[Review] Geschreven door Quint op 2010-12-12 04:07:00
Donkey Kong Country Returns - Quint
Ontwikkelaar Rare stal de harten van vele gamers in 1994 op de SNES met Donkey Kong Country. Wegens het succes werd in 1995 Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest uitgebracht en in 1996 Donkey Kong Country 3: Dixie Kong’s Double Trouble!. Nu, in 2010, is daar Donkey Kong Country Returns voor de Wii, uit handen van Retro Studios. Retro Studios was eerder verantwoordelijk voor de ijzersterke Metroid Prime-delen en is daarom een zeer gerespecteerde ontwikkelstudio. Krijgen ze nog meer lof voor Donkey Kong Country Returns of krijgen ze er van langs met ‘zo had het moeten zijn’-argumenten?
Om aanwezig te zijn geweest bij de wereldwijde bekendmaking, maanden voor release een eerste hands-on te hebben gehad en om daarna de volledige versie in je Wii te schuiven, heeft iets magisch. Het is alsof je mee bent gegroeid met de titel en in dit geval was dat groeien meer dan nodig van de kant van de game. Wellicht herinneren sommige bezoekers het nog: mijn eerste indruk van Donkey Kong Country Returns was een zeer teleurstellende. Het voelde niet aan zoals ‘vroeger’ en er waren nieuwe dingen geïntroduceerd die afbreuk leken te doen aan de ervaring. Nu Donkey Kong Country Returns voltooid is, is mijn algehele beeld bijgeschaafd, maar het is nog steeds niet de titel waar ik zo op gehoopt had… Review in vier delen Deze review is opgedeeld in vier stukken, waarbij ieder stuk is geschreven door een andere redacteur. Iedere redacteur kent een andere achtergrond en heeft de game daarom op een andere manier ervaren. De stukken kennen ieder een apart cijfer en op het laatst wordt een gemiddelde van deze vier cijfers gebruikt als eindcijfer. Als co-op liefhebber was mijn keuze na bekendmaking van een co-op functie in Donkey Kong Country Returns snel gemaakt: ik zou hem van begin tot eind spelen in co-op en dat is dan ook gebeurd. Theun en Marcel hebben de game als Donkey Kong Country-fans enkel in de singleplayer gespeeld en Benjamin, die totaal geen ervaring heeft met de vorige Donkey Kong Country-titels heeft ook enkel de singleplayer gespeeld. Om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen van Donkey Kong Country Returns is het daarom aan te raden alle stukjes te lezen. You just messed with the wrong monkeys Een vulkaanuitbarsting spuwt om onbekende reden allerlei vreemde instrumenten uit: van bongo’s tot banjo’s tot aan maracas. Al deze instrumenten hebben een gezicht en staan bekend als de ‘Tiki’. De Tiki bespelen met hun muziek en hun ogen de dieren in de jungle en geven ze de opdracht de bananen te stelen van Donkey Kong en Diddy Kong. Terwijl de twee apen even niet opletten, wordt hun gehele voorraad meegenomen. Echter, kort na deze gebeurtenis komen de gorilla en zijn maatje alsnog achter het delict en zetten ze de achtervolging in. Dit is het moment dat jij als speler de controle neemt over Donkey Kong en, in mijn geval, mijn medespeler van Diddy Kong. Donkey Kong en Diddy Kong Donkey Kong Country Returns is een sidescrolling platform-game pur sang. Je loopt van links naar rechts, verzamelt allerlei items, verslaat vijanden en probeert het einde van het level te bereiken. Tussendoor ga je eventueel de hoogte in of zelfs de diepte in richting de achtergrond. De afwisseling is groot en de game voelt daarom aan als een prettige vernieuwing in de hedendaagse sidescrolling platformers. New Super Mario Bros. Wii voelt ter vergelijking gelijk ouderwets aan wanneer je Donkey Kong Country Returns aan het spelen bent. Het eerste dat opvalt bij het nemen van de controle over Donkey Kong, dat hij een soort van logheid kent. Wegens de zwaarte van het beest is een zeer kleine vertraging te vinden in zijn bewegingen en sprongen. Echter, waar het in de hands-on een enorme domper was, daar leek het nu te zijn opgelost. Het gevoel van het spelen met een zwaar beest is gewaarborgd gebleven, maar het zit de gameplay niet langer in de weg. Sprongen op lastige platformen kunnen goed getimed worden, ook al lijkt Donkey Kong lichtelijk naar de grond te worden gezogen. Dit idee wordt vooral veroorzaakt door de geluidseffecten die van ongekend hoge kwaliteit zijn. Het neerkomen op de grond, het springen op vijanden, het verzamelen van bananen: alles klinkt lekker, helder en goed verzorgd. Ter extra effect worden de meeste geluiden doorgespeeld richting de speaker in de Wii Remote wat echt een waardevolle toevoeging heeft. Diddy Kong speelt wat vlotter. Gezien het aapje een stuk kleiner en lichter is, gaat springen ietwat sneller en soepeler. Om er een stapje bovenop te doen, beschikt Diddy Kong ook over een jetpack waardoor hij voor een gelimiteerde tijd in de lucht kan zweven. Op deze manier is het voor een tweede speler wat gemakkelijker om een level door te spelen dan voor de eerste speler. Gezien Donkey Kong niet beschikt over een jetpack, moet je bij dat personage je sprongen echt perfect timen terwijl je met Diddy Kong wat speling hebt. Mocht je de game in co-op spelen, dan maakt de speler die Donkey Kong aanneemt als character het zichzelf moeilijker, gezien je in de singleplayer wel met Donkey Kong toegang hebt tot de jetpack wanneer Diddy Kong op je rug zit. Om twee spelers toch een beetje tegemoet te komen, kan Diddy Kong schieten met pinda’s, zodat hij op afstand vijanden uit kan schakelen. Een leuke extra, maar uiteindelijk heeft het vrij weinig tot geen effect, omdat je vrijwel altijd vooruit loopt en Diddy Kong niet kan schieten terwijl hij aan het bewegen is. Trommelen Een belangrijk element van Donkey Kong Country Returns is het trommelen. De exacte manier waarop dit gebeurt, is afhankelijk van welke je van de twee besturingsmogelijkheden hebt gekozen. Gezien ik de game enkel heb gespeeld met behulp van de Wii Remote en de Nunchuk, zal ik me enkel hier op richten. Voor de andere besturing, het zijwaarts houden van de Wii Remote, kun je onder andere bij Theun zijn stukje terecht. Shigeru Miyamoto, de bedenker van het personage Donkey Kong, vond het belangrijk dat de ‘slag-beweging’ van Donkey Kong terug zou keren en dat dit op een goede wijze zou zijn uitgewerkt. Deze slag-beweging zorgt ervoor dat Donkey Kong op de grond slaat en de omgeving om zich heen doet schudden. Deze beweging voer je uit door met de Wii Remote en de Nunchuk te trommelen. Echter, enkel trommelen met de Nunchuk of de Wii Remote volstaat ook, wat gelijk voor een hoop complicaties zorgt. Er zijn twee andere gameplay-mechanieken die uitgevoerd worden door het trommelen met de Wii Remote eventueel in combinatie met de Nunchuk: rollen en blazen. Rollen doe je door met de analoge stick een bepaalde kant op te lopen, waarna je met de Wii Remote een slag maakt. Echter, rollen uit