[Review] Geschreven door Tristan op 2010-11-04 19:47:00
Legend of The Guardians: The Owls of Ga'Hoole
Uilen worden in het algemeen beschouwd als wijze dieren. Het mag geen verwondering wekken dat deze schrandere dieren eindelijk de eer hebben gekregen die hen toekomt met een eigen bioscoopfilm. Zoals het "big budget" films betaamt ligt er een bijpassende game in de winkel om het succes wat verder uit te melken. Kan Legend of the Guardians op de Wii overtuigen als game? Legend of the Guardians volgt losjes het verhaal van de film. In het kort komt het neer op een strijd tussen goed (The Guardians) en kwaad (The Pure Ones). Jij speelt de jonge uil Shard die namens The Guardians de strijd aanbindt met The Pure Ones. De hele game speelt zich af in de lucht. Je kunt je dus voorbereiden op een aaneenschakeling van vliegmissies bestaande uit opdrachten als “vlieg ergens heen", “bescherm kleine uiltjes" of “saboteer vijandige stellingen".
Stabiele vlucht Een game die zich zo nadrukkelijk richt op vliegen is afhankelijk van een betrouwbare besturing. Verrassend genoeg is de besturing van deze game geweldig in elkaar gezet. Je bestuurt Shard door de Wii Afstandsbediening horizontaal te houden. Een simpele beweging naar onderen, boven, links, of rechts laat Shard in die richting bewegen. De motion controls geven je prima controle en trekken je dieper in de heftige actie van de game. Het voordeel van deze opzet is dat de knoppen op de Wii Afstandsbediening voor belangrijke zaken ingezet kunnen worden. Het nadeel met vlieggames is dat je makkelijker de weg kwijt raakt. De makers van Legend of the Guardians hebben daar een goede oplossing voor gevonden in de vorm van een slim target systeem. Een simpele druk op de "1" knop stuurt je uil op ieder moment naar een belangrijk punt. Hierdoor kun je je snel richten op aanstormende vijanden of het doel van je vlucht terugvinden. Aanvallen worden uitgevoerd met de vierpuntsdruktoets waarbij iedere richting een andere aanval voorstelt. Je kunt tevens kettingaanvallen uitvoeren door knoppen in bepaalde volgordes in te drukken. De besturing voelt zeer solide aan en laat je, na enige oefening, geen moment in de steek. Agressie Uilen mogen dan wijze dieren zijn, agressief zijn ze blijkbaar ook als we deze game mogen geloven. Met grof geweld worden vleermuizen, kraaien en kruilen (een kruising van een uil met een kraai) en andere uilen van kant gemaakt. Om de tere kinderzieltjes te sparen, vloeit er weliswaar geen bloed maar helemaal gerust op een goede nachtrust hoeven ouders niet te zijn nadat deze game gespeeld is. Dankzij de grote aanvalsgolven en de hoge snelheid waarop Legend of the Guardians zich afspeelt zit je vrijwel constant op het puntje van je stoel. Het strakke camerawerk zorgt ervoor dat je het idee krijgt op de rug van Shard te zitten en alle actie "live" mee te maken. Het is echter jammer dat de grafische pracht niet stand houdt op de Wii. Vooral de oppoppende bomen in het woud zijn onacceptabel in deze console-generatie. Het is prettig dat de actie regelmatig onderbroken wordt door kleine, stijlvolle, filmpjes met nieuwe stukjes van het verhaal. Dit geeft je tijd om op adem te komen en nieuwe klauwen te kopen om de volgende golf van vijandig gespuis van agressieve repliek te dienen. Uilengekrijs en achtergrondkoortjes De achtergrondmuziek bij deze game mag een ware versterking van het product genoemd worden. Een heuse orkestrale soundtrack, inclusief onheilspellend koor, weet de duistere sfeer van Legend of the Guardians prima te versterken. De dieren krijsen- en de wind suist langs je oren. Daarnaast wordt er veelvuldig gebruik gemaakt van ingesproken stemmen. Het acteerwerk is van hoge kwaliteit en brengt daarmee het verhaal goed tot leven. Een opvallend punt is de (optionele) Nederlandse ondertiteling. Deze is van aardige kwaliteit en maakt de game toegankelijk voor jongere spelers. Wooosh! Uilen schijnen hard te kunnen vliegen. Helaas vliegt de game in een zelfde tempo voorbij. In minder dan vier uur ben je door alle levels heen. Daarna kun je nog proberen om voor ieder level een gouden medaille te halen en geheime scrolls te vinden in de bonus levels. Deze zaken voegen echter weinig toe aan de spellengte. Het is niet heel erg dat Legend of the Guardians zo kort is anders was de game snel gaan vervelen. Als het spel langer was geweest, hadden de ontwikkelaars met meer afwisseling moeten komen. De korte speeltijd verhult nu dat dit uilenavontuur aardig eentonig is. Ieder level komt neer op voorwerp A verzamelen om onderdeel B uit te schakelen, onderweg krab je de nodige Pure Ones de ogen uit en dan zit deze missie er weer op. Voor sommige vijanden kun je specifieke aanvallen niet gebruiken, maar verwacht verder geen afwisseling in de manier van vechten. De uitdaging van de game ligt laag doordat je zoveel levenspunten hebt dat je nauwelijks dood zult gaan. Mocht dit gebeuren dan is dat helemaal niet erg: je wordt netjes teruggezet aan het begin van het level. Je mag zo vaak doodgaan als je wilt en zult dus nooit een “Game Over" scherm te zien krijgen. Een multiplayer- of online modus had de speelduur stevig kunnen verlengen. Jammer genoeg zijn de ontwikkelaars niet toegekomen aan het implementeren van deze opties. Het blijft derhalve bij een kort, eenzaam, avontuur. Conclusie Legend of the Guardians is een verrassend intense ervaring. De controls zitten prima in elkaar en de game weet met haar sterke soundtrack en cameravoering je in de actie te zuigen. Grafisch gezien laat de game forse steken vallen met kale omgevingen en lelijke popups. De game is daarnaast veel te kort om de volle prijs voor te betalen. Als aardig tussendoortje is het echter prima toeven bij de uilen van Ga’Hoole.N1 Score: 6.5
+
-