[Review] Geschreven door Marcel op 2010-09-12 20:57:33

Metroid: Other M - Marcel

High-Tech NES game Het verhaal van Metroid Other M wordt vertolkt door Samus zelf die met monologen de speler op de hoogte houdt over haar gevoelens en de missie. Tijdens het avontuur wordt ze bijgestaan door een groep soldaten van de Galactic Federation die net zoals Samus reageren op de S.O.S. oproep. Het toeval wil dat Samus de soldaten goed kent en daardoor de opdrachten van Commander Adam Malkovich opvolgt. In Metroid: Other M bepaalt hij welke power-ups en krachten wel en niet door Samus en de federation-leden gebruikt mogen worden. Net zoals in Metroid Fusion verplaatst Samus zich van Navigation Room naar Navigation Room. De kamers dienen als save-points en iedere keer als je een Navigation Room bereikt, mag je een nieuw gedeelte van het immense Bottle Ship onderzoeken. Metroid: Other M kent een groot aantal verschillende gameplay-elementen. Men heeft getracht om de klassieke Metroid gameplay te combineren met de gevechtsstijl van Ninja Gaiden. Daarnaast zijn de first-person elementen overduidelijk geïnspireerd door Metroid Prime. Bovendien zijn er momenten waarbij men gebruik maakt van de over-the-shoulder cam die Resident Evil 4 introduceerde. Kortom, het is een combinatie van gameplay-mechanieken die wonder boven wonder werken. De game maakt daarbij alleen gebruik van de Wii Remote die je naar het scherm kunt richten om van perspectief te wisselen. De spelcamera werkt volledig automatisch en het schieten in third-person wordt bijgestaan door een auto-aim. De director van de game, Yoshio Sakamoto, noemt Metroid: Other M een high-tech NES game en dat is de beste omschrijving. [img]files/msotherm5.jpg[/img] De game is snel en dynamisch. Samus schiet en springt zonder vertraging als je op de knoppen drukt en sprint in een stevig tempo door het ruimtestation. Wall-jumps en andere moves behoren tot haar standaard bewegingspakket. Als je wordt aangevallen kun je met de juiste vierpuntdruktoets-timing wegduiken of met een volledig opgeladen beam een vijand op spectaculaire wijze vernietigen. De animaties van Samus zijn erg flashy: ze maakt salto’s, schopt aliens omver en verandert sierlijk van richting. Het is niet zo vreemd dat Nintendo Team Ninja koos om mee te helpen aan het ontwikkelen van een action-game. Immers zijn er op dat vakgebied weinig andere ontwikkelaars van dit niveau. Aan de andere kant is het opmerkelijk dat Nintendo besloot om hen een Metroid-game te laten bouwen: men is niet in staat om de andere gameplay-elementen net zo overtuigend neer te zetten. Retro Studios vs. Team Ninja Neem nu bijvoorbeeld het first-person schieten. Samus kan niet bewegen in deze mode en je kunt het min of meer zien als een extra move tijdens het vechten. In de first-person mode moet je de B-knop inhouden om rond te kijken en dezelfde B-knop gebruiken om je vizier vast te zetten op vijanden of objecten, zodat je een raket kunt schieten. Het werkt naar behoren als je rustig op zoek bent naar een geheime doorgang, maar tijdens de gevechten kun je vaak niet snel genoeg reageren. Om de boel nog enigszins speelbaar te houden, is er een slow-motion effect ingebouwd welke wordt geactiveerd wanneer je op het juiste moment wisselt van perspectief. Dit is echter verre van een perfecte oplossing. Zodra je de wereld door de ogen van Samus bekijkt, zet je als fan al snel in je hoofd de knop om naar Metroid Prime en dan komen ook de andere tekortkomingen van Metroid: Other M bovendrijven. Een vergelijkbaar element is de morphball die in de Metroid Prime Trilogy te pas en te onpas gebruikt werd. In de trilogie moest je de meest gevaarlijke capriolen uithalen met het balletje. Metroid: Other M komt met dit element niet verder dan een rechte gang of hier