stilstand is niet mogelijk doordat je dan op de grond slaat. Het blazen is nog erger: dit doe je door de analoge stick omlaag te houden waarna je met de Wii Remote slaat. Houd je de analoge stick niet precies naar beneden, dan zul je slaan en mocht je per ongeluk nog aan het lopen zijn, dan zul je rollen. Het zal meer dan eens voorkomen dat je deze fout maakt en zo de afgrond indondert. Het zit allemaal onnodig gecompliceerd in elkaar, zeker wanneer je je beseft dat de vierpuntdruktoets totaal geen functie heeft. Niet alleen de uitvoering is vreemd, ook de bewegingen zelf zijn bedenkelijk. Het slaan van Donkey Kong op de grond is regelrecht afkomstig uit Donkey Kong Country, maar kent nu een aanzienlijk grotere functie. Door op de grond te slaan, kun je vijanden duizelig maken, dingen indrukken, ondergronden breken of geheimen ontdekken. Deze geheimen worden prijsgegeven doordat je bijvoorbeeld een plant of pot die zich in de achtergrond bevindt, kapot kunt maken. Vaak zit hier een puzzelstukje in, waarmee je artwork galeries vrijspeelt. Als verzamelgek of neurotisch aangelegd persoon wordt je hier al gauw de dupe van. Donkey Kong Country Returns nodigt uit om flink door het level te razen, maar je bent ontzettend geneigd toch even stil te staan en te trommelen wanneer je iets ziet waarvan je denkt dat het kapot kan. Om de beweging uit te voeren, moet je echter stil staan. Het is dit principe dat de vaart enorm uit de game haalt, al is de keuze is aan de speler zelf om het daadwerkelijk te doen. Het is niet nodig om de puzzelstukjes te verzamelen om het spel uit te spelen, maar de game legt wel duidelijke nadruk op het feit dat ze er zijn en dat je ze eigenlijk zou moeten hebben verzameld. Ik ervoer het grotendeels als negatief. Gezien ik het liefst niets oversla, werd ik gedwongen om de haverklap stil te staan en te trommelen, wat de gehele ervaring een vies nasmaakje gaf. Blazen De nadruk op het trommelen valt op meerdere manieren te interpreteren, maar bij het blazen is dat zeker niet het geval. Ik zou durven zeggen dat het blazen het meest waardeloze gameplayaspect ooit is in een game. Sowieso is het onbegrijpelijk dat je met de Wii Remote moet slaan om een gorilla te laten blazen, maar het meest vreemde is nog dat het ongelooflijk weinig toepassing kent in de game. Zo nu en dan kun je wat paardenbloemen wegblazen of een fannetje laten draaien, maar dit had net zo goed weggelaten kunnen worden of worden vervangen door een plant die je kapot had kunnen trommelen. Het voegt niets toe, het is enkel irritant. Kwaliteit...gemis? Toch is Donkey Kong Country Returns in zijn geheel gezien een zeer prettige ervaring. Als je het trommelen en blazen zo nu en dan laat voor wat het is en lekker door de levels hopt, ervaar je de ontzettend hoge kwaliteit waar Retro Studios om bekend staat. De animaties zijn van verbazingwekkend hoog niveau, de bossfights zijn tof en de levels kennen een heleboel afwisseling die in mijn ogen allemaal zeer goed zijn uitgewerkt. Naast het lopen van links naar rechts, kun je ook op sommige stukken aan plafonden kleven, in mijnkarretjes rijden, in tonnen vliegen , op een neushoorn rijden en door de lucht worden geschoten. Hetgeen voor mij echter mist in dit rijtje, uit nostalgisch oogpunt gezien, is het onderwater zwemmen en het berijden van een zwaardvis, struisvogel, papegaai, slang, kikker en/of spin. Het had het allemaal completer doen voelen en de toevoeging ‘Returns’ in de titel meer gerechtvaardigd. Dit geldt ook voor het missen van andere Kongs: enkel Cranky Kong maakt zijn opwachting. Qua vijanden valt het ook tegen. De Kremlings hebben plaatsgemaakt voor de inspiratieloze Tiki met zo nu en dan een vleermuis of ander stom beest ter afwisseling. Ik miste de grote hamsters, bijen en krokodillen. Bovendien valt de wereldmap enorm tegen. De simpele levelbolletjes, de kaal-ogende omgevingen en het ontbreken van enige interactie doen totaal geen eer aan de originele Donkey Kong Country-wereldkaarten. Hoe teleurstellend al deze missers ook mogen zijn, het mag de pret niet drukken. De daadwerkelijke sidescrolling platformactie blijft werkelijk waar enorm sterk en dat voor zo’n twaalf uur lang. Hierna kun je nog alle puzzelstukjes verzamelen voor het vrijspelen van image galeries of alle K-O-N-G-letters verzamelen voor een aantal extra levels. Mocht dit allemaal zijn voltooid, dan heb je de mogelijkheid om binnen levels te racen tegen een gestelde klok. Moeilijk Donkey Kong Country Returns is ongekend moeilijk. Zoals eerder gezegd, is het voor de speler die Donkey Kong speelt in de co-op al sowieso lastiger doordat je geen jetpack hebt. Gelukkig heb je de mogelijkheid dit ten alle tijden te combineren door Diddy Kong op de rug te zetten van Donkey Kong. Op deze wijze kan de tweede speler even meeliften en kan de speler met Donkey Kong profiteren van de jetpack. Mocht je nu helemaal geen zin hebben om de tweede speler constant te dragen, dan kun je gewoon doorrennen en de ander achterlaten. Waar in New Super Mario Bros. Wii de camera werd uitgezoomd, daar blijft hij in Donkey Kong Country Returns gelijk. Wanneer een speler uit beeld verdwijnt, zal er een teller van drie seconden gaan lopen. Indien deze teller is afgelopen, wordt degene die uit beeld is automatisch naar de speler in beeld verplaatst. Een zeer wenselijke uitkomst, want op deze wijze heeft de snelle speler geen last van de langzame speler en kunnen de twee toch constant doorspelen. Echter, de co-op modus heeft ook een nadeel. Wanneer je een zeer moeilijk stukje tegenkomt waar beide spelers de eerste keer ongetwijfeld dood zullen gaan, dan zul je direct twee levens verliezen. Gelukkig is dit niet heel rampzalig. Je zult dusdanig veel bananenmunten verzamelen dat je levens kun kopen tot je een ons weegt. Toch vindt niemand het leuk om dood te gaan en kan dit voor de nodige frustratie zorgen. Het verzamelen van de K-O-N-G letters is weer terug en mocht je dood gaan, dan ben je deze kwijt in het betreffende level. Gelukkig wordt er gebruik gemaakt van checkpoints, waardoor de game niet geheel onvergeeflijk is. De checkpoints zijn goed geplaatst en zorgen er vaak voor dat je het vlak voor een moeilijk stuk opnieuw kunt proberen. Toch zul je soms tientallen keren dood gaan op hetzelfde stukje, omdat het spel echt heel lastig is. De ene speler vindt dit zeer vervelend, de andere vindt de uitdaging een frisse wind. Ikzelf val in die laatste categorie, maar zelfs voor degene in de eerste categorie is gedacht aan een oplossing. Na herhaaldelijk sterven op eenzelfde punt, zal een speler de mogelijkheid hebben om Super Kong in te schakelen. Super Kong speelt vervolgens het level voor je uit, tenzij je tussendoor de controle overneemt. Geluid en graphics Hetgeen dat op