[Review] Geschreven door Marcel op 2010-03-31 20:25:00

Castlevania: Rondo of Blood

Castlevania: Rondo of Blood is een ode aan de klassieke Castlevania serie en één van de beste 2D action games die Konami in de jaren ‘90 geproduceerd heeft. Tot voor kort was de game alleen beschikbaar voor de Super Nintendo en PSP, maar door de wonderen van de Virtual Console is de originele PC Engine versie Dracula X: Chi no Rondo na zestien jaar eindelijk verkrijgbaar in Europa. Castlevania: Rondo of Blood is min of meer de laatste lineaire Castlevania-game en tevens de aanzet voor het legendarische Castlevania: Symphony of the Night dat de serie voor goed zou veranderen. In de intro van de game wordt Dracula onder begeleiding van animé pixelart en een duistere Duitse stem opnieuw tot leven gewekt. De monsters van Dracula invaseren het dorp waar Richter Belmont woont en nemen zijn vriendin Annette en andere dorpelingen gevangen. Richter neemt de familieplicht op zich door de legendarische zweep ter hand te nemen en af te reizen naar Castlevania, alwaar een lang en meeslepend avontuur begint.

[img]files/RondoofBlood_ss4.jpg[/img] Für lange zeit… In 1993 was de PC Engine vrijwel de krachtigste console op de markt en aangezien men toen tevens gebruik maakte van de CD uitbreiding is Castlevania: Rondo of Blood veel geadvanceerder dan de eerdere delen. De titel overtrof destijds de verwachtingen van alle Japanse fans en staat vandaag de dag nog steeds als een huis. Sterker nog, je zou kunnen zeggen dat de 2D titels van tegenwoordig lang niet kunnen tippen aan de perfectie van Rondo of Blood. De graphics, muziek en gameplay zijn perfect samengesmolten tot een ijzersterk geheel. Richter gebruikt zijn zweep om skeletten kapot te slaan of vleermuizen in as te doen verbranden. Hij moet ondertussen trappen beklimmen en opassen voor instortende ondergronden, afgronden en valkuilen. De inonische Castlevania gameplay heeft in Rondo of Blood op alle vlakken verbeteringen ondergaan. De vijanden kennen bijvoorbeeld meerdere aanvalspatronen en Richter kan op de trappen springen. Het zijn nu ‘logische’ elementen, maar anno 1993 was het zeker voor de Castlevania fan een verademing om dergelijke verbeteringen te zien. De lineaire structuur is in grote mate nog steeds aanwezig, maar het is oneervol om Rondo of Blood een ‘sidescroller’ te noemen. De levels zijn opgedeeld in meerdere lagen. Je hebt regelmatig de keuze uit verschillende paden buiten de sluiproutes en geheime gangen om. Wanneer je bijvoorbeeld naar de top van een trap klimt en per ongeluk in een gat valt, resulteert dit niet altijd in een game over scherm. Je zult regelmatig honderden meters naar beneden vallen en vervolgens uitkomen in een kerker of riool. Het is soms zelfs nodig om dergelijke acties uit te voeren om verder te komen in de stages. Men gebruikt met name de gedetailleerde graphics om je de weg te wijzen, door bijvoorbeeld standbeelden te plaatsen in de achtergrond. [img]files/RondoofBlood_ss3.jpg[/img] De graphics zijn zeer functioneel ontworpen. De game oogt vrij licht en men heeft op een goede manier gebruik gemaakt van de kleuren. De meeste fans zullen hier en daar de klassieke Castlevania games op allerlei manieren terugvinden in Rondo of Blood. Het eerste dorpje uit het spel lijkt namelijk als twee druppels water op de diverse gehuchten die Simon bezocht in Castlevania II: Simon’s Quest. De PC engine liet echter de NES, Mega Drive en zelfs de SNES ver achter zich op grafisch gebied. De stad is daardoor compleet omgeven door vlammen, brandende gebouwen, bossen en een duistere lucht. De grafische presentatie zorgt voor een episch gevoel. Alles is grotesque en uitmuntend gedetailleerd. Je kunt in de achtergrond met name weerwolven spotten en in één level staat er een duister figuur op een berg in de achtergrond. Alucard of toch Dracula, het antwoord zullen we waarschijnlijk nooit achterhalen. Richter! Het avontuur van Richter is in iedere zin van het woord uniek. Noch zijn nageslacht noch zijn voorvaderen hebben een dergelijk avontuur beleefd. Richter stapt aan boord van een spookschip en reist door ieder hoekje en gaatje van het omliggende landschap van Castlevania. Hij trotseert alle uitdagingen van Castlevania I tot en met IV en kent veel meer moves dan zijn familieleden. Richter heeft een zeer handige ontwijk manouvre, waarmee hij een salto achterover maakt en kan zich op eenzelfde manier staande houden als hij aangevallen wordt. De stoere animaties en het ‘alles moet beter’ principe vinden we ook terug bij zijn wapens. Richter gooit niet één mes, maar werpt er drie tegelijk. Hij kan tevens met alle wapens een speciale aanval uitvoeren. Met het Holy Water kan Richter een alles opslokkende Hydro Storm oproepen. Met het Holy Cross schieten er door zijn kunnen tientallen grote kruizen door het scherm. Hij rust niet voor al het kwaad in de wereld is uitgeroeid en de aanzienlijk versterkte wapens die je gebruikt