[Review] Geschreven door Marcel op 2011-05-22 20:42:00

Duke Nukem: Critical Mass

Duke Nukem: Critical Mass brengt de meest absurde action-hero parodie naar de Nintendo DS. Is Duke Nukem ruim vijftien jaar na zijn grootste succes nog steeds in staat om de wereld te redden in een kick-ass comeback of kan de vergeten videogame-held beter van zijn pensioen gaan genieten? Wanneer de Time Vortex Generator gestolen wordt en aliens onze aardse chicks willen gebruiken om een nieuw ras te kweken, dan is er maar één persoon die daar een stokje voor kan steken. Duke Nukem, de mix tussen Arnold Schwarzenegger en Bruce Willis: de ultieme Amerikaanse superheld. Hij gaat met zijn guns en voeten aliens te lijf terwijl hij geniet van bier, geld, rock en strippers. Al met al de enige persoon die gek genoeg is om in zijn eentje een alieninvasie te verijdelen of, zoals hij het zelf zegt: “I’m about kicking ass and chewing gum and I’m all outta gum!'

My gun is fully loaded baby! Ondanks zijn stoere geschiedenis en de one-liners die hij om de stap ten gehore brengt, is er weinig ‘stoers’ aan Duke’s nieuwste game. In het gros van de levels ren je met Duke Nukem van links naar rechts door simpele stages met lelijke 3D-graphics. Zijn pad wordt bevolkt door aliens, robots en andere monsters die hij met zijn wapentuig om zeep helpt. De animaties zijn houterig en de vijanden zijn nagenoeg niet van elkaar te onderscheiden. Het is letterlijk hersenloos vermaak en de problemen ontstaan dan ook wanneer er enigszins denkwerk aan te pas komt. Zo is ieder level opgebouwd uit lagen, maar de graphics zijn dusdanig onduidelijk dat je nooit kunt zien of de platforms bruikbaar zijn of slechts de achtergrond versieren. De gameplay is 2D, maar soms probeert men een mix van 2D en 3D te presenteren door vijanden in de achtergrond te plaatsen. Je moet dan tegen een muurtje aan gaan staan en met de cursor de diepte in richten. De besturing bij het richten is een ramp, want normaal gesproken heeft Duke in de 2D-gameplay slechts de mogelijkheid om recht voor zich uit te schieten of te bukken en te schieten. Bij het richten moet er plotsklaps pixelprecies een kogel door het hoofd van een Pig Cop gejaagd worden en dat vloekt met de rest van de actie. What a mess! Zo nu en dan vind je in de levels items, scenario’s en wapens die de gameplay nog verder veranderen. Het is de ontwikkelaar niet gelukt om ook maar één gameplay type behoorlijk uit te werken. Neem bijvoorbeeld de sniper rifle. Je pakt het wapen op en het beeld gaat naar een first-person view. Je moet nu met de sniper richten en schieten. In iedere andere game een gemakkelijke en doorgaans leuke klus, maar in Duke Nukem: Critical Mass moet je op het touchscreen twee virtuele pookjes bedienen om te richten en in te zoomen. Als je vervolgens een schot wil lossen, ontdek je dat de R-knop niet werkt. Je moet met de B-knop schieten terwijl je met de stylus aan het richten bent. Normaal gesproken worden linkshandigen vergeten, maar Duke Nukem: Critical Mass is de eerste game op de wereld waarbij rechtshandigen achtergesteld worden. De vijanden staan tijdens deze sniper-mode stil, wat het allemaal nog knulliger maakt. Op andere momenten vindt Duke een jetpack, waarmee het spel verandert in een shoot ’em up. Met de R- en L-knoppen kun je Duke Nukem om zijn eigen as laten draaien. In de pixelbrei verschijnen er continu identieke vijanden. Het zijn ongetwijfeld de moeilijkste uitdagingen in de game om de verkeerde redenen. Wel moet gezegd worden dat het een accuraat beeld schetst van een dronkaard die al draaiend met een jetpack een horde van aliens te lijf gaat. Het hoogte- - of eigenlijk - dieptepunt van het tafereel zijn de momenten waarbij je één op één in de lucht moet ‘vechten’ met een alien. Je moet razendsnel op de A-knop blijven rammen om te voorkomen dat de vijand je met een kopstoot in één klap doodmaakt.