muzikaal niveau opvalt is dat de muziek vrijwel identiek is aan de vorige Donkey Kong Country-delen. De deuntjes en muzikjes zijn lichtelijk veranderd en kennen hier en daar een andere invulling, maar over het algemeen is het één groot feest van herkenning voor de fans. Nieuwelingen zullen ook kunnen genieten van de muziek, want het is van een prima kwaliteit en prettig om naar te luisteren. De klassieke geluidjes zoals het grijpen van een banaantje of het pakken van een K-O-N-G-letter worden op klassieke wijze doorgestuurd naar je Wii Remote speaker voor een enorm versterkend en prettig effect. Qua graphics is Donkey Kong Country Returns lastig te beoordelen. De achtergronden, special effects en levels zijn grafisch indrukwekkend, maar Donkey Kong en Diddy Kong zelf vallen tegen. De haren hadden meer detail kunnen kennen zoals in bijvoorbeeld Donkey Kong: Jungle Beat, maar in plaats daarvan is gekozen voor een platter, meer cartoony aanpak. Dit is ook terug te vinden in de design-keuze van de vijanden en de hoofdbazen, waardoor het algehele beeld in ieder geval consistent is. Het past ook bij de kleurrijke omgevingen en objecten, dus wat dat betreft zit het goed. Op sommige punten wordt het roer radicaal omgegooid en kennen levels een silhouetten-insteek. Deze levels zijn buitengewoon sfeervol en zorgen voor een zeer prettige afwisseling. Conclusie Donkey Kong Country Returns is een ongekend sterke sidescrolling platform-game. Het spel kent ongelooflijk veel variatie en is zeer moeilijk. De toegevoegde co-op modus is een zeer leuke toevoeging en biedt spelers die de beschikking hebben over een vriend een zeer plezierige ervaring en nog meer uitdaging. De game slaat echter de plank mis betreffende de grote focus op het verzamelen van dingen die enkel gepakt kunnen worden door middel van het trommelen met de Wii Remote en/of Nunchuk. Daarnaast kan het gemis van aspecten als onderwaterlevels, meer Animal Buddies, meer Kongs, een mooie wereldmap en de Kremlings voor de fans als een domper aanvoelen. Toch heb ik als doorgewinterde Donkey Kong Country-fan genoten van deze titel en dat is waar het om draait. Donkey Kong Country Returns tilt het sidescrolling platform-genre naar een hoger niveau. Quint's score: 8.5Donkey Kong Country Returns - Marcel
Retro Studios was na meerdere interne conflicten lang buiten beeld. De studio die verantwoordelijk was voor de geroemde Metroid Prime Trilogy heeft na ruim drie jaar eindelijk een nieuw spel afgerond. Met Donkey Kong Country Returns maakt men een uitstapje naar het platform-genre. De nieuwe game brengt gelijk een conflict met zich mee, want de naam Donkey Kong Country zal menig retro-gamer bekend in de oren klinken. In 1994 verscheen de eerste Donkey Kong Country-game. Rare was destijds geïnspireerd door een bezoekje aan de nabij gelegen dierentuin en gebruikte peperdure computers om 3D-graphics te genereren. Het spel werd een groot succes en tot op de dag van vandaag zijn oudere gamers in staat om de liedjes mee te neuriën en de verborgen bonus-levels aan te wijzen. De Donkey Kong Country-serie is een begrip, video-game erfgoed dat vooral gekernmerkt wordt door het uitmuntende tweede deel genaamd Donkey Kong Country 2: Diddy’s Kong Quest. Het gaat bij dit soort spellen vaak niet meer om objectieve zaken als kwaliteit, maar eerder om nostalgische gevoelens. Het levert voor Retro Studios een groot risico op, want de fans van de klassiekers steken hun meningen niet onder stoelen of banken.
Identiteitscrisis Ik kan mezelf met trots een Rare-fan noemen en ik ben nog steeds stomverbaasd dat Donkey Kong Country Returns verschenen is. In mijn opzicht is het spel de definitie van het woord compromis. Aan de ene kant heeft Retro Studios een ontzettend leuke platformer afgeleverd, aan de andere kant mis ik elementen die Donkey Kong Country definiëren. Men had veel beter een nieuwe naam kunnen kiezen of een ander genre. Aan platformers is er vandaag de dag immers geen gebrek en met recente toppers als New Super Mario Bros. Wii, moet je van hele goede huize komen om indruk te maken. Daarnaast hoeft een game-studio met het CV van Retro Studios niet terug te grijpen naar de jaren ’90 om zichzelf te profileren. Het was een mooie tijd, maar als Retro Studios zichzelf wil bewijzen dan zal men toch echt met een uniek geluid moeten komen. Metroid Prime is het geluid dat Retro Studios uniek maakte, Donkey Kong Country Returns is dat niet. Het kaartscherm is direct overgenomen uit New Super Mario Bros. Wii. Je beweegt de cursor van Donkey Kong van level naar level. Het is een aanfluiting, want het eiland oogt saai en generiek. De namen van levels komen niet verder dan 'Cave', 'Beach' of 'Forest'. Vergelijk dat met namen als 'Oil Drum Alley’ of ‘Gorilla Glacier’ uit de eerste Donkey Kong Country en je vraagt af waar het gebrek aan inspiratie vandaan komt. Het zijn vooral de kleine details die een game doen opvallen, zoals een dansje van je spelfiguur als hij een level heeft uitgespeeld of een grappige animatie in het kaartscherm. New Super Mario Bros. Wii zat vol met dit soort ‘grapjes’ en in Donkey Kong Country Returns is de map statisch en is Donkey Kong niet meer dan een munt. Dit soort kritiek wordt ongetwijfeld ervaren als muggenziften, maar de stijl van een game is wel degelijk belangrijk om de ervaring van begin tot eind memorabel te maken. Jungle Beat Het kaartscherm staat in schril contrast met de game zelf, want Donkey Kong Country Returns oogt prachtig. Rare had in 1994 het voordeel dat de Super Nintendo een formidabele console was. De Wii staat op de laatste plek in de technische race en toch is Retro Studios er in geslaagd om de game imposant te maken door veel gebruik te maken van verschillende lagen, animaties en belichting. Donkey Kong rent op twee armen en voeten door de jungle en wanneer hij de wereld beïnvloedt door hard op de grond te trommelen of te blazen dan komen er subtiele special-effects tevoorschijn. Bladeren vliegen over het scherm en bloemen dansen in de wind. Het zijn dit soort details die de game een zeer aangename look en feel geven. De achtergronden hebben veel diepte en dat is niet alleen terug te zien aan de graphics, maar ook in de gameplay verwerkt. Zo kun je met verborgen tonnen of knoppen de achtergrond van het level bereiken en loopt Donkey Kong ineens op een piratenschip in de achtergrond of slingert hij door de bomen. Het is soms zelfs noodzakelijk om de verschillende lagen en verborgen locaties van de levels te benutten en dat maakt Donkey Kong Country Returns interessanter dan menig andere platformer. Retro Studios is artistiek altijd zeer sterk en in Donkey Kong Country Returns komt dat met name naar voren in de silhouette levels. De speciale stages bestaan enkel uit twee