en daar een kier in de omgeving. [img]files/metroid_o_m-1.jpg[/img] Een lineaire Metroid is op zich al een bittere pil die verwerkt moet worden, maar Team Ninja en Nintendo slagen er helaas ook niet in om van het rechtlijnige pad een spannende achtbaanrit te maken. De omgevingen van Metroid: Other M zijn strak vormgegeven met felle lichten, reflecterende randen en talloze details. Het Bottle Ship bevat verschillende sectoren met ieder een eigen stijl. Zo is er een bosgebied met de nodige flora en fauna, maar tussen het rennen, richten en rollen door valt op hoe kunstmatig iedere omgeving is vormgegeven. De kamers zijn vrijwel allemaal symmetrisch en deuren blijven soms gedurende het hele spel gesloten. De omgevingen zijn gelukkig wel gevuld met verborgen items die soms erg lastig verstopt zijn. Wanneer je echter alle vijanden in een kamer verslaat, krijg je te zien waar het item ligt. Hierdoor is het zoeken naar Missle Tanks en Energy Capsules niet zo tijdrovend als in andere Metroid-delen, maar het gevoel van voldoening is daardoor ook nagenoeg verdwenen. Een nieuwe toevoeging zijn de Energy Parts die vergelijkbaar zijn met de ‘pieces of heart’ uit The Legend of Zelda. Een viertal Energy Parts levert een nieuwe Energy Capsule op. In het kaartscherm kun je per sector zien welk percentage je van de items gevonden hebt. Projectie en reflectie Een aantal kamers in Metroid: Other M is aanzienlijk groter van formaat. Het zijn de zogenaamde Projection Rooms die de show stelen. De projector kan aan en uit worden gezet, waardoor de kamers een dubbele lay-out hebben. Het levert soms een uitdagende puzzel op. De moeilijkheid en spanning zit hem desondanks voornamelijk in de gevechten en dan met name in de confrontaties met hoofdbazen. Metroid: Other M bevat mini-bosses en volwaardige bosses. De aliens, monsters en robots vergen meestal het uiterste van de krachten van Samus. De game wordt in de eerste drie uur moeilijker en moeilijker, maar terwijl de vijanden grotendeels hetzelfde blijven, wordt Samus zelf steeds sterker. De balans is hierdoor al snel zoek en in de laatste gedeeltes van de game is een tocht door het ruimtestation al snel saai. Het teruglopen en onderzoeken van gebieden werkt ook minder vloeiend dan je van een Metroid-game mag verwachten. Met name de latere gebieden van de game vergen soms wat laadtijden die storend en zonder waarschuwing de actie onderbreken. [img]files/metroid_other_m_screen-1.jpg[/img] Je hebt het wellicht al door: Metroid: Other M is niet de ultieme Metroid-ervaring, maar de game afschrijven is ook geen optie. De prachtige CG-filmpjes geven het Metroid-universum kleur en het verhaal is spannend genoeg om door te blijven spelen. Tegenover alle negatieve punten staat een groot aantal positieve punten. De game heeft momenten, scenes en scenario’s die de verwachtingen ver overtreffen. De Metroid-fans zullen in hun nopjes zijn met alle verwijzingen en terugkerende elementen. De spelers die voor het eerst met Metroid in aanraking komen, kijken helemaal hun ogen uit tijdens het beste wat Other M te bieden heeft. Het is moeilijk om een game met zoveel tegenstrijdigheden te beoordelen. Neem nu de muziek: aan de ene kant hoor je in het spel niet meer dan spannende achtergronddeuntjes, maar aan de andere kant zijn er in de menu’s en filmpjes orkestrale versies van de beste Metroid-nummers te vinden. Je vraagt je door dit soort dingen op het ene moment af of Metroid: Other M misschien beter als film uitgebracht had kunnen worden, terwijl je je op andere momenten stoort aan de cheesy teksten en slechte voice-acting. De grommende aliens en andere geluidseffecten brengen het ruimtestation tot leven. Metroid: Other M moet het echter stellen zonder een aantal iconische Metroid-geluiden. Zo is het geluid bij