[Review] Geschreven door Marcel op 2010-11-28 01:29:40
Star Wars: The Force Unleashed II
Het Star Wars-universum is de afgelopen jaren flink uitgebuit. De tientallen games die gebaseerd waren op films, cartoons en andere Star Wars gerelateerde verhalen verschilden behoorlijk van kwaliteit. Star Wars: The Force Unleashed was een verademing, want je speelde niet alleen met een machtige Sith, de game was ook nog eens van behoorlijke hoge kwaliteit. Star Wars: The Force Unleashed II krijgt bij deze alvast de award voor de meest zinloze sequel van het jaar. De game had niet gemaakt hoeven worden en ligt nu toch in de winkel. Het begint met het verhaal. Star Wars: The Force Unleashed kende twee eindes en in beide gevallen liep het niet goed af voor de hoofdpersoon genaamd Starkiller. Hij was onder de Star Wars-fans echter behoorlijk populair geworden en Lucas Arts wilde koste wat het kost een vervolg uitbrengen. Daardoor speel je in Star Wars: The Force Unleashed II niet met Starkiller, maar met een kloon van Starkiller. Na de introductie die hier enigszins uitleg over geeft, breken er donkere tijden aan in een galaxy far far away...
Stormtrooper Bowling Als je een CD pakt met de beste Star Wars-muziek, een Wii Remote beetpakt en vijf uur lang op de A-knop ramt, dan heb je Star Wars: The Force Unleashed II voor de Wii in principe al gespeeld. Echter, van een review wordt iets meer diepgang verwacht en daarom begin ik bij de besturing van de game. Het is een typisch anno 2007 Wii-spelletje. Een game waarbij de ontwikkelaar denkt dat wij graag met de Wii Remote en Nunchuk heen en weer zwaaien, zelfs als daar geen enkele reden voor is. De besturing is simplistisch, want met de A-knop hak je automatisch in op alles dat los en vast zit. Je hoeft geen combo’s uit te voeren of andere knoppen te gebruiken. Starkiller gaat op de automatische piloot richting zijn vijanden en hakt hen in vieren. Als je de Wii Remote tijdens een dergelijk ‘gevecht’ schudt, dan voert Starkiller een sterkere move uit. Hoe meer vijanden je verslaat, hoe hoger de combo-meter en hoe spectaculairder de speciale Wii Remote-move. Het springen met de B-knop op platforms werkt ook naar behoren en de liefhebber van onlogische controle-schema’s kan de functies van de A- en B-knop omdraaien. Je kunt enigszins plezier halen uit de verschillende Force Powers. Met de C-knop kun je bijvoorbeeld vijanden vastpakken en weggooien of deuren openen. Hetzelfde werk dat we zagen in Star Wars: The Force Unleashed is in het tweede deel aangedikt met meer mogelijkheden. Helaas is ook dit onderdeel niet helemaal goed uitgewerkt. De C-knop dient ook om de camera te centreren en daar schuilt het probleem. Je houdt voor Force Grip de C-knop ingedrukt en wiebelt zenuwachtig heen en weer om een droid weg te gooien terwijl de camera alle kanten op zwaait. Met een zwiep van de Nunchuk gebruik je de Force Push-move, waarmee je vijanden en objecten kunt wegduwen. Met de pointer van de Wii Remote kun je richten, maar meer dan eens snapt de game niet welk object je vast wil pakken. Zo richtte ik mijn cursor op een deur om deze te openen, maar dacht het spel dat ik de kist naast de deur wilde optillen. Al met al blijft het grappig om grote groepen Stormtroopers te gebruiken als bowling-experiment en is de mogelijkheid om in het wilde weg bliksem te schieten handig, maar de besturing van de Force Powers laat je op cruciale momenten in de steek.