kleuren en hebben een unieke vibe. Het soort plaatje dat je krijgt bij een ondergaande zon of een fabriek die blank staat van de rook. Men heeft hierbij het grafische stijltje zo goed benut dat het jammer is dat men het niet verder heeft doorgevoerd. Een game die alleen bestaat uit dit soort levels zou creatief gezien een stuk hoger beoordeeld worden. Donkey Kong Country Returns heeft desondanks continu een fijne ambiance en dat komt mede door de muziek van het spel. De ijzersterke soundtrack van Donkey Kong Country is vrijwel volledig overgenomen. De kwaliteit per nummer verschilt daarbij behoorlijk en de synthesizer-sounds van Metroid Prime worden soms toegepast om dubieuze redenen. Ik weet niet of het overgebleven muziekmateriaal van Metroid Prime 3 betreft of een must voor ieder project van Retro Studios, maar de hoge tonen klinken simpelweg niet goed in combinatie met de nieuwe jungle beat of de geweldige instrumentale composities uit 1994 van game-muziek legende David Wise. Het is ronduit opmerkelijk dat de 16-bit varianten van sommige nummers meer zuiver klinken dan de liedjes van Donkey Kong Country Returns. Men heeft de muziek in dit spel echter op een veel betere manier verwerkt in de gameplay, waarbij sommige moves van Donkey Kong extra ondersteuning krijgen van geluidseffecten in sync met de muziek en dat is buiten de ‘Oeh’ ‘Oeh’ en ‘Ieh’ ‘Ieh’ kreten een fijne afwisseling. C-C-Combo Breaker! De besturing van de actie is minder dynamisch en soepel dan de presentatie. Het springen en rennen werkt goed, maar als je maatje Diddy Kong erbij komt dan zijn er ineens meerdere functies onder de knoppen ondergebracht. Zo is het mogelijk om Donkey Kong van een vijand af te vuren wanneer je net voordat DK op de vijand landt nogmaals op de A-knop drukt. Het is een handige methode om hoog genoeg te komen om de K-O-N-G-letters te verzamelen of om je bananenvoorraad aan te vullen. Het aan elkaar reigen van een A-knop combo levert zelfs extra pick-ups op, zoals hartjes en munten. Als je Diddy Kong op je rug hebt dan wordt de A-knop gebruikt voor zijn jetpack. Hierdoor wordt het een stuk moeilijker om de juiste timing voor een combo te pakken te krijgen. De timing is al opmerkelijk uitgewerkt, omdat je op de springknop moet drukken vlak voor DK neerkomt en niet tijdens de clash. Zodra je met Diddy aan de slag gaat, resulteert de zorgvuldig uitgedokterde combo altijd in een kort jetpack vluchtje en niet in de gewenste aaneenschakeling van sprongen. Het is een kleine frustratie die soms irritant wordt in combinatie met afbrokkelende platforms. Toegegeven, de jetpack van Diddy Kong is handig om platforms te bereiken die je anders net niet dacht te kunnen halen, maar buiten een vangnet levert het weinig andere voordelen op. Wel verdubbelt Diddy Kong je kracht van twee naar vier hartjes en kan in de co-op modus een tweede speler Diddy Kong bedienen. De jetpack is niet de enige reddende engel voor minder fortuinlijke apen, want Donkey Kong’s rol-beweging is terug. Je bestuurt de game met de Wii Remote of Wii Remote en Nunchuk, maar in beide gevallen zul je moeten zwiepen om de rol te activeren. Je leest het goed, de move die menig speler in Donkey Kong Country meerdere malen redde van de ondergang is in Donkey Kong Country Returns niet ondergebracht bij een knop. Je zult hierdoor aangewezen zijn op het rennen en je springkunsten, want voor last-minute acties kun je niet vertrouwen op Motion Controls. Je mist een stukje precisie en het gebruik van Donkey’s iconische rol resulteert vaak in het verlies van levens. Het is grappig dat Diddy Kong als een ware acrobaat op een opgerolde Donkey Kong rent als je beide apen gevonden hebt, maar het kan niet verhullen dat dit element beter geïmplementeerd had moeten worden. Hetzelfde geldt voor het vastpakken van lianen en touwen. Donkey Kong slingert als een doorgewinterede primaat door het oerwoud, maar om een touw vast te pakken moet je na de sprong de Z-knop indrukken. Het levert komische taferelen op wanneer Donkey Kong met gestrekte armen geen houvast krijgt en een diep gat induikt. Het lachen zal je echter snel vergaan wanneer Donkey Kong keer op keer misgrijpt. Een oplossing is het inhouden van de Z-knop, maar aangezien je niet altijd zicht hebt op hetgeen er voor je neus verschijnt, is het verre van een ideale situatie. Het is opmerkelijk, aangezien men de Z-knop wel perfect inzet om Donkey Kong begroeide muren en plafonds te laten beklimmen. Hierdoor ontstaan er leuke combinaties van platform-actie op de grond, in de lucht en in de achtergrond. This is bat country! Donkey Kong en Diddy Kong gaan samen allerlei gevaren te lijf in de verschillende gebieden van het spel, want ondanks de saaie namen verschillen de locaties wel degelijk van elkaar. Het strand bestaat grotendeels uit platform-gebieden op schepen en op zandbanken, terwijl men in de grotten de mijnkarretjes uit de kast trekt. Het was een populaire gimmick van Donkey Kong Country en een game die dezelfde naam met bijvoegsel draagt kan niet zonder een spannende mijnkarrit. De achtbanen van Donkey Kong Country Returns zijn niet zonder gevaar, want je zult stekels moeten ontwijken en tegelijkertijd van rails naar rails moeten springen. Een aantal jumps is niet helemaal eerlijk geplaatst en je zult de levels minimaal één keer gespeeld moeten hebben om te weten waar de vijanden en afgronden verschijnen. Het spel gaat soms iets te veel in op het ‘trial and error’ principe waar het platform-genre vroeger om bekend stond. Je hebt vaak maar één kans om iets goed te doen en zelfs als je net die ene sprong hebt gemist na een perfecte run, dan wordt je teruggezet bij een eerder checkpoint. Het is even wennen om een typische retro uitdaging voorgeschoteld te krijgen die de speler niet aan het handje vasthoudt en de voldoening is dan ook groot wanneer het wel lukt. De minder doorgewinterde spelers kunnen na het verlies van meerdere levens bij een checkpoint Super Kong om hulp vragen. De witte aap vervangt Donkey Kong tijdelijk en speelt het level voor je uit als je de controle op den duur niet overneemt. Buiten de mijnkarretjes zijn er Rocket Barrel levels die zo slecht uitgewerkt zijn dat men ze beter had kunnen schrappen. Het is één van de weinige nieuwe elementen in Donkey Kong Country Returns en in totaal zijn er zo’n zes van deze nagenoeg onbestuurbare momenten verwerkt in het spel. Donkey Kong vliegt op een Rocket Barrel en je moet de A-knop gebruiken om gas te geven. Als je gas geeft dan ga je schuin omhoog, maar zodra de gasknop loslaat dan val je schuin naar beneden. Je vliegt in een golvende beweging over het scherm en tegelijkertijd moet je rotsen en andere gevaren ontwijken. Het is een vrijwel ondoenbare combinatie en de uitdaging komt vooral door