[Review] Geschreven door Marcel op 2010-12-21 00:01:00
Need for Speed: Hot Pursuit
Ieder jaar verschijnt er minimaal één nieuwe Need for Speed-game. Het was dit jaar de beurt aan Criterion Games om de serie te rebooten met Hot Pursuit. Aangezien Criterion geen Wii-games maakt, was EA genoodzaakt om zelf aan de slag te gaan met een Wii-versie en daar had men duidelijk geen zin in. Net zoals Need for Speed: Nitro is ook Need for Speed: Hot Pursuit gebouwd voor de Wii. In dit geval is het alles behalve een voordeel, want werkelijk alle elementen die van Criterion’s Need for Speed: Hot Pursuit een topper maken zijn verprutst. Het spel dat voor me ligt is de naam ‘Need for Speed’ niet eens waardig en het is alles behalve een kwaliteitsserie. Het begint met een wazig animatie-filmpje die tegelijkertijd de eerste in-game beelden toont. Het is even slikken, maar een goede mentale voorbereiding op wat komen gaat.
Need for Speed: Hot Pursuit? Ten eerste is er de career mode. In Need for Speed: Hot Pursuit ga je de straten van een Aziatische stad, Las Vegas en Dubai onveilig maken met wegpiraterij. In iedere stad zijn er in totaal dertien events verspreid over een aantal categorieën. De hoofdmoot is de Hot Pursuit, waarbij de politie zo nu en dan om de hoek komt kijken tijdens het straatracen. Daarnaast zijn er verschillende soorten challenges die allemaal met tijd te maken hebben. De standaard tijdritten worden afgewisseld met een elimination mode, waarbij na het aflopen van de klok telkens de laatste racer afvalt totdat er geen tegenstanders meer over zijn. Het derde soort race is vrij uniek te noemen. Je moet het in je eentje opnemen tegen honderd andere racers en hen inhalen voor de tijd om is. Het zijn op papier best leuke events, maar omdat het spel zo bagger in elkaar gezet is, kun je er weinig plezier uit halen. Bovendien kun je in de career-mode niet achter het stuur van een politieauto kruipen om zelf de criminelen te lijf te gaan en dat is nu juist één van de unieke features van de andere versies van Need for Speed: Hot Pursuit. Het stokoude Need for Speed: Hot Pursuit 2 (release: 2002) had zelfs meer features. De quick-play mode geeft je wel een extra optie om met een politieauto aan de slag te gaan, maar omdat de game hier niet op gebouwd is, voldoet de mode niet aan de verwachtingen. Leuke toevoegingen, zoals de spikestrips of helicopters die de ervaring in andere Hot Pursuit games versterken, ontbreken en de sirene van je dienstauto laat geen geluid horen. Je kunt het spel spelen met een Wii Wheel, Wii Remote en Nunchuk, GameCube Controller of Classic Controller. Het sturen werkt voor geen meter, want je stuurt vrijwel altijd te flauw of te scherp. De oplossing voor dit probleem is driften. Wanneer je de handrem gebruikt en aan het stuur slingert of de analog-stick een zwiepert geeft, slip je zonder moeite door de bochten. Het is haast niet nodig om af remmen en ondanks dat hierdoor je snelheid behouden blijft, haalt het alle spanning uit het spel. Met de boost-knop ingedrukt, scheur je piepend en knarsend door de straten en ontwijk je zo nu en dan een kleine verkeersopstopping. De wegen in Need for Speed: Hot Pursuit zijn verlaten en dat is frappant, want naar mijn weten zijn er dagelijks files in wereldsteden. De politie merkt de racers tijdens een helder moment op en zet de achtervolging in. De highway patrol biedt geen enkele tegenstand en ze rijden met volle snelheid tegen andere weggebruikers aan of crashen tegen de eigen wegversperringen. De dienders duwen je af en toe van de weg, maar hier is verder geen straf of game-over scherm aan verbonden. Het zorgt ervoor dat de politie in Need for Speed: Hot Pursuit totaal niet effectief is als het gaat om misdaadbestrijding. Het is grappig dat ze je vrijwel nooit proberen in te halen, maar in plaats daarvan remmen de interceptors netjes af en gaat oom agent naast je rijden. Ik kreeg medelijden met de politie en lanceerde mezelf tevergeefs tegen een aantal wegversperringen. Hierbij viel één ding op en dat is dat de auto's wel schade op kunnen lopen. Je bolide wordt voorzien van een rammelaar en vuurwerk begint te knallen onder de wielen. Men probeert om een kapotte auto na te bootsen, maar ik krijg het gevoel dat het ontwikkelteam nog nooit een auto van dichtbij heeft gezien.
