[Review] Geschreven door Marcel op 2010-12-02 21:11:50

Sonic Colours

Na een remake en een racer staat Sonic opnieuw centraal in een DS-game. Sonic Colours brengt hem oog in oog met Dr. Eggman en een leger van gevaarlijke robots. Het nieuwe pretpark van Eggman is het toneel van Sonic’s avontuur, maar vernieuwend is zijn uitstapje niet. Na de overweldigende Wii-versie van Sonic Colours startte ik vol goede moed Sonic’s compacte avontuur. Sonic Colours zal geen originaliteitsprijs in de wacht slepen. De game had uitgebracht kunnen worden onder de naam ‘Sonic Rush 3’, want ondanks de titel is het niets meer dan een vervolg op Sonic Rush Adventure. Een karig vervolg welteverstaan die binnen minder dan twee uur uitgespeeld kan worden. Wie de hoofdmoot voltooit, kan het online en offline tegen zijn vrienden opnemen in spannende en actievolle races. Een welkome toevoeging, maar niet genoeg om Sonic Colours te onderscheiden van eerdere Sonic-games.

Sonic Rush Colours Sonic Colours valt niet alleen tegen qua inhoud, maar scoort ook qua gameplay niet al te best. De eerste Sonic Rush verscheen vlak na de release van de Nintendo DS en Sega heeft de afgelopen jaren helemaal niets gedaan om de formule te verbeteren. Sonic Colours is een 2D-game, maar krijgt ondanks een ontwerpkeuze die ik toejuich niet direct vrij spel. De snelle actie brengt Sonic naar verschillende gebieden, zoals het Tropical Resort en het Starlight Carnival, die ieder een andere grafische look hebben. De game oogt snel en dynamisch en dat is het meest cruciale probleem. Sonic Colours is gewoonweg te snel. Dat laatste klinkt behoorlijk tegenstrijdig aangezien Sonic’s snelheid zijn belangrijkste eigenschap is, maar Sonic’s voetenwerk is de basis van alle problemen die Sonic Colours heeft. Ten eerste is het moeilijk om de actie op een fatsoenlijke manier te volgen. De robots van Dr. Eggman zijn rijkelijk verspreid over het level, maar zodra de mechanische vijanden in zicht komenm knal je er direct tegenaan en verlies je alle verzamelde ringen. De ‘fout’ is enigszins weggewerkt met een boost-knop, waardoor Sonic letterlijk en figuurlijk door het level heen blaast. Het is voor de speler haast onmogelijk om de achtbaan met de D-Pad onder controle te houden. Je rent het ene moment in een looping op het bovenste scherm en grind op het andere moment op een rails op het onderste scherm. Je ogen vliegen van scherm naar scherm om Sonic in het vizier te houden en af en toe weet je niet welke richting je op moet drukken om je snelheid te behouden. Na meerdere loopings, boosts, rails, afgronden en andere herhalende objecten heb je de achtbaanrit wel gezien en begint Sonic Colours veel van zijn charmes te verliezen.

Het totale gebrek aan controle wordt soms onderbroken met trampolines, springschansen en andere gimmicks. Je rent vluchtig door een gang en ineens schiet Sonic de lucht in. Je moet nu snel reageren en met een homing-attack de vijanden benutten als brug. Het gaat maar net goed en als je het gevoel krijgt dat je veilig bent, valt Sonic toch in de afgrond, omdat je een platform mistte. De sprongen van Sonic zijn niet precies, zijn hoogte is moeilijk in te schatten en wanneer de game een uitdaging voorschotelt, raak je keer op keer gefrustreerd. Als Sonic zijn snelheid verliest, is hij ten dode opgeschreven, maar als hij sneller dan het licht over het scherm raast dan is het niet te volgen en vaak niet eens te beïnvloeden. Het zijn de twee tegenstrijdigheden die Sonic Colours afbreken. Sleutelrol Een belangrijke nieuwe feature zit hem in de de Wisps. Sonic kan in de verschillende levels allerlei kleine aliens oppakken en de power-ups geven hem nieuwe krachten. Zo kun je als drilboor door een zandlaag boren of als raket de lucht in schieten. De Wisps zijn op een geforceerde manier toegevoegd en vaak niet eens logisch verwerkt in de levels. Wanneer je een Wisp tot je beschikking hebt, loop je vaak tegen een muur aan met een bord dat aangeeft welke Wisp je moet gebruiken. Het brengt het eens zo snelle Sonic Colours direct tot stilstand. Een groot aantal levels heeft bovendien meerdere routes die nergens toe leiden, waardoor Sonic doelloos van looping naar looping rent. De best uitgewerkte Wisp is de Nintendo DS-exclusieve rode Wisp die Sonic verandert in een vuurbal waarna je hem met explosies allerlei kanten op kunt schieten. De Wisps zijn geen leuke extra, maar een sleutel om verder te kunnen spelen. Hierdoor is er weinig ruimte om te experimenteren met de krachten. Een aantal gimmicks in het spel biedt dezelfde mogelijkheden als de Wisps, waardoor het woord nutteloos ter sprake komt.