het vinden van een item aangepast. Een verandering die voor menig Metroid-fan tot aan het einde van de game blijft opvallen. De grafische motor van het spel tovert moeiteloos de meest groteske wezens op het scherm, maar dit gaat soms gepaard met storende haperingen. [img]files/MetroidOM_ss35.jpg[/img] See you next Mission! Een lichtpunt in de duisternis van het Bottle Ship zijn de coole moves die Samus in huis heeft. In tegenstelling tot eerdere Metroid-delen wordt in Metroid: Other M iedere power-up optimaal benut. De beams hebben aparte eigenschappen, zoals ijs en de mogelijkheid om door glas te schieten. Daarnaast maakt de game veelvuldig gebruik van de Shinespark die normaal gesproken alleen door echte Metroid-veteranen uit de kast wordt gehaald. Metroid: Other M is daardoor nog steeds verslavend en spectaculair om te spelen, mits je je niet stoort aan Team Ninja's en Nintendo's interpretatie van ‘Where’s Waldo’. Op bepaalde momenten in de game wordt de first-person mode verplicht geactiveerd. Je moet vervolgens de omgeving afspeuren naar een hint of clue, maar men geeft nooit een indicatie of tip over het object of de substantie die je zoekt. Het kan een nagenoeg onzichtbare vlek zijn op de grond of een persoon die vanuit een raam naar je staart. Het is een onzinnige toevoeging, aangezien de game op een rustig tempo spanning opbouwt met verschillende kamers waarbij de over-the-shoulder cam gebruikt wordt. Samus sluipt langzaam door een laboratorium met op de achtergrond dreigende muziek en dat is precies wat we in een Metroid-game willen zien! Helaas zitten er zelfs haken en ogen aan dit onderdeel van de game, want soms duurt een dergelijke sectie te lang of zorgt de gelimiteerde D-Pad besturing ervoor dat de bewegingen van Samus te houterig ogen. Met name op cruciale momenten verpest het de immersie van de Metroid-beleving. Metroid: Other M is geen lange game: na acht uur heb je de credits bereikt. Het spel is dan nog niet afgelopen en voor het eerst in de geschiedenis van de serie krijg je de mogelijkheid om alle gebieden nogmaals af te speuren op zoek naar alle power-ups om één laatste missie op het Bottle Ship uit te voeren. Het is opmerkelijk dat de bonus-content in een aantal opzichten beter in elkaar steekt dan de laatste momenten voor de credits. Het Metroid: Other M-verhaal is spannend en meeslepend en kent vele twists, maar aan het einde van de game kun je als speler grote vraagtekens plaatsen bij het plot. Wie Metroid: Other M uitspeelt, krijgt een mooie art-gallery en een theatre mode om nogmaals alle hoofdstukken te bekijken, inclusief vooraf opgenomen gameplay scenes. Als je alle verborgen Missle Tanks en andere power-ups vindt, krijg je nog een extra art-gallery en de hard mode tot je beschikking. De hard mode zorgt er met name voor dat de laatste onderdelen van de game uitdagend zijn en blijven. [img]files/MetroidOM_ss37.jpg[/img] Conclusie Metroid: Other M is in veel opzichten een goede game met een mooie presentatie. De graphics zijn strak, de geluidseffecten zijn herkenbaar en het universum van Metroid komt met de CG-filmpjes echt tot leven. Team Ninja en Nintendo slagen er helaas niet in om alle gameplay-elementen goed uit te werken en buiten de third-person action gameplay mist Metroid: Other M de gedegen afwerking die het gros van de eerdere Metroid-games en andere Nintendo first-party titels wel hebben. Metroid: Other M, ook wel Project M genoemd, is een geslaagd experiment en een richting voor de Metroid-serie die met een meer gestructureerde aanpak tot mooie resultaten kan leiden. Qua muziek, complexiteit en sfeer kan Metroid: Other M echter niet tippen aan de eerdere delen. De ambitie om ‘Metroid Fusion Prime Gaiden’ te maken was voor Team Ninja en Nintendo toch echt te hoog gegrepen.