The Force is weak in this one Je verwacht misschien dat een Star Wars-game veel uitdaging biedt. Star Wars: The Force Unleashed was immers een behoorlijk pittig spel. Helaas is dat nu niet het geval. Zo worden je levensbalk en Force Powers in een rap tempo aangevuld. Daarnaast voert Starkiller zijn aanvallen zo snel uit dat vijanden vaak geen kans hebben om te reageren. Het valt aan de ene kant echter te verwachten dat een ex-Sith die zonder moeite een ruimteschip uit de lucht pakt en wegsmijt geen enkele tegenstand krijgt van slecht betaalde Stormtroopers. De vijanden in het spel zijn statisch en staan geduldig te wachten totdat Starkiller ze omver gooit of opblaast. Halverwege het spel word je begroet door betere tegenstanders, maar kort nadat de moeilijkheidsgraad aanzienlijk hoger wordt, krijg je een nieuwe kracht. Om Rage Focus te activeren hoef je slechts een heel klein balkje te vullen door op vijanden te hakken. Je krijgt vervolgens in een onsterfelijke slow-motion mode de kans om een coole move uit te voeren die vrijwel alles en iedereen in één klap vernietigt. Het woord uitdaging of moeilijkheidsgraad kan vanaf dat moment het raam uit, want ondanks dat de game een easy, normal en hard-mode heeft, blijft het door deze move kinderspel om de Imperials uit te roeien. De game bevat diverse pick-ups, zoals kleurkristallen waarmee je de lightsabers van Starkiller kunt stylen. Geef de wapens bijvoorbeeld een paarse kleur en immiteer Mace Windu of gooi net als Lucas Arts de hele Star Wars-saga overhoop en geef Starkiller een blauwe en een rode lightsaber. De andere kristallen die je vindt, geven de lightsaber nieuwe krachten, zoals het absorberen van de levensenergie van de vijanden of het nog sneller bijvullen van de combo-meters. De game was kennelijk nog niet gemakkelijk genoeg, want je krijgt voor iedere kill en actie experience points. Met de punten koop je vervolgens upgrades voor je Force Powers. Het gebruik van upgrades levert weer nieuwe experience points op en zo vervalt Starkiller langzaam in een level-up verslaving. Recente nostalgie Wat mist in het avontuur zijn de elementen die Star Wars: The Force Unleashed tot één van de betere Star Wars-games maakte. De spannende gevechten met de andere Jedi zijn in geen velden of wegen te bekennen. Starkiller neemt het af en toe op tegen een monster of een verdwaald groepje Imperial Guards. Een ander element dat niet terugkomt is de emotie van Starkiller. In het eerste spel vloog hij samen met Juno Eclipse het universum door om niet alleen zijn vijanden, maar ook zichzelf te zoeken. Hij zat constant met tegenstrijdige gevoelens in zijn maag en tot het einde toe had de speler binnen het verhaal de keuze om alles en iedereen als Sith uit te moorden of toch een rechtvaardige Jedi te worden. Starkiller kwam bovendien allerlei interessante personages tegen, terwijl in dit spel de cast gehalveerd is en de helft van de personages niet eens een duidelijke achtergrond heeft. De uitleg over ieder level is in het pauze-menu onder een knopje level-info ondergebracht. Alsof men Star Wars: The Force Unleashed eindigde met de woorden: "Tot zover de spannende strijd van Starkiller. Dan beginnen we nu met uitmelken!"
Alle moves, features en acties worden benut voor vijf uur repetitieve gameplay. Je loopt een kamer binnen, hakt als een bezetene iedereen kapot en de deur die eerst gesloten was, gaat nu opeens wel open. Af en toe los je simpele puzzels op of versla je een eindbaas die de term eindbaas niet waard is, terwijl je stoeit met de camera en de besturing. Op sommige momenten in de game valt alle actie stil en verschijnen er op het beeld grote Wii Remotes of Nunchuks met, jawel, balkjes. Het is weer tijd voor klassieke quick time events die het gemakkelijkst te halen zijn door wat heen en weer te zwiepen. De game geeft een richting aan, maar in de praktijk blijkt het niet uit te maken of je de Wii Remote naar links, rechts, boven of beneden beweegt. Een Star Wars-game kan veel vergeven worden, mits de speler een waar Star Wars-gevoel krijgt. Tijdens deze scènes komt de Star Wars-vibe enigszins naar boven, want het gebruiken van krachtige Force Powers blijft toch een spectaculair schouwspel. Bzzt, kets, zjoem, zjang De tussenfilmpjes die het verhaal uitbeelden zijn wazig en lelijk en je kunt in de smurrie nauwelijks de gezichten herkennen. Het enige positieve aan de in-game graphics is dat ze consistent zijn. Alles is van een dusdanig lage resolutie dat het spel een ontzettend goedkope en wazige look heeft. Ik mis vooral de Star Wars-sfeer: alles oogt statisch en leeg en de nieuwe toevoegingen passen niet bij het klassieke Star Wars-materiaal. De game bevat slechts een paar gebieden en de ontwikkelaar van het spel schijnt niet te begrijpen dat een paar rechthoeken en cylinders in de lucht niet zonder meer een ruimtebasis vormen en dat een bruine kale gang met links en rechts dezelfde lelijke gokmachines die dertig keer herhaald worden niet op een casino lijkt. Het meest saaie gebied is zonder twijfel Dagobah. Het moeras is niets meer dan een grijze waas met groene vlekken en hier en daar een pixelige struik of foeilelijk water. Het enige grafische effect dat enigszins goed is uitgewerkt, is de belichting van de lightsabers. De felgekleurde gloed levert samen met reflecterende ondergronden soms een spectaculair beeld op. Men heeft kennelijk geprobeerd om een cartoon-achtige look neer te zetten, maar dit komt door de wazige presentatie niet goed uit de verf.
