[Review] Geschreven door Quint op 2010-11-26 00:00:33

Professor Layton en de Verloren Toekomst

Professor Layton is niet je normale professor. Het betreft een zeer degelijke en nette man die zich graag gedraagt naar een heer. Hier horen een hoge hoed bij, het drinken van een tasje thee, het gebruiken van nette woorden en een zachte, deftige stem... De Nederlandse en – voor ervaren spelers - vertrouwde stem van de professor blijkt bij het opstarten van Professor Layton en de Verloren Toekomst verdwenen. Waar de man een apart doch kenmerkend en prettig stemgeluid kende in Professor Layton en de Doos van Pandora, daar is zijn stem dit keer op de schop gegaan en neemt een andere stemacteur zijn plaats in. Dit slaat gelijk in als een bom, want het doet afbreuk aan het serie-gevoel. Ik probeerde me er met veel wrang overeen te zetten, tegelijkertijd teleurgesteld zijnde dat die zanikende stem van leerling Luke er nog wel in zat, en luisterde naar wat de personages allemaal te zeggen hadden. In de vorm van mooie animatiefilmpjes werd mij het verhaal voorgeschoteld.

De Verloren Toekomst? Professor Layton en zijn leerling Luke zijn getuige van een presentatie van een tijdmachine, maar deze presentatie gaat finaal fout. Wanneer de premier van Londen de tijdmachine uittest, als eerste proefpersoon ooit, ontploft de hele boel en is een aantal mensen, waaronder de premier, verdwenen. Professor Layton en Luke zien het voor hun ogen gebeuren en weten niet wat ze zien. Kort na deze gebeurtenis krijgt Professor Layton een brief toegestuurd van de ‘toekomstige’ Luke, die beweert tien jaar in de toekomst van Londen te leven. De professor Layton van het tien jaar latere Londen leidt een maffiabende en heeft Londen in zijn greep. Om de toekomstige professor Layton te stoppen van het verrichten van dit kwaad, roept de toekomstige Luke de hulp in van de ‘huidige’ professor Layton, omdat hij volgens hem de enige is die zijn eigen ik in de toekomst kan verslaan. De toekomstige Luke nodigt de professor en huidige Luke uit om naar een klokkenwinkel te gaan, om aldaar naar zijn tijd te reizen via een daar aanwezig wormgat. Gezien de professor en Luke wel van een uitdaging houden, vertrekken ze naar de klokkenwinkel en reizen ze af naar de toekomst. Op deze wijze hopen ze zowel meer te weten te komen de toekomstige professor Layton als de verdwijning van de premier. Puzzels Net zoals dat in de vorige twee Professor Layton-delen het geval was, is het opnieuw het doel het einde van het verhaal te bereiken. Om dit te bewerkstelligen, doe je in principe niets meer dan van plek naar plek lopen door met de stylus je richting aan te geven op het touchscreen. De omgevingen waar je je in bevindt zijn statisch en observeer je vanuit de eerste persoon. Dit zorgt ervoor dat elke omgeving een tekening op zich is, met oog voor detail, wat de Layton-reeks zo charmant maakt. Zie je een personage staan en wil je een praatje maken, dan tik je deze persoon aan. Wil je een huisje binnen gaan, dan tik je op de deur. Op het bovenste scherm vind je een overzicht van je omgeving, zodat je nooit de weg kwijt raakt. Wees maar niet bang dat je ooit niet weet waar je heen moet, want het spel houd je wat dat betreft vast aan het handje: een prettig gegeven, want de game draait ook niet om het zoeken naar de weg. Het draait om de puzzels. Een hoop personen die je aantikt, verzinnen vaak de smoes dat je eerst een puzzel moet oplossen voor ze waardevolle informatie aan je willen vertellen. Zodra zo’n puzzel geactiveerd wordt, begint het gameplay-principe van Professor Layton en de Verloren Toekomst. Een getal dat getoond wordt voorafgaande van de puzzel geeft een indicatie van de moeilijkheidsgraad, maar is nog nooit zo onsecuur geweest als in dit derde deel. Het kan goed voorkomen dat je een puzzel voor 70 ‘Picarats’, zoals deze punten genoemd worden, in twee tellen oplost en een puzzel voor 20 Picarats maar niet succesvol krijgt afgerond. De puzzels zijn over het algemeen opnieuw echte breinkrakers: met meer dan 165 nieuwe puzzels is er weer een hele mooie verzameling aanwezig om je behoorlijk lang zoet te houden. Mocht je alle puzzels op den duur hebben opgelost, dan kun je wekelijks voor een beperkte tijd via het Nintendo Wi-Fi –systeem een nieuwe puzzel binnen halen, waardoor het spel qua levensduur aanzienlijk wordt verlengd.

