[Review] Geschreven door Marcel op 2010-04-12 16:49:09

Calling

“Ja, hallo? Met wie spreek ik? Oh… Ja, nee… Ja dat klopt ik ga een game recenseren… Nee, niet Percy Jackson! Wat? Nee, ha ha ha! Nee, ik moet nu echt ophangen, want mijn lezers wachten op me!” Ik hoor jullie al bellen. “Wat een nutteloze introductie!”. Helaas is een dermate saaie inleiding nodig om het gevoel van Calling over te brengen. Het is zonder twijfel de saaiste game van de afgelopen maanden. Een behoorlijk schadelijk statement voor een horror game.

[img]files/calling_s-5.jpg.png[/img] Wie heb ik aan de lijn? Calling begint met een tergend langdradig chatgesprek van zes minuten. Een magazine heeft voor haar lezers een chatbox geopend. De belangstellenden chatten over een opmerkelijk gerucht, namelijk dat het mogelijk is om met de doden te bellen. De zes minuten worden gevuld met belabberde voice-acting en saaie animaties. We zien een meisje op een toetsenbord typen en een aantal mobiele telefoons waar kennelijk ook mee gechat wordt. De aanwezigen in de chatroom maken gebruik van woorden als “LOL”, “LOL” en “LOL” om hip en cool over te komen. Na de bloedstollende introductie word je wakker in een kamer. Je stapt in de huid van het eerste personage van het spel. Met de Wii Remote onderzoek je de lelijke omgeving naar aanwijzingen. Het is in principe niet meer dan standaard wiebel gameplay. Maak een zwaai om een deur te openen of maak een horizontale beweging om een lade open te trekken. Het is opmerkelijk dat je in de eerste kamer van het spel een stuk of twintig objecten kunt vastpakken en bestuderen en er slechts vier interessant zijn. Het ‘probleem’ wordt verholpen door een stroomstoring. Wanneer het licht uit is, verliest je character al zijn waarnemend vermogen. Het is niet meer mogelijk om objecten te inspecteren, behalve als de game hierdoor vordert. Je vindt hierna je eerste mobieltje en een zaklamp. [img]files/calling_s-1.jpg.png[/img] De eerste poging tot horror volgt vrij snel. Je wordt gebeld door 0800-Zombie die je door de speaker van de Wii Remote allerlei woorden influistert. Een telefoontje van je oma is ter vergelijking angstaanjagender. Een geest pakt je beet en begint aan je te sleuren. De horrormeter loopt vol en het spel laat weten dat een te volle horrormeter het einde betekent van je speelsessie. Je probeert dit te voorkomen en zwiept met de Wii Remote heen en weer. De geest laat waarempel los en de persoon in wiens trillende benen je staat, slaakt af en toe een kreet van ellende. Jijzelf ook, want het is de minst overtuigende schrikreactie in een spel ooit. In woorden is het te vertalen als: “iek!” of “aah!”. Het geluid dat een meisje van vier maakt als ze de schaduw van een spin ziet. De game moet haast met koeienletters de woorden: “En nu schrikken!” op het scherm plaatsen om je duidelijk te maken dat je een horrorgame aan het spelen bent. “Kijk! Een poppetje wiebelt langzaam heen en weer en de wind waait door de bomen! Ben je nu bang?” Verkeerd verbonden Al snel sterft het eerste personage. De tweede, de derde en de daarop volgende hoofdrolspelers gaan minstens zo snel de pijp uit. Je hebt geen enkele binding met de characters die je speelt. In ieder hoofdstuk chat men kort over de “LOL” mogelijkheid om een dode op te bellen, waarna je kennelijk in de huid kruipt van een persoon die overleden is aan saaiheid. Je moet elke keer opnieuw het mobieltje vinden en opnieuw alles inspecteren. De omgevingen verschillen weinig qua thema en of je nu in een school loopt of in een huiskamer, alles oogt hetzelfde. Het spel geeft ook niet de indruk dat de hoofdstukken of de personages enigszins met elkaar verbonden zijn. De game heeft een mooi PEGI embleem met 12+ op de voorkant van het doosje. Een horrorgame voor 12 jaar en ouder is als een fiets zonder wielen of een boot zonder bodem: volkomen nutteloos en in het geval van The Calling dus niet spannend of eng. [img]files/calling_s-6.jpg.png[/img] Grafisch is The Calling nét niet de lelijkste Wii-game tot op heden. De achtergronden en objecten zijn zo wazig dat men uitleg op het scherm moet plaatsen, zodat je snapt wat het moet voorstellen. Een vervelende eigenschap voor een game die soms draait om het onderzoeken en inspecteren van objecten. De personages zijn helemaal in hun element in de lelijke kamers en gangen. Ze zijn immers zelf net zo afgrijselijk vormgegeven. De game heeft behalve een tune in het hoofdmenu geen muziek, althans, ik heb geen geluiden gehoord die ik eventueel als muziek kan typeren. Wel is er verschrikkelijke voice-acting in het Engels en voor de liefhebber ook in het Japans. Wie geen genoeg kan krijgen van het helse wanproduct heeft de mogelijkheid om keys te vinden, waarmee je artwork kunt bekijken. Als extra feature plaatst Calling geheel tegen je wens in foto’s op het Wii-prikbord. De foto’s zijn net zo lelijk als het spel. Je bent soms zelfs langer bezig met het uitzoeken van wat er op de foto staat dan dat je bezig bent met het spel zelf. De enige goede factor aan Calling is dat het spel met ongeveer vier uur gameplay pijlsnel is afgelopen en hierdoor vliegensvlug de vuilnisbak in kan. [img]files/calling_s-2.jpg.png[/img] Conclusie Calling is letterlijk en figuurlijk een doodsaaie game. Het lezen van de bovenstaande recensie is gratis, maar biedt alsnog meer waar voor je geld. De game is oppervlakkig, lelijk en vals. De keuze om met ieder personage met een nieuw verhaal te beginnen haalt iedere vorm van progressie uit het spel. Je bent op geen enkele manier geïnteresseerd in of verbonden met de personages of het verhaal. De game is het niet waard om in het horrorgenre geplaatst te worden en is veel beter op zijn plaats op een vuilnisbelt.

N1 Score: 2.7

+

-

Gekoppelde games

Calling (Wii)