[Review] Geschreven door Tristan op 2011-09-25 19:43:00

Driver: San Francisco

Nintendo-fans met criminele gedachten hebben het de laatste jaren slecht gehad op de Wii. The Godfather: Blackhand Edition en Scarface: The World is Yours waren twee meer dan prima games in hun soort, maar dateren alweer uit 2007. Ubisoft maakt echter een einde aan de lange, criminele stilte met Driver: San Francisco. Drugshandel, auto’s van de weg rammen en politie-achtervolgingen behoren hier tot de orde van de dag. Doopt Driver: San Francisco de Wii om tot een thuishaven voor stoere gamers? Driver: San Francisco valt meteen met de deur in huis. Het verhaal begint met een drive-by moord op een agent. Deze agent bleek de maat te zijn van agent Tanner, de hoofdpersoon in dit spel. Tanner gaat op jacht naar de dader: crimineel Solomon Caine. Het verhaal plaatst je afwisselend in de schoenen van de onbezonnen John Tanner, collega detective Tobias Jones en slechterik Solomon Caine. Er wacht een wereld vol geweld, drugs, hoertjes en al het slechte wat de grote stad te bieden heeft.

Wegpiraat In wiens schoenen je ook stapt, het maakt geen verschil in hoe je de weg op gaat. In Driver: San Francisco zul je als een heuse wegpiraat door San Francisco razen. De spelomgeving van deze game valt het best te omschrijven als een open speelwereld waarin je door het voltooien van missies vorderingen maakt. Een opvallend verschil met een game als Grand Theft Auto is het feit dat je je auto nooit kunt verlaten. Het is hierdoor uitsluitend wegpiraatje spelen wat de klok slaat, maar dat hoeft geen nadeel te zijn. Net als in andere games in dit genre hop je in Driver: San Francisco van missie naar missie. Iedere missie voegt een stukje aan het verhaal toe waardoor je steeds een stapje dichter bij de grote ontknoping komt. Tussen de missies door kun je naar hartelust door de stad rijden. Je hebt dan de optimale vrijheid om de stad te verkennen of secundaire missies te voltooien, die niet essentieel zijn om het spel uit te spelen. Het aantal missies telt op deze manier stevig op waardoor je tientallen uren aan speeltijd hebt. Een pluspunt is dat ontwikkelaar Ubisoft Reflections de nodige moeite heeft gedaan om afwisseling tussen de missies te creëren. Ondanks dat het vaak op hetzelfde neerkomt, voelt het in veel gevallen net een tikkeltje anders waardoor je er weer met frisse moed tegenaan gaat. De snel oplopende moeilijkheidsgraad zorgt er bovendien voor dat er weinig missies zijn waar je zonder moeite doorheen komt. Veel missies waarin je verzeild raakt, hebben een strak tijdslimiet. Er is hierdoor geen tijd om je aan de verkeersregels te houden. Je speelwereld is, voor Wii-begrippen, ongekend groot. Je bent flink wat tijd kwijt om de hele stad te doorkruisen. De wegen zijn gelukkig breed genoeg om tussen auto’s door te schieten, maar naarmate de tijd verstrijkt, voel je de druk toenemen en zul je steeds meer risico’s nemen. Dit roekeloze gedrag heeft ongetwijfeld spectaculaire botsingen tot gevolg. Indien dit te vaak voorkomt, krijg je er een nieuw probleem bij: een achtervolging door de politie. Met wat ervaring kom je verder Driver: San Francisco heeft een aardige toevoeging bij het racen. Voor allerlei acties word je beloond met ervaringspunten. Dat gebeurt zowel tijdens de missie, door bijvoorbeeld het rijden op twee wielen, tegen het verkeer inrijden of sprongen maken, maar ook na de missie door bepaalde achievements te halen die per missie verschillen. Meestal gaat het dan juist om bepaalde dingen niet doen zoals geen burgerauto’s raken of je geweer niet gebruiken. Dit zorgt ervoor dat je constant verschillende uitdagingen hebt om rekening mee te houden. Al die moeite is het waard, want voldoende ervaringspunten leveren je upgrades voor je auto en wapens op. Die ga je hard nodig hebben als je de latere missies in het spel wil overleven. De moeilijkheidsgraad loopt stijl omhoog na de introductiemissies. Driver: San Francisco geeft je een pittige uitdaging als gamer, iets wat we maar zelden tegenkomen op de Wii.