De grafische stijl van Sonic Colours is goed uitgewerkt. De kleurrijke visuals spatten van het scherm en ook de special effects van de Wisps ogen behoorlijk goed. De verschillende thema’s zijn prima benut, waardoor je in ieder level unieke objecten tegenkomt. De snoepwereld van Sweet Mountain is gevuld met puddingen die als trampoline dienen en Planet Wisp is voorzien van buizen die je kunt gebruiken als handige shortcuts. De muziek is goed overgenomen van de Wii-versie van de game. Een aantal liedjes krijgt door de geluidschip van de Nintendo DS zelfs een chiptune retro-feeling. De soundtrack is als geheel een fijne mix van alle stijlen die Sonic-muziek de afgelopen jaren gehad heeft. De rock, jazz en zelfs klassieke sferen zijn verwerkt in de vele composities. Sonic Colours bevat een aantal eindbazen dat je in quasi-3D moet bevechten. De 3D-elementen van de game zijn helaas een stuk minder fraai vormgegeven dan de 2D-elementen en dat maakt de eindbazen vaak onduidelijk. Je beslecht de strijd meestal door het gebruik van de juiste Wisp. De uitdagende clashes zijn een leuke afwisseling, maar worden op den duur te moeilijk om de verkeerde redenen. Het gebruik van 3D-modellen levert haperingen op, waardoor Sonic soms net niet snel genoeg reageert. Je verliest onnodig veel ringen en levens door allerlei technische mankementen. Zo worden je hits soms niet goed geregistreerd en zijn sommige eindbazen slecht uitgewerkt. Met name de machine die je eerst bovenwater en vervolgens onderwater moet verslaan, levert de nodige scheldpartijen op. De transitie tussen de onderwater- en bovenwater-wereld verloopt daarbij alles behalve soepel. Buiten de eindbazen worden de 3D-graphics ook benut voor de bonuslevels. Sonic rent over een halfpipe en moet gekleurde orbs verzamelen. Je bestuurt Sonic even niet met de D-Pad, maar schuift hem heen en weer met de stylus. De orbs worden afgewisseld met gevaarlijke stekels en vijandjes die je vervolgens moet ontwijken om de juiste kleur orb te pakken te krijgen. De verslavende minigame is een directe kopie van de bonuslevels uit Sonic Rush. Een ander extra element is de terugkeer van Sonic’s vrienden. Min of meer alle personages uit het Sonic-universum zijn van de partij op het kaartscherm. Ze geven Sonic missies, zoals het verzamelen van ringen of het verslaan van een x-aantal vijanden. Bovendien zijn er per level hogere ranks te behalen en rode ringen te verzamelen die allerlei bonussen opleveren. De meest opvallende en waardevolle toevoeging is de exclusieve art-gallery.

Conclusie De tegenvallende gameplay van Sonic Colours is het ultieme bewijs dat Sonic niet alleen om snelheid draait, maar ook om controle. Je schiet van hot naar her en je krijgt met geen mogelijkheid grip op de actie. De power-ups voelen geforceerd en de bonuslevels zijn evenals bijna ieder ander gameplay-element overgenomen uit het vijf jaar oude Sonic Rush. De uitdagende eindbaasgevechten worden overschaduwd door ontwerpfouten en technische problemen. Het levert een frustrerende ervaring op en dat is gezien de mooie presentatie en goede muziek erg jammer. Met de Wii-versie van Sonic Colours is er een nieuwe standaard gezet voor Sonic-titels waar deze DS-game helaas niet aan kan tippen.

N1 Score: 6.5

+ ["Snelle actie","Gevarieerde en goed uitgewerkte thema`s","Leuke extra`s, zoals minigames en een art-gallery"]

- ["Weinig gevoel van controle","Technische mankementen bij eindbazen","Kopie van Sonic Rush"]

Gekoppelde games

Sonic Colours (Nintendo DS)