door hartjes te verzamelen uit kroonluchters en kandelaren helpen daar bij. [img]files/RondoofBlood_ss7.jpg[/img] Het kwaad manifesteert zich in Rondo of Blood vooral in de vele vijanden die het spel rijk is. De trend om alles groter, mooier, sterker en beter te maken wordt hier met success doorgezet. De skelleten die normaal gesproken een enkel bot wierpen, begroeten je in Rondo of Blood met een bottenregen. De vleermuizen dragen wapens bij zich en de ridders voeren gehaaide aanvalspatronen uit en maken gebruik van schilden. Alle vijanden in de game vergen een andere strategie en zelfs de simpele vijanden, zoals de skeletten, kunnen je het leven behoorlijk zuur maken als ze bovenaan een trap staan. De vijanden verschijnen soms uit het niets en proberen je in een gat te duwen. De slim geplaatste vijanden geven je het gevoel dat Castlevania inderdaad een kasteel van dood en verderf is en geen spookhuis. Je dient soms haast onmogelijke sprongen uit te voeren om alle projectielen en vijanden te ontwijken. Een extra moeilijkheid zijn hierbij de perfect geëmuleerde stotteringen, zelfs op dit gebied onderscheidt Rondo of Blood zich niet van de originele release uit 1993. Creatures of the Night Castlevania: Rondo of Blood kruipt meer richting het horror genre dan de voorgangers. Een aantal wezens ziet er gewoonweg afschuwelijk uit. Een wolf met afgehakte poten of een angstaanjagend gedrocht dat het uitschreeuwt wanneer je het raakt. In de achtergrond zie je de stoffelijke overschotten van minder fortuinlijke vampierjagers en andere personen. Rondo of Blood is ontzettend sfeervol en deze sfeer weet men goed over te brengen in de einbaasgevechten. Richter gebruikt zijn zweep om af te rekenen met duistere priesters, centaurions, draken, vleermuizen, weerwolven en andere demonen en monsters. Men heeft zelfs een stage gewijd aan een constante stroom van eindbazen uit eerdere Castlevania avonturen. Vrijwel iedere eindbaas heeft meerdere vormen of aanvalsmethoden en alsof dat niet genoeg is, kent iedere eindbaas een laatste redmiddel om Richter mee te nemen naar het hiernamaals als ze sterven. Het leeghakken van een energiebalk is in Rondo of Blood zeker niet afdoende. Je zult sommige eindbazen tot wel tien of vijftien keer opnieuw moeten trotseren om erachter te komen waar de zwakke plek schuilt of hoe je die ene laatste slag kunt ontwijken. Rondo of Blood is ‘hardcore’ in iedere zin van het woord en wordt na iedere stap weer een stukje moeilijker. [img]files/RondoofBlood_ss10.jpg[/img] Naast de grafische presentatie en gameplay profiteerde ook de muziek behoorlijk van de keuze om de game op CD uit te brengen. De klassieke Castlevania nummers zijn aanwezig als een serie imposante remixes. De bekendste Castlevania tunes, zoals Bloody Tears en Vampire Killer komen allemaal aan bod en worden met gitaar, drums en andere instrumenten ten gehore gebracht. In 1993 bracht dat flinke verbeteringen tegenover de chip tunes van de Mega Drive en zelfs Super Nintendo. De voice acting van de game is behalve de Duitstalige intro, volledig in het Japans. Een ondertiteling is er niet dus alleen via een zoekmachine op het internet, kennis van de Japanse taal of een goed inlevingsvermogen kun je uitvinden wat de personages in de enkele pixelart scènes te vertellen hebben. Het doet echter op geen enkele manier afbreuk aan de game en past goed bij de beelden. Als je Dracula na een moeilijke tocht eindelijk verslagen hebt dan heb je nog lang niet alles ontdekt dat Rondo of Blood te bieden heeft. In een aantal stages is er een tweede geheime eindbaas te vinden die naar een nieuw level leidt. De game bevat hierdoor in totaal geen acht stages, maar dertien stages. Een voor Castlevania begrippen groot avontuur. De replay waarde wordt nog verder verhoogd door de verborgen dorpelingen. Maria Renard is zelfs een speelbaar personage dat je kunt bevrijden. In plaats van een zweep gebruikt ze duiven om vijanden aan te vallen. De magische duiven zijn vergelijkbaar met een boomerang. Daarnaast kan Maria een double jump uitvoeren en uit de weg rollen. Ze is kwetsbaarder dan Richter, maar ze blijft een leuke bonusoptie die de stijl van de gevechten behoorlijk verandert. [img]files/RondoofBlood_ss6.jpg[/img] Conclusie Castlevania: Rondo of Blood heeft de tand des tijds prima doorstaan. De 2D beelden zijn vandaag de dag nog steeds overgoten met details en sfeer. De muziekselectie bevat een aantal van de beste remixes die Konami ooit voor de serie heeft gemaakt en de gameplay vult de audiovisuele presentatie perfect aan. Richter’s avontuur is langer, spannender en moeilijker dan dat van de andere Belmonts. Het tweede speelbare personage en meerdere geheime stages inclusief extra eindbazen, zorgen ervoor dat Castlevania: Rondo of Blood uren speelplezier biedt en blijft bieden, zelfs zestien jaar na de oorspronkelijke release.

N1 Score: 9

+

-

Gekoppelde games

Castlevania: Rondo of Blood (Wii Virtual Console)