Roekeloos op twee wielen in Slo-Mo Een bekende optie die we in deze game zien terugkomen is de mogelijkheid tot het gebruik van slow-motion. In Driver: San Francisco heten deze opties Slo-Mo en Roekeloosheid. Wanneer je gevaarlijke acties uithaalt, zal een speciale meter zich vullen. Na verloop van tijd kun je dan de Slo-Mo activeren. In deze modus vertraagt de omgeving waardoor het makkelijker is om kogels te ontwijken en je door het verkeer te bewegen. Een overtreffende trap van Slo-Mo is Roekeloosheid. In deze modus heb je de voordelen van Slo-Mo en kun je ook gebruik maken van je geweer. Dit biedt grote voordelen om vluchtende criminelen te kunnen stoppen. Om het spel niet te gemakkelijk te maken, kun je slechts een paar seconden gebruik maken van deze opties. Hierna zul je opnieuw je meter moeten vullen. Dit biedt een extra strategische laag aan Driver: San Francisco. Je zult goed moeten bedenken wanneer je je extra krachten inzet. In verschillende missies kun je bovendien extra bonuspunten vrijspelen door geen Slo-Mo of Roekeloosheid te gebruiken waardoor je er een extra uitdaging bij krijgt indien gewenst. Een toevoeging die veel aandacht kreeg in interviews met Ubisoft Reflections is de mogelijkheid om op twee wielen te rijden, een uniek aspect van Driver: San Francisco. Door de A-knop ingedrukt te houden en de Wii Afstandsbediening een beetje te draaien kun je de stoere jongen op twee wielen uithangen. Als beloning krijg je een paar ervaringspunten en word je meter voor Slo-Mo en Roekeloosheid wat gevuld. Er zijn geen situaties in de game waarin het vereist is om op twee wielen te rijden. Het voegt hierdoor weinig toe aan de gameplay: een enkele keer is het handig om tussen twee auto's door te schieten op twee wielen, maar cruciaal is het nooit. Je zult al snel besluiten dat het ingewikkeld genoeg is om op vier wielen het eind van de missie te halen.

Kramp in je hand en een verrekte arm Ondanks dat Driver: San Francisco pas laat in de levenscyclus van de Wii op de markt verschijnt, wordt er uitsluitend gebruik gemaakt van één besturingsschema: de combinatie van de Nunchuk en de Wii Afstandsbediening. Een kleine teleurstelling voor mensen die dit soort games liever met een traditionele controller spelen of het Wii Wheel. De afgedwongen knoppenconfiguratie is daarbij niet ideaal. Je geeft gas met de Z-knop op de Nunchuk hetgeen tot kramp in je hand leidt door de onnatuurlijke houding. Met de B-knop op de Wii Afstandsbediening gebruik je de handrem. Het simpelweg verwisselen van deze twee functies zou veel beter geweest zijn. Helaas heb je als speler geen mogelijkheid om de knoppen te veranderen. De onhandige gasknop is nog te vergeven. Veel erger zijn de slecht geïmplementeerde motion controls. Of je nu een nitro boost wil gebruiken door met de Nunchuk te schudden, je geweer wil herladen met een wiebel van de Afstandsbediening of de tegenstander van de weg wil rammen met een zwiep van diezelfde Afstandsbediening: het werkt voor geen meter. Hoe het mogelijk is dat zoveel jaren na de release van Wii er nog steeds zo’n slechte motion controls bestaan, is onvoorstelbaar. Je zwiept je arm uit de kom in een poging om het juiste effect te krijgen. Waarom is er geen mogelijkheid om te switchen naar de Classic Controller? Het zou de game op dit vlak veel goed gedaan hebben. Daar staat tegenover dat de auto zich prima laat besturen met het knuppeltje van de Nunchuk. De wegligging is geloofwaardig en met de nodige stuurkunsten weet je je auto op hoge snelheid door het drukke verkeer te leiden. De soepelheid waarmee de auto reageert op je stuuracties staat in schril contrast met de acties die motion controls vereisen, hetgeen de frustratie daarover alleen maar groter maakt.

Indrukwekkende multiplayer In veel games op de Wii is de multiplayer een onderschoven kindje. Bij Driver: San Francisco is dit echter totaal niet het geval. In de verhaalmodus kan ieder moment een tweede speler bijspringen. De tweede speler kan de hoofdpersoon helpen door met een geweer te schieten en assisteert hem bij speciale missies. Daarnaast kan hij via zijn Nintendo DS de bestuurder helpen door belangrijke punten te markeren op de kaart of hij kan de politiecomputer hacken waardoor ze de achtervolging staken. Een interessante toevoeging waarvan te hopen is dat meer fabrikanten hier aandacht in steken. Je hebt naast mogelijkheden in de verhaalmodus ook de keuze uit een co-op modus, party modus en agenten & schurken. In de co-op modus ga je met z’n tweeën op pad, ieder met een eigen auto, op drie gezamenlijke missies die speciaal voor twee spelers gemaakt zijn. De meeste lol zul je hebben met party en agenten & schurken. In de party modus geldt: “hoe meer spelers, hoe beter!'. Maximaal vier spelers kunnen de strijd met elkaar opnemen in opdrachten als: “verover de vlag', “verdien een miljoen' en “geef de bom door'. Alle opdrachten zijn varianten op hetzelfde thema, maar bieden voldoende afwisseling om keer op keer plezier te hebben. Agenten & schurken is een klassieker. Speler één is de schurk en moet ontsnappen aan de achtervolging van de agenten (de overige spelers). Hilariteit gegarandeerd. Een minpunt is dat er geen gebruik gemaakt kan worden van geweren in deze modus. Dit was een welkome toevoeging geweest om het strijdgewoel te vergroten. We raken er als Wii-bezitters aan gewend, maar een groot gemis is andermaal het ontbreken van een online multiplayer. De geweldige lokale multiplayer had niet misstaan in een online omgeving, maar helaas wordt het Nintendo-console bezitters wederom niet gegund. Er mag echter geen misverstand over bestaan dat Driver: San Francisco een dikke pluim verdient voor de uitgebreide multiplayer mogelijkheden, die de levensduur van deze game aanzienlijk vergroten.