het geknoei met de besturing. De truc zit hem in het 'tappen' op de A-knop, maar dit is veel lastiger dan het klinkt. Als je te laat op de A-knop drukt dan knalt Donkey’s raket op de grond kapot, gooi je de gashendel te vroeg of te ver open dan knal je tegen het plafond of tegen een vijand. Je moet de volgorde van alle elementen in dergelijke levels zo goed mogelijk onthouden en hopen dat je met een beetje geluk het einde bereikt. Het is geen kwestie van ervaring of reactievermogen, want snel reageren is er door de manier van besturen niet bij. Het toppunt van de frustratie is het level waarbij een reusachtige vleermuis de achtervolging inzet en DK zijn supersonische lasers moet ontwijken. De lasers knallen in rap tempo over het scherm, terwijl je de geïmproviseerde raket met moeite door de grotten navigeert. Een aantal levels kan gelukkig overgeslagen worden door sleutels te kopen bij Cranky Kong. De derde en tevens het laatste lid van de Kong-familie die we tegenkomen in het spel. Het is leuk dat Retro Studios de oude en zeurende aap niet vergeten is, maar de uitwerking laat veel te wensen over. In zijn winkeltje verkoopt Cranky extra levens en andere items, zoals de pappegaai Squawks die puzzelstukjes kan zoeken in de levels. In de Super Nintendo klassieker gaf Cranky Kong je tips over bonus-levels, maar nog belangrijker was zijn hilarische gezeur, waarna hij met zijn stok Donkey Kong op zijn hoofd sloeg. De typische ‘vroegâh was alles beter’ mentaliteit van Cranky is zo goed als verdwenen en wat overblijft is niet meer dan een fossiel van zijn genialiteit. Donkey Kong Country Missing in Action Als je de Rocket Barrel uitdaging tot een goed einde hebt gebracht of met een sleutel een alternatieve route hebt benut dan staat er in iedere wereld een eindbaas op je te wachten. Van alle elemten van Donkey Kong Country Returns vallen de eindbazen voor mij het meeste tegen. De Metroid Prime-serie bevatte de meest originele en bloedstollende eindbaasgevechten en Donkey Kong Country Returns lijkt vooral zijn inspiratie te halen uit Donkey Kong Jungle Beat. De vergelijking tussen de twee games is ronduit schrikbarend. Een vogel uit de lucht knallen door bommen tegen hem te gooien? Check! Met een op hol geslagen dier afrekenen door hem in elkaar te slaan met DK’s vuisten? Check! Niet alleen de gameplay, maar ook het ontwerp van de vijanden en eindbazen zijn niet origineel. Het draait grotendeels om Tiki’s en dat zijn instrumenten, zoals trommels, fluiten en bongo’s met oogjes. Zij hebben de bewoners van de jungle, zoals kikkers en vogels gerhersenspoeld. Kremkroc Industries Inc. en leider King K. Rool zijn in geen velden of wegen te bekennen. Aangezien Papegaai Squawk gedegradeerd is tot power-up is Rambi het enige dier dat Donkey Kong nog kan helpen. Hij is in sommige levels te vinden en zoals vanouds klimt DK op zijn rug om door rotsen te beuken. Hierbij valt op dat Rambi een stuk saaier vormgegeven is tegenover zijn Super Nintendo variant. De semi-realistische 16-bit Rambi oogt levendiger dan de opgezette cartoon-Rambi van Donkey Kong Country Returns. Aangezien het spel geen onderwater levels bevat is ook haaivis Engarde niet van de partij. Het gemis van Engarde is begrijpelijk, maar onderwaterwerelden hadden niet misstaan in het spel. Met name omdat de oceanen in Donkey Kong Jungle Beat ontzettend goed uitgewerkt waren. Retro Studios heeft kennelijk weinig met het element water, want ook de besneeuwde bergtoppen of ijsgrotten zijn in Donkey Kong Country Returns niet aanwezig. Donkey Kong Country Returns biedt door de vele extra’s uren speelplezier. Men heeft allerlei objecten, bonus-levels en alternatieve routes in de levels verstopt en daardoor zul je levels vaak herspelen. De grootste uitdaging vind je na het voltooien van de game in de ‘K’ levels. Als je in ieder level van een wereld de Kong-letters hebt gevonden dan krijg je een extra level die het uiterste vergt van je gaming skills. De echte bikkels kunnen bovendien alle puzzelstukjes verzamelen om artworks en renders te unlocken in de gallerij en voor wie dan nog fut heeft zijn er zelfs in ieder level time challenges verwerkt. Conclusie Donkey Kong Country Returns is een zeer goede platform-game, maar kan zichzelf niet onderscheiden van andere titels. Het is een mengsel van Donkey Kong Jungle Beat en Donkey Kong Country en het spel is daardoor geschikt voor een breed publiek. Het nadeel is dat de game hierdoor een eigen identiteit mist en men te pas en te onpas Motion Controls toepast. De graphics van de levels zijn ontzettend goed uitgewerkt en buiten enkele valse noten klinkt ook de muziek die grotendeels uit de 16-bit klassieker afkomstig is prima. De prachtige omgevingen worden helaas bewoond door saaie dieren en kale Tiki’s en bevolkt door eindbazen die op een enkeling na allemaal uit Donkey Kong Jungle Beat afkomstig lijken te zijn. De multiplayer is daarbij een stuk minder spectaculair dan in New Super Mario Bros. Wii, omdat Diddy Kong ook als power-up fungeert voor Donkey Kong. Retro Studios heeft met dit spel te weinig originaliteit laten zien en een Donkey Kong Country-game zonder Kremlings, waterlevels, Engarde of goede grapjes van Cranky kan de juiste nostalgische snaar niet raken. Hierdoor zullen de gamers die op zoek zijn naar iets nieuws zich moeten vastklampen aan enkele silhouette levels en heeft de Donkey Kong Country-serie nog steeds geen volwaardige opvolger gekregen. Marcel's score: 8.0Donkey Kong Country Returns - Benjamin
Nintendo is al jaren heer en meester op het gebied van sidescrolling platforming. Onlangs bracht het Japanse bedrijf nog Super Mario All-Stars uit, waarin de vier eerste Super Mario-platformers op te vinden zijn, die oorspronkelijk 25 jaar geleden uitgebracht werden. Zo’n zestien jaar geleden kreeg ook Nintendo’s aapje Donkey Kong zijn eigen game in de vorm van Donkey Kong Country. Ik heb deze Country-serie echter zelf nooit gespeeld en vandaar dat mijn deel van de recensie bestaat uit een oordeel zonder nostalgische gevoelens of verwachtingen en zonder ander vergelijkingsmateriaal met de originele serie. Niet warm Toen ik afgelopen juni de persconferentie volgde van Nintendo op de E3 en Donkey Kong Country Returns voor het eerst getoond werd, liep ik daar niet echt warm voor. Eerder die persconferentie hadden we al Kirby’s Epic Yarn gezien en vorig jaar november verscheen het uiterst goede New Super Mario Bros. Wii. Zowel Donkey Kong Country Returns als Kirby’s Epic Yarn brachten bij de aankondiging bij mij dezelfde vraag naar boven: alweer een sidescrolling-platformer? Destijds in de E3 Roundtable besprak het niet warm lopen voor Donkey Kong Country Returns. Nu, na het doorspelen van de game, heb ik nog steeds niet zo’n warm gevoel gekregen.