Ook al zijn de puzzels over het algemeen lastig doch leuk om op te lossen, in de Verloren Toekomst zijn ze qua oplossing meer dan eens erg vergezocht. De eerste twee delen hadden veel minder last van dit fenomeen en daarom is het een beetje onbegrijpelijk hoe dit er nu zo duidelijk in heeft weten te sluipen. Een voorbeeld: soms zijn er simpelweg geen antwoorden mogelijk op de vraagstelling en verwacht het spel dat je zelf uitvindt hoe je dan buiten je normale ‘puzzel-schema’ om toch een goed antwoord invult. Zo kan het voorkomen dat de vier mogelijke antwoordcategorieën alle vier fout zijn en dat je ergens anders op moet drukken dan de gegeven A, B, C of D-knoppen. Vaak heb je als speler de logica van ‘alle alternatieven zijn fout’ wel door, maar word je toch afgestraft doordat je niet weet waar je op moet drukken. Een beetje jammer, want ook nu betekent het dat je Picarats kwijt raakt wanneer je een antwoord niet gelijk correct invoert. Dat is wederom niet de enige ergernis bij het invoeren van een fout antwoord, ook de traagheid van het opnieuw kunnen invullen van je antwoord zit nog steeds in dit derde Professor Layton-deel. Eerst krijg je door middel van een animatiefilmpje te zien of je het ingevoerde antwoord goed hebt of niet. Indien fout, wordt het er ingewreven door een toepasselijk deuntje en een "FAAL"-plaatje, waarna een kleine hint over de desbetreffende puzzel in beeld verschijnt. Vervolgens kun je er voor kiezen dat je het opnieuw wil proberen. Na deze keuze zie je opnieuw het aantal Picarats in beeld, waarna er een bepaald aantal vanaf wordt gehaald doordat je het antwoord fout had. Pas na deze gebeurtenis kom je terug op het puzzelscherm, waar je een nieuw antwoord in kunt vullen. Deze manier van spelen blijft omslachtig en buitengewoon vervelend. Nieuw! Nieuw in dit derde deel is de mogelijkheid om een Superhint te kopen. Ook nu zitten er hintmuntjes verstopt op diverse plekken in de speelomgeving, welke je ontdekt door op allerlei plaatsen te tikken. Deze muntjes kun je inzetten bij een puzzel in het geval je niet tot de oplossing kunt komen. Je kunt op deze wijze drie hints kopen die achtereenvolgens steeds meer prijs geven van de oplossing. Kom je er dan nog niet uit, dan kun je voor twee hintmuntjes de Superhint kopen, die eigenlijk zo goed als het gehele antwoord weggeeft. Dit is handig voor kleine kinderen die veel plezier halen uit het volgen van het verhaal en het oplossen van de wat makkelijkere puzzels, maar bij een puzzel met een open vraag simpelweg geen idee hebben wat ze moeten doen. Ook schuifpuzzels, mijn persoonlijke favoriet, zijn meer aanwezig dan ooit tevoren en kunnen enkel met pure logica worden opgelost. De Superhint zou in dit geval stap voor stap uitleggen welke blokken je zou moeten verplaatsen om tot de oplossing te komen. Een handige extra dus voor de kleintjes en geen noodzaak voor de gevorderden.