Metroid: Other M - Quint

Favoriete Metroid-game Als het half uurtje op het post-E3-event een uurtje was geweest in een rustige kamer, dan had ik iedereen in mijn vooruitblik kunnen vertellen dat dit mijn favoriete Metroid-game zou worden. Zo ging het namelijk bij het spelen van de volledige versie. Na een uur wist ik het: dit is mijn favoriete Metroid-game. De eerdere 2D-platformers zoals Super Metroid, Fusion en Zero Mission waren fantastisch, maar in vergelijking met Other M net wat te langdradig, grafisch minder spectaculair en niet zo actievol. De Metroid Prime-titels vond ik hemels, maar in vergelijking met Other M zat er voor mijn doen net wat te veel geneuzel in en, hier is hij weer, te weinig actie. Metroid: Other M kent lekker veel combat met prachtige animaties. De finishing-moves lieten me haast wegsmelten en het tappen op de vierpuntdruktoets om een aanval te ontwijken is zo’n beetje mijn favoriete beweging in een game ooit geworden. Minpunten Om mijn positiviteits-rant snel een halt toe te roepen, neem ik even de tijd om een aantal minpunten te noemen. Op dit gebied moet ik me grotendeels bij Marcel aansluiten. Het eerste punt is het wisselen tussen de eerste persoon en de derde persoon. Dit werkt inderdaad niet handig wanneer je in een intens gevecht zit. Het werkt te traag, is niet precies genoeg en het feit dat je niet kunt bewegen is op zo’n moment ridicuul. Ook de tussenstukjes waarin je verplicht de diepte in wordt gegooid om ‘iets’ te scannen, voelen vervelend en onnodig aan. Vooral op het einde van de game maakte ik een moment mee waarbij ik dacht: "Schiet mij maar lek." Als ik in de huid van de ontwikkelaars kruip, kan ik me de bedoeling ervan ietwat voorstellen: je bent op eigen houtje een avontuur aan het ontplooien en daar horen momenten van onwetendheid bij. Het werkt echter niet zo goed als dat het klinkt: het blijkt enkel vervelend. [img]files/MetroidOM_ss18.jpg[/img] Hetgeen ik graag aan het bovenstaande toe wil voegen, is dat de game een beetje traag op gang komt met het beschikbaar komen van je wapen-upgrades. Het duurt op het begin relatief gezien behoorlijk lang voordat je iets nieuws kunt gebruiken, terwijl je op het einde wordt doodgegooid met nieuwe mogelijkheden. Dit had wat mij betreft wat netter verspreid mogen worden over het geheel. Een ander punt dat meer aandacht had mogen krijgen, is de puzzelvariatie. Over het algemeen gezien zijn het geklauter, het gezoek en de andere vormen van interactie met de omgeving leuk en goed gevonden, maar ze zijn uiteindelijk te veel van het kaliber ‘zoek het holletje waar je met de morph-ball in moet’. Als laatste nog een klein, zeer persoonlijk kritiekpuntje: ik kan het feit dat mijn favoriete pak, de Gravity Suit, enkel wordt weergegeven met een paarse gloed over de Varia Suit, niet verkroppen. Het zou er ‘niet goed’ uit hebben gezien volgens Sakamoto wanneer Samus het gehele paarse pak zou dragen, omdat er te veel contrast zou zijn met de omgevingen. Hij zal het beter weten dan ik, maar ik vind het een enorm gemis. Hoezo minpunten? Ik ben het ook met een aantal genoemde minpunten niet eens. Zo vind ik de vergelijking met Metroid Prime niet eerlijk. Retro Studios heeft niets met Metroid: Other M te maken. Team Ninja, D-Rockets en Nintendo zelf moeten worden aangekeken voor het resultaat van dit project en zij hebben iets nieuws geprobeerd. Ik vind dat ze er iets prachtigs van hebben gemaakt met heerlijke gameplay-elementen die naadloos in