Laat één ding duidelijk zijn: Donkey Kong Country Returns is zeker geen verkeerde game. Het spel past zonder twijfel tussen het rijtje van de beste platform-games voor de Wii en wellicht wel tussen de beste Wii-games ooit, maar dat neemt niet weg dat er wat mij betreft meer in had kunnen zitten en dat hij niet in bepaalde opzichten onderscheidend genoeg is. Ten eerste ben ik van mening dat niet alle thema’s van de verschillende werelden geschikt zijn voor een Donkey Kong-game, zoals de wereld waarin je in een soort fabriek speelt. Andere thema’s zijn naar mijn smaak dan weer te weinig gebruikt, zoals de echte jungle. Alleen de eerste twee werelden voelen echt aan als thuishavens voor Donkey Kong en zijn kleine vriendje Diddy. Ten tweede zijn er te veel overeenkomsten met een game als New Super Mario Bros. Wii, zoals de wereldkaart en de indeling daarvan. Het werkt allemaal prima, maar het is jammer dat ze niet iets origineler hebben kunnen bedenken. Naast deze twee punten is er nog een ander probleempje: bepaalde elementen waarmee de game onderscheidend wil zijn, werken simpelweg niet zo goed. Een geschikt voorbeeld is het blaas-principe. In de levels zitten plantjes, bloemetjes, lantaarns enzovoorts (afhankelijk van de wereld waar je in speelt) verborgen, min of meer in de achtergrond. Je zult geregeld langs deze voorwerpen lopen, terwijl er vaak verborgen elementen, zoals puzzelstukjes en verborgen tonnen, achter schuil gaan. De manier hoe je deze voorwerpen uit/weg blaast, is echter nog veel storender: je moet bukken, waarna je een zwiep geeft met je Wii-afstandsbediening. Dit zorgt ervoor dat de vaart in het spel compleet verstoord wordt, wat mede komt door de manier van uitvoering, terwijl je, wanneer je met de Nunchuk speelt, nog knoppen over hebt die ongebruikt zijn. Een ander probleem is het rollen. In tegenstelling tot het blazen is het rollen wel een leuke toevoeging, zeker wanneer je Diddy Kong bij je hebt. Maar net als bij het blazen voer je deze beweging uit door met je Wii-afstandsbediening te zwiepen wanneer je aan de wandel bent. Vooral in de Time Challenges, waarin je binnen een bepaalde tijd een level moet halen, is het noodzakelijk om deze aanval te gebruiken en daar is de huidige manier van uitvoering simpelweg niet erg geschikt voor, omdat het te traag werkt. Ook in dit geval had Retro Studios beter een knop kunnen gebruiken om Donkey Kong aan het rollen te krijgen. Tot slot is er nog een ander puntje van kritiek. In sommige levels moet je op een barrel zijwaarts door een level vliegen. Deze bestuur je door de A-knop in te drukken, waardoor je de motor van de barrel aan wakkert en dus naar boven gaat. Het is mij echter een raadsel waarom dat niet gewoon met de richtingsstick gedaan wordt, omdat de levels op de manier zoals dat nu gaat, onnodig lastig gemaakt zijn. Qua besturingsoptie ligt mijn voorkeur overigens bij de Wii-afstandsbediening en Nunchuk combinatie, omdat het trommelen, wat in principe een leuke toevoeging is, dan prettiger werkt. Oude en stoffige bruine jas Toch zijn er ook nog een aantal zaken die de game wel goed doet. Een voorbeeld is de dynamiek en diepte van de game. In tegenstelling tot een New Super Mario Bros. Wii, gaat Donkey Kong Country Returns vaker letterlijk de diepte in doordat de actie zich in de achtergrond, of juist heel erg in de voorgrond, afspeelt. Daardoor is Country Returns afwisselender en dynamischer dan andere platformgames die dat niet hebben. Ook is de game, al dan niet door foutjes in de besturing, behoorlijk pittig en een stuk lastiger dan bijvoorbeeld New Super Mario Bros. Wii. De Super Guide die in de game zit, is voor beginnende spelers dan ook absoluut geen overbodige luxe. Andere noemenswaardige levels zijn de levels waarin je op een mijnkarretje door een mijn heen scheurt en met barrels door de lucht geslingerd wordt: deze zijn erg vermakelijk. De muziek in de game is ook goed verzorgd. Zeker voor nieuwelingen als ik klinkt de muziek zeer aangenaam en vrolijk. Ook de geluidseffecten klinken zeer goed, zowel door de speakers van je televisie als door de speaker van je Wii-afstandsbediening. Qua animaties staat de game ook zijn mannetje door de zeer soepele bewegingen van zowel de omgeving als de personages, maar toch vind ik het spijtig dat het meer lijkt alsof Donkey Kong een oude en stoffige bruine jas draagt dan dat hij daadwerkelijk een vacht aan heeft, zoals in Donkey Kong Jungle Beat. Conclusie Donkey Kong Country Returns is absoluut geen verkeerde platformgame. In tegendeel, de game is erg vermakelijk. Toch zijn er spijtig genoeg een aantal cruciale minpunten, waardoor de game net niet die magische touch heeft. Een voorbeeld daarvan is het blaasprincipe waardoor de vaart compleet uit de game verdwijnt en de soms wat misplaatste thema’s in de werelden. Ook zijn er een aantal frustraties wat betreft de besturing tijdens het rollen en het vliegen op een barrel. Qua moeilijkheidsgraad zit het dan weer wel goed met de game en de levels zijn gevarieerd genoeg om leuk te blijven. Toch haalt de game nog lang niet het niveau van een New Super Mario Bros. Wii, om de vergelijking nog maar eens te maken. Nog even oefenen, Retro Studio’s! Benjamin's score: 8.4Donkey Kong Country Returns - Theun
Als fan van de originele Donkey Kong Country serie was ik aangenaam verrast toen Donkey Kong Country Returns aangekondigd werd. Een vervolg op de succesvolle reeks games die de Super Nintendo in leven hield. Returns heeft behoorlijk wat waar te maken. Ontwikkelaar Retro Studio’s heeft dan ook erg zijn best gedaan om Donkey Kong Country Returns een nostalgisch gevoel te geven voor de fans van het origineel en om er nieuwe elementen in te stoppen voor mensen die nog niet bekend waren met de serie.
