerste ontmoeting met mijn collega’s van Wii-DS. Hoe is Marcel nou in het echt, die altijd alle ins en outs weet van de gehele gamesindustrie. En wat te denken van Quint, de enige echte hoofdredacteur van dit stukje ‘gamesheaven’ op het internet. Is hij in het echt net zo streng en serieus als hij soms doet voorkomen? De verwachtingen waren hoog gespannen.

De ontmoeting Eenmaal als eerste gearriveerd op Utrecht Centraal, kreeg ik al gauw een telefoontje van Marcel: of ik al op het desbetreffende station was. Zijn stem klonk anders dan ik verwacht had; serieus, maar toch ook vriendelijk. Na vijf minuten was daar de allereerste ontmoeting en al snel ging het gesprek één kant op. Vragen als ‘Heb je gelezen over de geruchten over de Nintendo Media Summit?’ en ‘Wat zijn er een hoop studio’s van Activision gesloten hè?’ passeerden al snel de revue, waardoor ik mij toch enigszins gelijk thuis voelde. Even later kwam de big boss himself aangelopen. Ook die ontmoeting voelde alsof ik hem al jaren kende. Nu we eenmaal compleet waren, besloten we snel richting het hoofdkantoor van Nintendo Benelux te lopen. Als we tenminste de halte van de sneltram konden vinden... Aangezien Quint en Marcel al vaker bij Nintendo op bezoek waren gegaan, liep ik simpelweg achter het tweetal aan. Totdat we aankwamen bij een tramhalte waar de mededeling ‘tramhalte verlopen’ te vinden was. Na het volgen van verschillende bordjes die alle kanten op wezen, kwamen we eindelijk terecht bij de juiste plaats. Een kleine dertig minuten later stonden we voor het hoofdkantoor van Nintendo Benelux: een vierkant gebouw midden in een woonwijk. De situatie was wel duidelijk: nu wordt het menens. Benjamin tijdens de momenten dat HeartGold wel werkte... De PR-dame Toch verliep het persuitje anders dan verwacht voor mij. Het was allemaal een stuk minder zakelijk en juist erg persoonlijk. We werden al snel ontvangen door de zeer vriendelijke (in alle betekenissen van het woord) PR-dame van Nintendo. Na het schudden van de hand en jezelf voorstellen (wat voelt het goed om je als redactielid van Wii-DS te presenteren) werd al snel uitgelegd wat we zoal konden doen. Het spelen van de singleplayer van Monster Hunter 3 was er één van, dat was immers het doel van de middag. Hierover verschijnt binnenkort een uitgebreid artikel, geschreven door Marcel. Toch kregen wij van Wii-DS wat extra’s: een eerste hands-on met de DSi XL en het spelen van een Europese versie van Pokemon HeartGold. Die laatste verliep echter niet geheel volgens plan. Nintendo heeft voor de pers een geheel nieuw Wii-systeem. Dit nieuwe systeem bespaart Nintendo een hoop tijd, omdat de games gedownload en gestreamd worden vanaf een server. Dit in plaats van dat de vroege demo-versies opgestuurd worden en weer terug moeten naar het hoofdkantoor van Nintendo of Europe in Duitsland. Zo ook de Europese versie van Pokemon HeartGold, die via een dikke kabel verbonden was met een speciale Wii. Na het imposante introfilmpje met een heuse vliegende 3D Ho-Oh begint mijn avontuur. Echter kwam er al snel een eind aan alle spanning: het spel liep vast. Nog maar eens opnieuw opstarten. Na vele pogingen liep het spel telkens op een ander moment vast en verder dan het kiezen van de Pokémon kwam ik niet. Ik kan in principe een heel artikel schrijven over rondvliegende blaadjes in New Bark Town en draaiende windmolens, maar dat is nogal nutteloos. Aangezien de PR-heer en -dame van Nintendo de perskamer verlaten hadden, besloot ik zelf naar de receptie te lopen en hulp in te schakelen. Wieger, de man die deze speelsessie regelde, begreep er niets van en in zijn eigen poging lukte het ook niet om de game aan de praat te krijgen. Vervolgens kwam de vriendelijke PR-dame weer voorbij om het systeem opnieuw op te starten. Marcel die druk was met Monster Hunter 3 Helaas mocht ook haar hulp niet baten: HeartGold bleef maar vastlopen. Toch hebben we een hele fijne en plezierige dag en een zeer uitgebreide speelsessie met Monster Hunter 3 en een korte hands-on met de DSi XL gehad, die je op de volgende pagina kunt lezen. Toch kan ik nu al niet meer wachten tot mijn volgende persuitje bij Nintendo, al is het maar voor de gezelligheid. Als een trotse redacteur (maar toch een beetje een teleurgestelde Pokemon-fan), reisde ik terug naar huis.