elkaar overlopen. Het klopt dat de game er niet zo sfeervol uitziet in First Person als in Metroid Prime, maar dat heeft een duidelijke reden. Metroid: Other M is een spel dat je in Third Person speelt met als toevoeging de First Person-mogelijkheid en niet andersom. De omgevingen zijn afgestemd op Third Person en dan is het onmogelijk om gigantische ruimtes te maken met ontzettend veel oog voor detail inclusief vele, geheime doorgangen. In plaats daarvan hebben we nu veel kleurgebruik dat ik enorm kan waarderen en vele objecten in smallere omheiningen. Elementen die zich perfect lenen voor een actie-game met een zijaanzicht. Als je de game speelt met het idee dat dit 'nieuw' is, dan geniet je veel meer dan met Metroid Prime als anker. [img]files/metroid_other_m_screen-5.jpg[/img] Een ander minpunt waar ik mijn vraagtekens bijzet, is het verschijnen van laadmomenten. Ik heb daar totaal geen last van gehad. Het kwam een enkele keer voor dat ik “Loading” onderin beeld zag, maar ik kon op dat moment gewoon doorspelen. Daarnaast heb ik ook totaal geen problemen gehad met het lopen door middel van de vierpuntdruktoets. De camera beweegt perfect mee waardoor dit voor mij op geen enkel moment een probleem opleverde. Het is even wennen, maar uiteindelijk word je rijkelijk beloond voor je inzet. De voice-over Een laatste discussiepunt waar ik me graag in wil mengen is de voice-over. Er zijn hier enorm veel meningen over, maar ik pluk het meest voorkomende argument eruit om daar op reageren. Er zijn mensen die zich enorm ergeren aan de manier waarop Samus wordt gepresenteerd in de game. Ze zou zijn neergezet als een zwakke vrouw die maar moet luisteren naar 'een man' om daar vervolgens een minderwaardigheidscomplex aan over te houden. “Een seksistisch spel”, werd door sommigen gezegd. Uiteraard heeft iedereen zijn eigen mening, maar uitspraken als dit vind ik simpelweg respectloos. Het is ontzettend onlogisch om aan te nemen dat Yoshio Sakamoto, geestelijk vader van de Metroid-serie, zijn belangrijkste character de grond in stampt en belachelijk maakt in zijn meest recente werk. De beste man heeft in een interview aangegeven dat hij moest huilen bij het zien van het uiteindelijke werk met alle cutscènes erin verwerkt. “Het is gewoon zo mooi om Samus tot leven te zien komen op deze manier. Dit is hetgeen dat ik altijd heb willen doen met de serie.” Sakamoto en zijn team hebben Metroid: Other M gemaakt met enorm veel passie en de voice-over vormt een essentieel aspect in het bereiken van zijn wens. Samus kent een zeer neutrale stem, maar dat is niet ‘slecht’. De actrice om Samus’ stem in te spreken is specifiek uitgekozen om dit ‘monotone’ stemgeluid te produceren. Hier is voor gekozen om zo de speler, ondanks de soms wat onzekere gevoelens van Samus, ervan te overtuigen dat Samus een mysterieuze vrouw is. Het is niet ‘the girl next door’ of het type meisje dat je binnen tien minuten kunt voorspellen. Ze is ook geen grapjurk of een emotioneel wrak. Samus is een serieuze chick met menselijke gevoelens, iets wat we in geen enkel ander Metroid-deel zagen. Ik snap niet waar de seksistische gedachtes vandaan komen, want de bevelen van Adam Malkovich zijn verre van onbegrijpelijk. In de context is het zelfs normaal en logisch te noemen dat dingen gaan zoals ze gaan. Het is daarbij erg belangrijk dat je in het achterhoofd houdt dat het door de verhaallijn van de game Metroid Fusion van tevoren bekend is dat Adam zijn dood in Metroid: Other M zal voorkomen. De nadruk wordt hierdoor vooral gelegd op Samus’ band met Adam en dat is erg goed gelukt. Dat sommige mensen deze achterliggende gedachte niet snappen, is een gemis. Als je dit wel doet, geniet je veel meer van het verhaal en begrijp je de gedachtegangen van Samus – en daarmee van de ontwikkelaars- ook veel beter. Ik genoot in ieder geval van dit menselijke aspect. Het alles omarmende verhaal focust zich op de gebeurtenissen op het Bottle Ship, maar dat voelt haast aan als bijzaak. Wanneer deze hoofdlijn na Adam zijn dood wordt hervat, is het hek van de dam en wordt het geheel qua ervaring een beetje vreemd. Voor mij was dit het teken dat de makers zich niet zoveel in dit aspect interesseerde en dus neem ik dat gevoel over. [img]files/msotherm14.jpg[/img] De perfecte Metroid? Metroid: Other M is wat mij betreft de beste Metroid-game tot nu toe, omdat het voor mij de tofste dingen van de serie combineert. Het spelen in zijaanzicht met heerlijke animaties en sfeervolle omgevingen voelen fantastisch aan. Het schieten werkt feilloos en het manoeuvreren met de vierpuntdruktoets kent voor mij geen problemen. De vele hoofdbaasconfrontaties zijn enorm intens en doen het geheel aanvoelen als een inense achtbaanrit. De CGI-cutscenes zorgen voor een luguber sfeertje en doen perfect hun ding. Ik moet er echter wel bij zeggen dat deze scènes soms wat spectaculairder mochten zijn. Het zijn vooral gesprekken die in beeld worden gebracht en dat is simpelweg niet zo interessant om naar te kijken. Ik had graag meer beelden van het kaliber ‘Mother Brain-confrontatie’ langs zien komen. De soundtrack en de geluidseffecten klinken spectaculair en zeer sfeervol, maar zoals Marcel al aankaartte, missen hier en daar een aantal herkenningspunten. Wat wel een flinke verbetering is in ruil voor herkenning, is de toevoeging van continue points. Eerdere Metroid-titels lieten je teruggaan naar een Save-station na het zien van het Game Over-scherm, maar dit keer zul je ergens vlak voor een lastig stukje teruggezet worden. Dit zorgt ervoor dat je vrijwel direct weer in de actie zit, wat het spelverloop enkel ten goede komt. Want geloof me: je zult vaak dood gaan. Enkel wanneer je je Wii afzet en later opnieuw opstart, zul je vanaf een Save-station beginnen. [img]files/MetroidOM_ss38.jpg[/img] Een ander punt dat mij enorm aanspreekt, is het gegeven dat het niet zo lang duurt om het einde van Metroid: Other M te bereiken. Op een gegeven moment wil ik gewoon een einde bereiken en bij Metroid: Other M gebeurt dat na zo’n tien uur. Zelfs voor mij is dit aan de korte kant, maar ik vind het prettiger dan een Prime-avontuur dat met gemak zo’n 30 uur in beslag neemt. Daarnaast krijg je na het uitspelen van Other M nog diverse mogelijkheden voorgeschoteld die het in totaal zo’n vijftien tot twintig uur laten duren. Wat mij betreft de perfecte levensduur voor een singleplayer-avontuur. Daarbij voelt het geheel totaal niet langdradig aan. Waar je in andere Metroid-games enorm vaak in oude gebieden terugkomt, daar valt dat dit keer op één hand te tellen. Conclusie Metroid: Other M is mijn favoriete Metroid-game en ik heb ze allemaal gespeeld. De game kent fantastische animaties, een lekker sfeertje, een goed verhaal, intense bossfighs en veel variatie. Minpunten zijn te vinden in de wisseling tussen eerste persoon en derde persoon tijdens een gevecht, de herkenbaarheid van sommige geluidseffecten, het verplicht inscannen van onzin en de