Kong Returns Vanaf het eerste level zul je merken dat Returns geen Donkey Kong Country game is zoals z’n voorgangers. Om te beginnen zijn er compleet nieuwe vijanden: King K. Rool en zijn bende Kremlings zijn nergens te bekennen. Daarnaast speel je in het spel alleen als Donkey Kong en zal Diddy Kong je slechtst assisteren. In de co-op mode is Donkey’s kleine vriend wel speelbaar, maar in de singleplayer mode zal hij genoegen moeten nemen met een bijrol. Geen onbelangrijke bijrol, want Diddy voegt wel degelijk iets toe met zijn jetpack, maar het spel is ook zonder zijn hulp uit te spelen. Het spel is net als de voorgaande delen opgebouwd in een aantal werelden, waarin je met een kaartje í la New Super Mario Bros. Wii van level naar level kunt lopen. Alle levels zijn gemaakt in het thema van de wereld. Denk hierbij aan een jungle, het strand, bovenop een vulkaan en in een fabriek. De meeste levels zijn de standaard platform levels, waar je met Donkey Kong doorheen moet rennen en springen. Afgezien van het feit dat deze levels ietsje langzamer spelen dan die uit het origineel zitten ze wel erg goed in elkaar. Ze zijn uitdagend en bieden veel variatie. In vrijwel ieder level gebeuren dingen die alles anders maken. Zo zijn er zat levels waar je flink door moet springen, omdat de platformen onder je in elkaar storten. Of levels waarin je Donkey Kong regelmatig met barrels in het rond moet schieten zonder geraakt te worden. Dit houdt de levels spannend en maakt ze sneller. Zo nu en dan zal Rambi ook verschijnen. Je kunt wederom rijden op de bekende neushoorn, die werkelijk alles dat op z’n pad ligt kapot maakt. Met Rambi worden de levels aanzienlijk makkelijker, maar hij zit slechts in een paar levels. Naast de platform levels zijn er levels waarin je in een mijnwagentje zit en levels waarin je moet vliegen op een barrelrocket. De mijnwagenlevels zijn stuk voor stuk ontzettend gaaf en vele malen beter dan die uit het origineel. Ze zijn snel en zitten boordevol, waardoor je het je niet kan permitteren om ook maar één seconde weg te kijken. De levels waarin je vliegt op een barrelrocket zijn naar mijn mening een stuk minder. Allereerst hebben ze niets te maken met platformen en daarnaast is de barrelrocket erg lastig te besturen. Doe je niks, dan valt ie naar beneden en druk je op, in het geval van spelen door de Wii Remote horizontaal te houden, 2, dan geeft Donkey Kong gas waardoor je als een speer omhoog gaat. Je mag onderweg niets aanraken, op verzamelvoorwerpen na. De levels kunnen daardoor een meer frustrerende werking hebben en passen ook totaal niet bij de Donkey Kong Country wereld. Verder zitten de bekende geheimen plekken ook weer verstopt in ieder level. Vaak met een kleine hint, maar soms zul je goed moeten zoeken. De ene keer ligt er een puzzelstuk, de andere keer is het een bonuslevel, die altijd resulteren in puzzelstukjes. Deze puzzelstukjes halen soms de vaart uit het spel, omdat ze ook verstopt kunnen zitten achter achtergrondvoorwerpen. Deze kun je dan onthullen door erbij te gaan stilstaan en te schudden zodat Donkey op de grond slaat of blaast. Er zijn helaas een hoop achtergrondvoorwerpen en maar weinig puzzelstukjes te vinden achter die dingen, waardoor je dus vaak zult moeten stoppen om ze allemaal te vinden. Dit haalt de vaart voor de die-hard verzamelaar wel uit het spel. Puzzelstukjes zijn belangrijk om de volle 100% uit de game te halen, maar ze leveren uiteindelijk niet veel meer op dan dingen als het updaten van de galerij. Toch is het voor echte die-hards zeker een uitdaging om alle puzzelstukjes te vinden. Vooral in de latere levels is het ontzettend lastig om ze überhaupt te vinden. Retro Retro Studio’s heeft met Donkey Kong Country Returns een nieuwe besturing voor de game bedacht bij het spelen met slechts de Wii Remote. Je houdt Wii Remote horizontaal, waardoor je loopt met de vierpuntdruktoets, rent met 1 en springt met 2. Rollen en op de grond slaan doe je echter door met de Wii Remote te schudden. Een beetje vreemd bedacht, want bij deze game was zo’n gimmick totaal niet nodig. In het begin zal het dan ook wat onwennig aanvoelen, maar als je er al de nodige uren op hebt zitten, zal het schudden een automatisme zijn. Het voegt niet veel toe, maar schudden is niet de meest lastige beweging om met je Wii Remote uit te voeren. Wat wel lastig is, zijn de levels die je in de latere werelden tegenkomt. In het begin is alles simpel en duidelijk, maar naarmate je verder komt in de game wordt het spel echt pittig. Vooral Diddy Kong lijkt dan keer op keer een geschenk uit de hemel, omdat hij je twee extra hartjes geeft en de mogelijkheid geeft om even te zweven met z’n jetpack. Dit zul je vaak nodig hebben om levels makkelijk door te komen. Helaas zal het desondanks vaak niet gemakkelijk gaan, want naarmate je verder komt in het spel, des te minder vaak je Diddy Kong nog tegenkomt. Je bent daardoor puur afhankelijk van je persoonlijke platform skills. Voor minder ervaren gamers is ook een oplossing bedacht: je kunt beroep doen op de Super Guide. Wanneer je in een level vaak genoeg dood bent gegaan, kun je op + drukken en de Super Guide voor je laten spelen. Mocht je er dus echt niet uitkomen, dan kan de computer het level voor je halen. Mocht je dan toch zelf het level willen halen, dan kun je tijdens de speelsessie van de Super Guide op ieder gewenst moment de controle over Donkey Kong terugkrijgen. Levels gehaald met de Super Guide worden niet geteld als ‘gehaald’, maar het pad naar het volgende level gaat wel open. Ideaal voor de minder goede gamers. Op nostalgisch gebied scoort Donkey Kong punten bij de levels en vooral bij de muziek. In plaats van een dosis nieuwe achtergrondnummers te maken, heeft Retro Studio’s ervoor gekozen om oude nummers uit de originele Donkey Kong Country Reeks en Donkey Kong 64 te remaken. Vooral door de talloze bekende nummertjes krijgt Donkey Kong Country Returns zeker dat Donkey Kong-sfeertje van destijds. Zelfs het bekende deuntje dat je hoort tijdens het uitkiezen van een level op het kaartje is terug. Grootste gemis hier is dat je op dit kaartje alleen kunt kiezen voor een nieuw level of Cranky’s winkel. Er zijn op Donkey, Diddy en Cranky geen andere Kongs in het spel te vinden. Daar komt bij dat Cranky’s rol een stuk minder is dan in voorgaande spellen. In voorgaande games was vooral de tekst van Cranky erg sterk en daardoor ontzettend grappig. In deze game heeft de oude aap bijna geen tekst meer en zijn z’n grapjes behoorlijk zwak. Het is dat hij voorwerpen verkoopt als extra levens, Sqauwks (de papegaai die je in deze game mee kan helpen met zoeken naar puzzelstukjes) en sleutels voor geheime levels. Anders had je al helemaal geen reden gehad om bij hem langs te gaan. Verder moet gezegd worden dat het extraatje dat Diddy Kong biedt leuk is, maar het veel toffer zou zijn geweest als je beide Kongs apart kon spelen in de singleplayer zoals dat in het origineel mogelijk was. Het zou het spel even net iets gevarieerder maken. De graphics van de game zien er prima uit. Het