[Column] Geschreven door Britt op 2010-03-25 23:48:04

Britt zegt: labiel, instabiel, imbeciel?

Ons enig vrouwelijk redactielid wil jullie weer wat vertellen in haar maandelijks terugkerende column! In 2005 sterft de 28-jarige Zuid Koreaanse Lee na het 50 uur achter elkaar spelen van Starcraft. In 2007 blaast ook een Chinese man zijn laatste beetje levenslust uit, ditmaal tussen nicotinewolken in een smoezelig internetcafé na drie dagen non-stop gamen. In datzelfde jaar vinden we de puberale Daniel Petric terug. Hij kampte met een Halo 3 verbod. Vaderlief, die tevens een groot minister was in Wellington, Ohio, had het spel veilig opgeborgen in een stevige kluis achter in zijn kast. Nog geen maand later weet de jonge Daniel de kluissleutel te bemachtigen en hiermee tevens zijn geliefde spelletje en zijn vaders 9mm handgun. Enkele minuten later is een eens zo vredelievende huiskamer gevuld met pixelvrij bloed, een gewonde minister en het levenloze corps van zijn moeder. Daniel was pas zestien. Welkom in de 21e eeuw. Een eeuw die niet meer los te koppelen is van de virtuele wereld. Een eeuw waarin het lijkt alsof wíj niet meer los te koppelen zijn van deze wereld. We verhullen ons achter schuilnamen, kiezen avatars zorgvuldig en zenden forummaatjes facebookuitnodigingen. Dertien jarige jongetjes springen van een godvergeten hoog gebouw, in de hoop zo in het hiernamaals een reüniefeestje te kunnen houden met game characters. En zelfs een huwelijk wordt gewettigd tussen Sal9000 en de oogverblindende, maar helaas 2d Nene. Bizar? Een ver van je bed show? Misschien, maar tijd breekt taboes. En verhalen komen boven.

[url=/files/Brittzit.jpg][img]/files/Brittzit.jpg width=540 border=0[/img][/url] Lijkt het niet eeuwen geleden, dat we nog vreemd opkeken als we hoorden dat een verre neef zijn vriendin had gevonden via een of ander vage chatbox? Nu, anno 2010, betekenen de online datingbureaus mooie zaken. Zelfs een speciaal IQ-gericht bedrijfje is niet uitgebleven. We worden dood gegooid met verschrikkelijk zoete reclameblokken die dit alles aanprijzen; knappe modelblondines trekken Jan en alleman het web op, zodat zij hun Annie vinden, ergens in een gat in Groningen. En games kennen online-opties, zodat je zelfs oceaanoverschrijdend je vriend en lief kan vinden. Daarnaast mogen we al de input van seks niet over het hoofd zien. Onze mooie gamingindustrie heeft namelijk een prima marketingsoog voor wat hun klantenhartjes sneller laat doen kloppen. Jústem, vrouwelijk (en mannelijk) schoon! Het liefst een minimale taille, twinkelende oogjes en met een mooi bos hout voor de deur. Strak pakje en een lintje eromheen graag, zodat we ze in onze ‘’spankbank’’ of op ons verlanglijstje kunnen zetten. Ietwat kort door de bocht, zeg je? Wel erg zwart wit? Klopt. Zo simpel ligt het allemaal niet. Maar waar lopen de scheidingslijnen tussen de twee werelden dan? Waarom bestempelen we mensen die hun leven hebben gestart in andere wereld, meteen als minder? Als simpele imbecielen, als outcast en hopeloze gevallen van onze samenleving. Een ver van je bed show was het toch? Ondenkbaar dat jij, jij alles-prima-voor-elkaar-jongen of -meisje, je zou verliezen in zoiets als een fantasiewereld. Als een spel zoals World of Warcraft. Jij behoort immers niet tot al die miljoenen en miljoenen én miljoenen mensen op dit aardbolletje, waarbij de virtuele wereld hun echte leefwereld is geworden. Onderschat nooit de verslavingskracht van een spel. Wuif het niet af als iets waar alleen labiele en instabiele mensen door worden ingezogen. En lees nu alles opnieuw. Is het echt zo ondenkbaar dat als je denkt dat een game het leven is, je niet meer kan stoppen? Is het niet als ademen, een handeling die je moet blijven verrichten om te kunnen blijven? En is het echt zo vreemd dat wanneer je ‘leven’ je wordt afgepakt, je doorslaat? Labiel, instabiel, imbeciel – misschien moeten we de mensen die aan deze waanbeelden en aan dit soort verslavingen leidden niet meteen afschrijven. Misschien, heel misschien, moeten we deze ménsen juist helpen…