uitsmering van de upgrades. Desondanks wegen de pluspunten zwaarder dan de minpunten en worden de minpunten over het algemeen vrijwel volledig weggevaagd. De speelduur is zo’n tien uur, maar na het volledig uitkleden van de game kan dit oplopen tot zo’n twintig uur. Twintig epische uren wat van ‘Project M’ van Team Ninja en Nintendo voor mij persoonlijk een enorm geslaagd project maakt. Hier en daar een beetje getweak en een vervolg op dit principe zou zo maar eens de perfecte Metroid-game kunnen worden. Metroid: Other M hoort zonder enige twijfel thuis in het rijtje ‘must-haves’ voor de Wii en mag zich wat mij betreft ook rekenen tot het algemene rijtje van game-klassiekers.

Metroid: Other M - Benjamin

Donkergetinte soldaat Zoals al eerder gezegd: het spel is niet alleen een game, maar ook een filmische ervaring waar het verhaal centraal staat. Hoewel het verhaal naar mate de climax dichterbij komt een aantal rare sprongen en wendingen krijgt die lang niet allemaal logisch zijn, is het boeiend genoeg om je door te laten spelen. Het is echter jammer dat er maar weinig personages zijn waar je daadwerkelijk een band mee krijgt. Met het merendeel van de Galactic Federation heb je niets. De kans is dan ook klein dat je hun namen zult onthouden. Er zijn echter twee personages, naast Samus, die wel een echte toevoeging zijn: Adam en Anthony. Anthony is de vrolijke donkergetinte soldaat die altijd in is voor een geintje en Adam is de serieuze opdrachtgever die we van eerdere Metroid-delen kennen. De andere personages hadden echter wat mij betreft meer aandacht verdiend. Hierdoor zou het verhaal voor mij aantrekkelijker zijn geweest In dit verhaal wordt Samus op een gevoelige manier gepresenteerd, iets wat misschien niet iedereen direct aan zal spreken. Toch voelt Other M aan als een waardige Metroid-game, wat met name komt door de uitrusting en de daarbij behorende functies zoals de speed booster en de screw attack. De manier hoe deze geactiveerd worden, is echter wel een vreemde keuze. Pas zodra Adam je toestemming geeft om een bepaalde mogelijkheid in te zetten (wat pas gebeurt als je de desbetreffende optie daadwerkelijk nodig hebt om verder te kunnen in de game), wordt de optie geactiveerd. Dat is een beetje in strijd met hetgeen wat Samus Aran is: een onafhankelijke bounty hunter die zich niet snel laat commanderen. Overigens is er met de besturing nauwelijks iets mis: de D-pad functioneert prima om Samus vloeiend mee voort te bewegen. Tijdens het eerste-persoons perspectief is het echter een iets ander verhaal. Het is mij compleet onduidelijk waarom je de B-knop ingedrukt moet houden om te draaien. Het was fijn geweest als je in ieder geval de optie aan kon zetten dat de game dit automatisch doet naarmate je met de cursor naar de zijkanten van het scherm wijst. [img]files/msotherm9.jpg[/img] Conclusie Met Metroid: Other M heeft Nintendo een zeer unieke game in handen. Een game die vooral om het verhaal draait zien we niet vaak uit de stal van Nintendo en al helemaal niet in combinatie met lange cutscenes en voice acting. De game is een bijzondere kijk op het Metroid-universum die je eigenlijk niet mag missen. Toch kent de game qua gameplay een aantal tegenvallende punten, zoals het lineaire leveldesign en een aantal andere tekortkomingen. Daarnaast zijn er vreemde keuzes gemaakt bij de besturing in het eerste-persoons perspectief. Desalniettemin is de samenwerking tussen Team Ninja en Nintendo succesvol gebleken.