Need for Bug: In Pursuit of Errors Aangezien de achtervolgingen niet spannend zijn en je met twee vingers in je neus en het Wii Wheel op je hoofd iedere agent te slim af bent, is het ‘Hot Pursuit’ onderdeel van het spel verwaarloosbaar. De andere straatracers zijn net zo dom als de politie. Ze rijden hun auto’s in vrijwel iedere bocht in de kreukels en gaan vol gas tegen het verkeer in. Als je pech hebt, blijft een rivaal aan je auto plakken of stopt hij vlak voor je neus. Het zijn geen geduchte tegenstanders, maar irritante belemmeringen, omdat ze altijd op hetzelfde pad blijven rijden. Men heeft geprobeerd om het spel een arcade-racer sausje mee te geven door power-ups toe te voegen aan de gameplay. Zo is er een pick-up waarmee je een seconde of twintig niet kunt crashen en een power-up die je een extra boost geeft. Daarnaast is er een soundwave die het verkeer omver blaast. Het is een onnozele toevoeging die niet thuishoort in Need for Speed en zeker niet verwerkt had moeten worden op deze manier. Het maakt de game nog gemakkelijker en saaier en het toppunt is de cruise-control power-up. Met de kracht wordt al het stuurwerk een seconde of tien van je overgenomen en rij je onoverwinnelijk dwars door iedere wegversperring of medeweggebruiker heen. Ik heb me werkelijk kapot gelachen om de bugs die optraden tijdens het spelen. Ik heb voor het eerst in mijn leven auto's door het dak van een tunnel zien vliegen, auto's op twee wielen over een andere auto zien rijden en auto's zwevend boven de weg zien starten. De bugs beperken zich niet tot de sportwagens, want tijdens één van mijn ritten in Dubai verdween de complete stad en reden ik en de andere racers over een onzichtbare weg. Buiten de fouten die soms optreden is er een dijk aan glitches die tijdens iedere race voorkomt. Als je in de startblokken staat en gas geeft dan knippert de schaduw van je wagen. Wanneer je power-ups gebruikt, vervormt de muziek en soms stopt deze vervorming niet. Het motorgeluid valt soms uit en de auto’s zijn zo licht van gewicht dat ze bij iedere kettingbotsing gelanceerd worden. In combinatie met de oliedomme andere wegmisbruikers zorgen de bugs voor hilarische taferelen van wagens die als ware ping-pong ballen van vangrail naar vangrail over de weg stuiteren.