It’s clobberin’ time! Het spel is wat doodgaan betreft behoorlijk frustrerend, aangezien de checkpoints en savepoints ver van elkaar verwijderd zijn. Zo is het mogelijk om een halve stad door te rennen, tien chicks te bevrijden, twee bruggen op te blazen en een tusseneindbaas te verslaan zonder save en wanneer je doodgaat begint Duke Nukem weer bij het begin van het level. Het niet tijdig saven is tot daar aan toe, maar je begint je tijdens het spelen af te vragen waarom de game laadschermen heeft wanneer er schijnbaar tijdens het laden niets gebeurt. De game is mede door glitches en bugs alles behalve gemakkelijk. Zo zit je soms vast in een vijandje of wordt je twee keer geraakt door dezelfde kogel. Ook het vallen in een diep gat resulteert in een enkeltje naar het hiernamaals voor Duke. Met de power-ups die je kunt activeren op het onderste scherm is er nog enigszins een manier om lang in leven te blijven. Zo kun je meerdere wapens vinden als shotguns, machine geweren en laserguns en bovendien speciale krachten ontgrendelen, zoals onzichtbaarheid en double damage. Het is het beste om zo snel als je kunt van links naar rechts te rennen en zoveel mogelijk vijanden te ontwijken. Als Duke te lang op één plek blijft hangen, verschijnen de vijanden die je eerder hebt verslagen opnieuw. Aangezien het soms niet helemaal duidelijk is waar je naartoe moet, ben je meestal drie keer tegen dezelfde vijanden aan het vechten op één en dezelfde vierkante meter. Zo moet je zonder enige hint een metershoge antenne omschoppen met Duke’s kick zodat deze een brug vormt. Een move die elders in het spel nauwelijks effect heeft.

Time to Rock and Roll! Wie ondanks alle tegenslagen toch de juiste route vindt, mag het opnemen tegen een eindbaas in een third-person perspectief. Je richt wederom met het touchscreen en knalt nu met de L-knop de grote robot of alien overhoop. Wanneer de levensbalk van je tegenstander leeg genoeg is, mag Duke Nukem met een slecht geanimeerde actie de genadeklap uitdelen. Tijdens de eindbaasgevechten komt wel het enige goede nummer uit de speakers van de Nintendo DS. Grabbag, het nummer dat iedereen kent als de Duke Nukem theme-song, is alleen tijdens deze ‘epische’ clashes te beluisteren. De twaalf levels van de game worden bijgestaan door saaie, monotone minimal-muziek en het geheel kan in een uurtje of vijf voltooid worden. Critical Mass heeft verrassend genoeg niet alleen voice-acting voor Duke Nukem, maar ook voor zijn belangrijkste rivalen. De aliens hebben daarentegen vrijwel allemaal dezelfde kreten en de wapens klinken afgezien van sommige soorten hetzelfde. Zo is het geluid van het machinegeweer en de Uzi afgezien van het tempo hetzelfde als dat van je pistool. Je kijkt dan ook vreemd op wanneer een alien hetzelfde geluid maakt als een beveiligingsrobot in Area 51.

Conclusie Duke Nukem: Critical Mass kan beter Critical Mess genoemd worden. Het spel bestaat uit niet goed doordachte ideeën gecombineerd met frustrerende gameplay. Alle verschillende gameplay-types die het spel rijk is, zijn slecht uitgevoerd. De variatie is daarbij slechts verwarrend en voegt weinig toe aan de Duke Nukem-beleving. De one-liners die in Duke Nukem 3D tof waren, zijn in dit spel ironisch, want terwijl alles oogt alsof het door een gehaktmolen is gehaald, de chicks die voor Duke dansen nog blokkeriger zijn dan een LEGO-figuurtje en hij constant sterft door problemen met de besturing, blijft Duke Nukem zichzelf net zo cool vinden als vijftien jaar geleden.

N1 Score: 3.5

+ ["De one-liners van Duke Nukem zijn subliem"]

- ["Grafisch slecht uitgewerkt","Frustrerende moeilijkheidsgraad","Belabberde besturing","Monotone soundtrack"]

Gekoppelde games

Duke Nukem: Critical Mass (Nintendo DS)