Bugs, bugs, bugs Games met een open wereld, zoals in Driver: San Francisco, staan bekend om de bugs die er in dit soort spellen te vinden zijn. Een willekeurige search op Youtube levert voldoende hilarische fouten op in dit soort spellen. Naast de soms vreemde crashes zijn er ook bugs in dit spel die minder fraai zijn. De ondertiteling wil wel eens plots wegvallen waarna deze alleen nog terug te krijgen is door het spel opnieuw op te starten. Verder is het ook eens voorgekomen dat de game volledig op zwart sprong tussen twee missies: zelfs het Wii-menu kon niet meer geopend worden. Een vreemde bug die een paar keer langskwam, was dat Slo-Mo actief bleef wanneer deze geactiveerd was tijdens het beëindigen van de missie. Dit leidt tot het constant rondrijden in vertraging zonder de mogelijkheid om het weer af te zetten. Fouten zoals deze doen af aan het speelplezier en aangezien de Wii geen mogelijkheden kent om games te patchen, zul je het ermee moeten doen. Groots en intens Grafisch oogt Driver: San Francisco gedateerd. Vooral in de multiplayer-mode, waar zo direct dieper op in wordt gegaan, is te zien dat er grafisch het nodige opgeofferd is. Het op peil houden van de framerate zal de grote reden hierachter geweest zijn. Het goede nieuws is echter dat dat Driver: San Francisco glansrijk lukt. De hoge snelheid wordt verrassend vloeiend op het scherm geprojecteerd. De grote hoeveelheid andere auto’s en de reusachtige omgeving waarin je rondrijdt, doet je vergeven dat het er allemaal wat minder fraai uitziet. Het is echter jammer om te constateren dat mensen niet meer toegevoegd konden worden. Hierdoor rijd je door een levenloze stad die uitsluitend uit auto’s lijkt te bestaan. Het is een gemis, want dit had veel toegevoegd aan de gedachte dat je echt door San Francisco rijdt. Zonder mensen heeft het toch meer weg van een filmset. Minder geslaagd zijn de tussenfilmpjes. Hierin wordt, met behulp van stripbeelden, het verhaal toegelicht. Het lijkt erop dat de ontwikkelaars iets te enthousiast zijn geweest met het comprimeren van het HD-bronmateriaal. De plaatjes ogen grauw, onscherp en de kleuren lijken in elkaar over te lopen. Een betere aanpassing aan de lage resolutie van de Wii zou dit probleem waarschijnlijk simpel verholpen hebben.

Gangstertaal met ondertiteling Het geluid in Driver: San Francisco voldoet aan de verwachtingen. Auto's vliegen piepend de bocht door en het geluid van crashend blik geeft iedere keer weer een goed gevoel. De voice-acting is ook van een goede kwaliteit. Je hoeft geen hoogwaardig acteerwerk te verwachten, maar alles klinkt overtuigend genoeg om de juiste sfeer neer te zetten. Driver: San Francisco is in vele talen te spelen, waaronder in het Nederlands. De game beperkt zich tot het vertalen van de in-game teksten: de voice-acting zal Engels blijven. De vertaling is goed verzorgd en wederom een voorbeeld dat Nederlandse vertalingen van games een volwassen status hebben bereikt. Bovendien maakt dit de game toegankelijker voor eenieder die de Engelse taal minder goed beheerst terwijl de puristen de game nog steeds volledig in het Engels kunnen spelen.

Conclusie Na eerdere teleurstellingen waren de verwachtingen ten opzichte van Driver: San Francisco niet hoog gespannen. De slecht geïmplementeerde motion controls, de onhandige knoppenconfiguratie en de kale stad beloofden weinig goeds. Naar het totaalplaatje kijkend kan echter geconstateerd worden dat de scepsis onterecht geweest is. Dit is een prima game met een goed gevoel van snelheid, een enorme berg aan missies en een multiplayer om van te smullen. Driver: San Francisco zal geen hordes “stoere gamers' naar de Wii lokken maar voor alle bestaande Wii bezitters op zoek naar een criminele game is dit een prima toevoeging aan je game-collectie.

N1 Score: 7.5

+ ["Toch nog een beetje GTA op de Wii","Framerate blijft vrijwel altijd constant","Zeer uitgebreide multiplayer"]

- ["Haperende motion-controls irriteren","Geen mensen in de stad geeft een doods gevoel","Aanwezigheid van grote bugs"]

Gekoppelde games

Driver: San Francisco (Wii)