De andere mankementen van het spel vinden we terug in de graphics, want Need for Speed: Hot Pursuit is niet om aan te zien. De game oogt saai en blokkerig en de verschillende auto’s hebben nauwelijks detail. Het meest geslaagd is Dubai, waar de blokkerige stijl aansluit op de architectuur van de stad met het grote aantal wolkenkrabbers. De andere steden, zoals Las Vegas en Rio, zijn simpelweg te oppervlakkig. Men heeft in het gehele spel dezelfde soort platte belichting gebruikt waardoor het net lijkt of je een prototype aan het spelen bent. De auto's van de andere weggebruikers zijn nog lelijker dan je eigen wagen en zouden niet misstaan in een Nintendo 64-spel. Het meest opmerkelijke is dat de game ondanks de lelijke beelden alsnog de nodige haperingen kent. Met name als er veel racers in beeld komen, treden er hinderlijke stotteringen op. Het grootste probleem is dat de besturing met de beelden mee hapert, waardoor het spel min of meer onspeelbaarder wordt. De race-actie is het belangrijkste onderdeel van Need for Speed: Hot Pursuit en in tegenstelling tot de andere recente Need for Speed spellen zijn er weinig opties om je auto aan te passen. Je kunt je wagen voorzien van stickers en een nieuw kleurtje, maar meer geadvanceerde opties, zoals opvoeren of met de rijhoogte knoeien, zijn niet in het spel verwerkt. Als je een race wint - en die kans is gezien de lage moeilijkheidsgraad erg groot - dan win je een nieuwe auto. In het begin van de game zul je vooruit tuffen met de Mazda RX8, maar het duurt niet lang totdat de Chervolet's, Porsche's en Lamborghini's zich hierbij aansluiten. Na een aantal races mag je de 'eindbaas' van een stad uitdagen. Het is een speciale uitdaging, waarbij je checkpoints moet vinden. Het zorgt voor wat variatie, maar het kan niet verhullen dat de game repetitief is qua opzet. Je mag pas naar de volgende stad als je de eindbaas van de huidige stad verslagen hebt. Hierdoor zie je achtereenvolgens dezelfde achtergronden voorbij komen. Als afwisseling kun je met maximaal vier spelers split-screen racen, maar door de bugs en technische mankementen is het de moeite van het proberen niet waard. Daarnaast worden de graphics in de multiplayer-mode nog lelijker, waardoor er grafisch vrijwel niets meer van het spel overblijft. Een online-mode ontbreekt en dat is gezien het 'politie'- en 'boef'-principe van de offline multiplayer-mode jammer. Wie bekend is met het spel Need for Speed: Hot Pursuit op de PS3, Xbox 360 of PC zal verbaasd zijn over dit feit, omdat die game juist online ontzettend goed tot zijn recht komt.
De muziek bespreek ik als laatste, omdat je tijdens het spelen haast vergeet dat er muziek in het spel verwerkt is. In het menu kun je een behoorlijke soundtrack van gelicenseerde muziek vinden en beluisteren, maar tijdens het racen hoor je ironisch genoeg vrijwel altijd het nummer SuperBad van Travis Mccoy. Alle muziek in het spel werkt ontzettend op je zenuwen en is van belabberde kwaliteit. Uiteindelijk zet je het geluid uit of stoppen je hersenen met het verwerken van de beelden en muziek en race je op de automatische piloot verder. De geluidseffecten zijn ook ronduit slecht. De motorgeluiden zijn moeilijk te onderscheiden van een bromvlieg en de slippende banden en doffe klappen van botsingen zijn niet goed uitgewerkt. Conclusie Na Need for Speed: Nitro had EA de mogelijkheid om te gaan knallen met de franchise op de Wii. In plaats van Nitro te verbeteren, heeft men deze troep uitgebracht. Je twijfelt tijdens het spelen van Need for Speed: Hot Pursuit over je gehoor en je zichtvermogen, terwijl je constant dezelfde lelijke beelden, herhalende muziek en gameplay voorgeschoteld krijgt. Enige vorm van uitdaging of spanning ontbreekt en dat is opmerkelijk voor een game die volgens de omschrijving draait om politieachtervolgingen op de snelweg. Need for Speed: Hot Pursuit op de Wii sleept op de valreep de N1ntendo's slechtste racegame van het jaar-award in de wacht. Met de nadruk op 'Wii', want de PC, PS3 en Xbox 360 versie van de game zijn mede door de goede online-opties die in dit Wii-spel ontbreken wel het spelen waard.
N1 Score: 2
+ ["Constant hoge snelheid"]
- ["Lelijke graphics","Weinig features","Tientallen bugs","Herhalende muziek","Repetitieve gameplay","Slechte controls","Politie en tegenstanders bieden geen enkele uitdaging","Onnodige power-ups","Geen online multiplayer"]