Het grootste gemis van Star Wars: The Force Unleashed 2 zijn de sfeer en het gevoel. Het zijn abstracte begrippen, maar wanneer men schreeuwt dat een schip op instorten staat en jij niet eens merkt dat de vloer trilt, dan is er iets goed mis. De ontwikkelaars proberen op zo’n moment de boel bij elkaar te houden met een lelijk vuureffect of een explosie uit het niets. Het geluid kan de game allerminst redden. De soundtrack die vooral bestaat uit klassieke Star Wars-tunes is van hoge kwaliteit, maar de effecten halen de kwaliteit van Star Wars: The Force Unleashed II verder naar beneden. De stemmen zijn soms nauwelijks verstaanbaar en sommige geluidseffecten piepen en kraken. Vrijwel alle geluiden vallen in herhaling, zoals dat voor ieder element in het spel geldt. Star Wars: The Force Unleashed II is binnen vijf uur uitgespeeld. Je hebt dan zelfs de meest verborgen pick-ups en artworks gevonden. Je krijgt voor de moeite een extra moeilijkheidsgraad en de credits. Tijdens het spelen ontgrendel je characters voor de multiplayer-mode. Je kunt slechts met andere spelers van vlees en bloed de multiplayer-mode spelen: een extra optie voor CPU-tegenstanders ontbreekt. Daarnaast is er slechts één controle-schema, die van de Nunchuk en Wii Remote. Het Star Wars-universum leent zich wonder boven wonder voor Super Smash Bros. gameplay. Ten eerste zijn de levels voorzien van interactieve elementen, zoals monsters in de achtergrond die de spelers aanvallen. De balans tussen de personages is ondanks het gelimiteerde aantal aanvallen ook behoorlijk goed uitgewerkt. Darth Vader gebruikt zijn lightsaber, terwijl Boba Fett een beroep doet op zijn lasers en raketten. Iedere speler heeft acht blokjes kracht en iedere aanval doet minimaal één blokje schade. De hectische strijd is na een paar minuten beslecht en kan Star Wars: The Force Unleashed II als geheel niet redden, maar het is wel het meest verrassende element van het spel.
Conclusie Alle unieke elementen van Star Wars: The Force Unleashed zijn in Star Wars: The Force Unleashed II in geen velden of wegen te bekennen en wat overblijft is een saaie formule van vijf uur lang knopjes rammen en zwiepen. Het spel oogt slordig en klinkt buiten de Star Wars-soundtrack behoorlijk vals. De uitdaging is bovendien ver te zoeken en van interessante gevechten tussen de Jedi en Sith is ook geen sprake. De locaties en het verhaal laten veel te wensen over en daardoor is de game verre van memorabel. De multiplayer-mode in de vorm van een Super Smash Bros.-kloon is de enige aangename verrassing in het pakket. Als men de serie wil voortzetten, dan is meer gevarieerde gameplay voor toekomstige delen een must.
N1 Score: 4.7
+ ["Smijten met Stormtroopers","Star Wars: Super Smash Bros."]
- ["Saai, gemakkelijk, lelijk en inspiratieloos","Binnen no-time uitgespeeld","Slechte implementatie van Motion Controls"]