spel ziet er niet al te serieus uit, maar dat was bij de originele games ook al nooit de bedoeling. Daarnaast zijn er levels in de mist en schemering, waarbij alles eruit ziet als iPod figuurtjes. Deze levels zien er ontzettend gaaf uit en bieden daardoor extra variatie. Conclusie Donkey Kong Country Returns is een gave platformer die naast nieuwe uitdagende levels ook een flink nostalgisch gevoel met zich meebrengt. Enkel het ontbreken van Diddy Kong als speelbaar personage in de singleplayer, de veel te kleine rol van Cranky en het ontbreken van andere Kongs zijn voor mij als minpunten te noemen bij het opbrengen van een nostalgisch gevoel. De platform levels zitten erg tof en gevarieerd in elkaar. Vooral naarmate je verder komt in het spel worden ze ontzettend uitdagend. De levels waarin je in een mijnwagentje zit, zijn beter dan ooit tevoren. Ze gaan sneller, bieden meer actie en je moet constant gefocust blijven. De Rock Barrel-levels zijn daarentegen een stuk minder. Ze zijn weliswaar erg uitdagend, maar ze hebben weinig te maken met platformactie. Het zouden leuke bonuslevels kunnen zijn, maar ze zijn helaas doorgekomen als volwaardige levels. Het uitspelen van de game duurt niet heel erg lang, maar vooral het halen van alle geheimen in de game is een uitdaging die enkel is weggelegd voor die-hards. Daarnaast is er een negende wereld in het spel, waarin je de Mirror Mode kunt vrijspelen voor een nog moeilijkere speelsessie. Donkey Kong Country Returns is daarmee een goede platform game die de serie eer aan doet. Er zijn slechts een aantal elementen die minder goed zijn uitgevoerd, zoals het zoeken van puzzelstukjes die de speler dwingen stil te staan. Toch blijft Donkey Kong Country Returns een must voor de platformfans! Theun's score: 8.9Donkey Kong Country Returns - Conclusies
Quint's Conclusie Donkey Kong Country Returns is een ongekend sterke sidescrolling platform-game. Het spel kent ongelooflijk veel variatie en is zeer moeilijk. De toegevoegde co-op modus is een zeer leuke toevoeging en biedt spelers die de beschikking hebben over een vriend een zeer plezierige ervaring en nog meer uitdaging. De game slaat echter de plank mis betreffende de grote focus op het verzamelen van dingen die enkel gepakt kunnen worden door middel van het trommelen met de Wii Remote en/of Nunchuk. Daarnaast kan het gemis van aspecten als onderwaterlevels, meer Animal Buddies, meer Kongs, een mooie wereldmap en de Kremlings voor de fans als een domper aanvoelen. Toch heb ik als doorgewinterde Donkey Kong Country-fan genoten van deze titel en dat is waar het om draait. Donkey Kong Country Returns tilt het sidescrolling platform-genre naar een hoger niveau. Quint's score: 8.5 Marcel's conclusie Donkey Kong Country Returns is een zeer goede platform-game, maar kan zichzelf niet onderscheiden van andere titels. Het is een mengsel van Donkey Kong Jungle Beat en Donkey Kong Country en het spel is daardoor geschikt voor een breed publiek. Het nadeel is dat de game hierdoor een eigen identiteit mist en men te pas en te onpas Motion Controls toepast. De graphics van de levels zijn ontzettend goed uitgewerkt en buiten enkele valse noten klinkt ook de muziek die grotendeels uit de 16-bit klassieker afkomstig is prima. De prachtige omgevingen worden helaas bewoond door saaie dieren en kale Tiki’s en bevolkt door eindbazen die op een enkeling na allemaal uit Donkey Kong Jungle Beat afkomstig lijken te zijn. De multiplayer is daarbij een stuk minder spectaculair dan in New Super Mario Bros. Wii, omdat Diddy Kong ook als power-up fungeert voor Donkey Kong. Retro Studios heeft met dit spel te weinig originaliteit laten zien en een Donkey Kong Country-game zonder Kremlings, waterlevels, Engarde of goede grapjes van Cranky kan de juiste nostalgische snaar niet raken. Hierdoor zullen de gamers die op zoek zijn naar iets nieuws zich moeten vastklampen aan enkele silhouette levels en heeft de Donkey Kong Country-serie nog steeds geen volwaardige opvolger gekregen. Marcel's score: 8.0 Benjamin's conclusie Donkey Kong Country Returns is absoluut geen verkeerde platformgame. In tegendeel, de game is erg vermakelijk. Toch zijn er spijtig genoeg een aantal cruciale minpunten, waardoor de game net niet die magische touch heeft. Een voorbeeld daarvan is het blaasprincipe waardoor de vaart compleet uit de game verdwijnt en de soms wat misplaatste thema’s in de werelden. Ook zijn er een aantal frustraties wat betreft de besturing tijdens het rollen en het vliegen op een barrel. Qua moeilijkheidsgraad zit het dan weer wel goed met de game en de levels zijn gevarieerd genoeg om leuk te blijven. Toch haalt de game nog lang niet het niveau van een New Super Mario Bros. Wii, om de vergelijking nog maar eens te maken. Nog even door oefenen, Retro Studio’s! Benjamin's score: 8.4 Theun's conclusie Donkey Kong Country Returns is een gave platformer die naast nieuwe uitdagende levels ook een flink nostalgisch gevoel met zich meebrengt. Enkel het ontbreken van Diddy als speelbaar personage in de singleplayer, de veel te kleine rol van Cranky en het ontbreken van andere Kongs zijn minpunten te noemen bij het opbrengen van een nostalgisch gevoel. De platform levels zitten erg tof en gevarieerd in elkaar. Vooral naarmate je verder komt in het spel worden ze ontzettend uitdagend. De levels waarin je in een mijnwagentje zit zijn beter dan ooit tevoren. Ze gaan sneller, bieden meer actie en je moet constant gefocust blijven. De barrelrocket levels zijn daarentegen een stuk minder. Ze zijn weliswaar erg uitdagend, maar ze hebben weinig te maken met platform actie. Het zouden leuke bonuslevels kunnen zijn, maar ze zijn helaas doorgekomen als volwaardige levels. Het uitspelen van de game duurt niet heel erg lang, maar vooral het halen van alle geheimen in de game is een uitdaging die enkel is weggelegd voor die-hards. Daarnaast is er een negende wereld in het spel, waarin je de Mirror Mode kunt vrijspelen voor een nog moeilijkere speelsessie. Donkey Kong Country Returns is daarmee een goede platform game die de serie eer aan doet. Er zijn alleen een aantal elementen die minder goed zijn uitgevoerd, zoals het zoeken van puzzelstukjes achter achtergrond voorwerpen en de barrelrocket levels, die compleet misplaatst aanvoelen. Toch blijft Donkey Kong Country Returns een must voor de fans! Theun's score: 8.9
N1 Score: 8.5
+ ["Enorm veel variatie in de levels","De co-op zorgt voor veel plezier voor beide spelers","De geluidseffecten zijn meer dan prima en de muziek is nostalgisch","De grafische effecten zijn van een hoog niveau","De animaties zijn ongekend goed uitgewerkt","Lekker moeilijk"]
- ["Het trommelen voelt geforceerd, waardoor de game op sommige punten onnodig traag wordt","De blaas-move slaat letterlijk en figuurlijk nergens op","De besturing wordt niet altijd even handig ingezet","Het gemis van nostalgische zaken als onderwaterlevels, Kremlings, meer Kongs, een grappige Cranky en meer Animal Buddies","De Rocket Barrel-levels zijn onnodig lastig gemaakt","De wereldkaart is inspiratieloos"]