Conclusies en Eindoordeel

Eindconclusie Hieronder zijn nogmaals de conclusies te vinden, horende bij het stukje tekst van de desbetreffende redacteur. Zoals gewoonlijk worden deze ook gekoppeld aan een aantal cijfers: Marcel Conclusie Metroid: Other M is in veel opzichten een goede game met een mooie presentatie. De graphics zijn strak, de geluidseffecten zijn herkenbaar en het universum van Metroid komt met de CG-filmpjes echt tot leven. Team Ninja en Nintendo slagen er helaas niet in om alle gameplay-elementen goed uit te werken en buiten de third-person action gameplay mist Metroid: Other M de gedegen afwerking die het gros van de eerdere Metroid-games en andere Nintendo first-party titels wel hebben. Metroid: Other M, ook wel Project M genoemd, is een geslaagd experiment en een richting voor de Metroid-serie die met een meer gestructureerde aanpak tot mooie resultaten kan leiden. Qua muziek, complexiteit en sfeer kan Metroid: Other M echter niet tippen aan de eerdere delen. De ambitie om ‘Metroid Fusion Prime Gaiden’ te maken was voor Team Ninja en Nintendo toch echt te hoog gegrepen. [img]files/OtherMScoreMarcel[/img] Quint Conclusie Metroid: Other M is mijn favoriete Metroid-game en ik heb ze allemaal gespeeld. De game kent fantastische animaties, een lekker sfeertje, een goed verhaal, intense bossfighs en veel variatie. Minpunten zijn te vinden in de wisseling tussen eerste persoon en derde persoon tijdens een gevecht, de herkenbaarheid van sommige geluidseffecten, het verplicht inscannen van onzin en de uitsmering van de upgrades. Desondanks wegen de pluspunten zwaarder dan de minpunten en worden de minpunten over het algemeen vrijwel volledig weggevaagd. De speelduur is zo’n tien uur, maar na het volledig uitkleden van de game kan dit oplopen tot zo’n twintig uur. Twintig epische uren wat ‘Project M’ van Team Ninja en Nintendo voor mij persoonlijk een enorm geslaagd project maakt. Hier en daar een beetje getweak en een vervolg op dit principe zou zo maar eens de perfecte Metroid-game kunnen worden. Metroid: Other M hoort zonder enige twijfel thuis in het rijtje ‘must-haves’ voor de Wii en mag zich wat mij betreft ook rekenen tot het algemene rijtje van game-klassiekers. [img]files/OtherMScoreQuint[/img] Benjamin Conclusie Met Metroid: Other M heeft Nintendo een zeer unieke game in handen. Een game die vooral om het verhaal draait zien we niet vaak uit de stal van Nintendo en al helemaal niet in combinatie met lange cutscenes en voice acting. De game is een bijzondere kijk op het Metroid-universum die je eigenlijk niet mag missen. Toch kent de game qua gameplay een aantal tegenvallende punten, zoals het lineaire leveldesign en een aantal andere tekortkomingen. Daarnaast zijn er vreemde keuzes gemaakt bij de besturing in het eerste-persoons perspectief. Desalniettemin is de samenwerking tussen Team Ninja en Nintendo succesvol gebleken. [img]files/OtherMScoreBenjamin2[/img]

Het onderstaande eindoordeel is het gemiddelde van alle drie de besprekingen van Metroid: Other M en geeft daarmee ons finale cijfer aan:

N1 Score: 9

+

-

Gekoppelde games

Metroid: Other M (Wii)