Ook nieuw is de uitbreiding van de memo-functie. Om zelf aantekeningen te maken kun je lekker kladderen op je scherm. In De Verloren Toekomst zijn deze kladdermogelijkheden wat uitgebreider. Zo kun je de dikte van je lijn bepalen en zijn er acht verschillende kleuren beschikbaar om wat geraffineerder te werk te gaan. Niets bijzonders, maar vast een positieve bijkomstigheid voor de wat artistieke spelers onder ons. Buiten de puzzels om zijn er ook weer een aantal mini-games aanwezig. Gelukkig kent Professor Layton en de Verloren Toekomst op dit gebied een flinke verbetering. Je kunt met een race-wagen diverse parcours afleggen, met een papegaai pakketjes bezorgen en via een plaatjesboek een verhaal compleet maken. Die eerste twee mini-games worden naar mate je avontuur vordert alsmaar aangevuld met nieuwe puzzels en zijn buitengewoon leuk en uitdagend. Het plaatjesboek vereist dat je verzamelde stikkers gebruikt om het geschreven verhaal kloppend te maken: een leuke bijkomstigheid die duidelijk voor de wat jongeren onder ons is bedoeld. No fun? Na het oplossen van meerdere puzzels krijg je steeds meer informatie en begint het verhaal alsmaar vreemdere wendingen aan te nemen. Een minpunt op dit gebied van dit derde deel ten opzichte van de eerste twee delen is dat de mysteries al heel gauw in beeld worden gebracht. De game houdt tien grote mysteriën bij die gedurende het spel al dan niet worden opgelost door de verzamelde informatie. Na zo’n vijf uur heb je alle tien mysteriën in kaart gebracht, waardoor je al gauw verwacht niets nieuws meer tegen te komen. Uiteindelijk blijkt dit voorgevoel totaal niet waar te zijn, maar het speelt wel een belangrijke rol bij de spelbelevenis. Het werkt negatief doordat het een vorm van stimulatie en motivatie wegneemt: je denkt als speler dat je weet wat je te wachten staat. Hetgeen mij ook niet helemaal lekker zat, was de spreiding van de puzzels. Ik had het idee dat het verhaal op het begin zeer soepel verliep, maar dat ik tegen het einde van de game constant puzzels in de schoot kreeg geworpen om maar een klein beetje vooruitgang te maken in het avontuur. Het spel verplicht je daarbij op bepaalde punten een X-aantal puzzels opgelost te hebben om verder te mogen. Indien je geniet van het puzzelen en tussendoor zelfs regelmatig op zoek gaat naar extra puzzels, vind je dit gegeven niet erg. Ben je iemand die het verhaal zo snel mogelijk wil laten ontpoppen, dan kom je van een koude kermis thuis.

Met vlag en wimpel Het verhaal en de setting rondom Londen moeten je aanspreken, maar zijn niet beduidend beter te noemen dan de vorige delen. Daarnaast is het verhaal op het begin vrij mysterieus en daarbij goed te volgen, maar komt er op het einde een sneltreinvaart in qua ontrafelingen. Dit overrompelt je als speler en vraagt je af of het niet wat genuanceerder had mogen zijn. Echter, het grote ontknopingsmoment is nog steeds bizar en laat je met open mond naar je scherm starem. Dit shockeffect is toch hetgeen waar het uiteindelijk allemaal om draait en wat dat betreft slaagt Professor Layton en de Verloren Toekomst dan ook met vlag en wimpel. Om tot deze climax te komen, wordt iets langer gedaan dan voorheen: in zo’n veertien uur kun je het einde zien, maar om alle puzzels daadwerkelijk op te lossen ga je al gauw over de twintig uur heen. Conclusie Professor Layton en de Verloren Toekomst is een waardig vervolg in de reeks. Er zijn niet veel spellen in dit genre aanwezig op de Nintendo DS en met de charmes, de verhaaltwisten en de puzzel-gameplay die de Layton-reeks als basis rijk is, is in principe een vervolg altijd welkom. Met meer dan 165 nieuwe puzzels en een nieuw verhaal is er meer dan genoeg nieuws te beleven, al is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Desondanks voelt het geheel solide aan en klap je de Nintendo DS dicht met een flinke glimlach indien je het avontuur erop hebt zitten. Alhoewel: voor de verhaalgevoelige en emotionele gamers onder ons kan die glimlach ook een traan zijn...

N1 Score: 8.3

+ ["Meer dan 165 nieuwe puzzels","De ontknoping van het verhaal","Wederom zeer stijlvol afgewerkt","De Superhint maakt het toegankelijker voor jongere gamers"]

- ["Professor Layton heeft een andere Nederlandse stem","Luke heeft nog steeds dezelfde Nederlandse stem","De oplossingen van sommige puzzels zijn erg vergezocht","De distributie van de puzzels is niet altijd in balans","Het opnieuw proberen van een puzzel duurt nog steeds vervelend lang"]

Gekoppelde games

Professor Layton en de Verloren Toekomst (Nintendo DS)