DSi XL Hands-On - Quint

Toen Nintendo mij de Nintendo DSi XL presenteerde en ik hem daadwerkelijk eens kon zien en vasthouden, dacht ik maar één ding: “wow, dat ding is echt groot.” Al zie je nog zoveel screenshots of filmpjes, de grootte van de DSi XL valt pas echt op als je hem in persoon ziet en vasthoudt. Ik was er nog niet helemaal over uit of ik nu positief verrast was of simpelweg geshockt, maar al gauw werden de twijfelachtige gevoelens omgezet in zekerheden. Zodra ik de DSi XL had aangezet en het menuscherm van Mario Kart DS voor me zag, was ik verkocht. De grotere beeldschermen zijn echt fantastisch. Persoonlijk ben ik een echte handheld-gamer en deze schermen tillen je ervaring naar een hoger niveau. Het apparaat is er niet merkwaardig zwaarder op geworden en de knoppen van de DSi zijn zowel qua grootte als qua structuur als qua indeling behouden. De enige veranderingen zijn terug te vinden in de Power-knop, die nu wat groter is en een andere structuur kent, en in de speakertjes. Het geluid leek wat harder gezet te kunnen worden dan bij de originele Nintendo DSi, maar dat kan ook mijn inbeelding zijn geweest. De knoppen van de DSi XL zien er in verhouding erg klein uit ten opzichte van de schermen, maar ze laten zich feilloos besturen, zoals het hoort. In Mario Kart DS eindigde ik zonder problemen eerste en Metroid Prime Pinball heb ik zelfs in mijn korte speelsessie in zijn totaliteit uitgespeeld. Vooral die laatstgenoemde titel was om van te smullen met twee schermen van een groter formaat: je ziet alles in meer detail, zit er dieper in en beleeft hierdoor alles intenser. Daarnaast maakte het volgens Marcel en Benjamin absoluut niet uit waar je ging staan: vanuit elke hoek was het beeld op de DSi XL perfect te zien en hiermee voldoet Nintendo aan de belofte dat iedereen nu kan meekijken.

De grotere stylus voelde een stuk degelijker aan en gaf mij meer het idee met een daadwerkelijk stuk hardware bezig te zijn dan met een leuk speeltje. De bovenkant van de DSi XL kent een glad oppervlak, waarbij de (in mijn geval) wijnrode kleur mooi naar boven komt. De onderkant kent nog steeds de matte ‘baksteen’-structuur, zoals de originele DSi. Persoonlijk ben ik daar niet zo kapot van, maar ik ben al lang blij dat de bovenkant nu een strakker design kent en wat minder krasgevoelig is. Ik heb met veel plezier het één en ander kunnen proberen met de DSi XL, maar nog niet genoeg om een daadwerkelijk oordeel te vellen. Vooralsnog ben ik enorm tevreden, omdat de handzaamheid van het apparaat behouden lijkt te worden en het speelniveau – of je nu jong of oud bent – naar een hoger level lijkt te worden getild. Ik kan niet wachten tot ik in maart mijn eigen exemplaar mag ontvangen!