[Special] Geschreven door RutgerK op 2004-02-19 20:49:17

Hardcore Gamers

Een poosje geleden liet Martijn ons in een introductie column weten hoe zijn blik op de gamewereld eruit zag. In z'n nieuwe column laat hij weten hoe hij tegen het begrip "hardcore gamer" aankijkt. Ben jij het er mee eens of juist niet? Check snel verder om erachter te komen.... Gezellig! Volop reacties op mijn vorige column. Ik dacht: vooruit, laat ik er nog eentje doen. De vorige keer had ik het over het fenomeen ‘hardcore gamers’. Uit de verschillende reacties blijkt in ieder geval dat over dit begrip veel verschillende meningen bestaan. Voor sommigen is het een way of life, anderen vinden het allemaal gezeik en willen gewoon lekker gamen. Dat doet me ook een beetje denken aan de tijd dat ik regelmatig in een gameshop in het zuiden des lands werkte. Je had daar een ongelooflijke hoeveelheid verschillende klanten: de ene keer stapte iemand resoluut de winkel binnen, pakte een paar NEO-GEO titels, een paar SNES-games, een handjevol PS2-spul en nog een Saturn-spel. “Dat is dan 775 euro, meneer.” En met een goedgevulde tas stapte de onbetwiste hardcore-gamer de winkel uit. De volgende klant was iemand die wat schuchter de winkel binnenstapte, op zijn hoede bij het zien van zoveel digitaal geweld. Voorzichtig liep de persoon naar de toonbank en vroeg: “Wat hebben jullie voor tien euro?” Maar misschien was deze laatste persoon gewoon arm en had hij niets meer te besteden…is ie nou een casual?

Nou ja, jullie hebben in ieder geval mijn mening hierover nog te goed, want die heb ik de vorige keer achterwege gelaten: ALS er al zoiets bestaat als hardcore gamers, dan is het in ieder geval geen specifieke groep. Het is NIET zo dat alle hardcore gamers minstens 25 uur per week gamen, het is NIET zo dat alle hardcore gamers altijd alleen maar over games praten, het is ook NIET zo dat ze al hun geld aan games uitgeven en het is al helemaal NIET zo dat ze alleen maar RPG’s leuk vinden. Dat kan natuurlijk wel. Het kan best zijn dat jij 25 uur per week RPG’s speelt, daarover praat met vrienden (ik bedoel via internet, want een echte hardcore gamer heeft helemaal geen vrienden) en dat je met al het geld dat je krijgt/verdient/steelt meteen wapperend in je handen naar de gameshop holt. (Want een echte hardcore gamer koopt natuurlijk geen games in de speelgoedwinkel of ~BAH~ de Free Record Shop!) Nee, een hardcore gamer ben je als je gewoon een liefhebber bent van games. Je hebt mensen die helemaal dol zijn op films. Filmliefhebbers dus. Zij kijken niet naar al die commerciële Hollywood-troep, maar naar films als Dogville, Goodbye Lenin en Amelie. Ze prijzen deze films vanwege hun innovatie en originaliteit. Je hebt ook echte muziekliefhebbers: ze luisteren niet naar al die ‘verschrikkelijke’ top 40 deuntjes maar naar Elvis Costello, Muse, Joe Cocker, Mozart, Dimmu Borgir etc. (ik ken niemand die dit allemaal mooi vindt natuurlijk, het zijn maar voorbeelden.) Hetzelfde met boeken: de echte liefhebber van literatuur leest geen populaire John Grisham-troep, maar leest Harry Mulisch, Gerard Reve en vooruit, Nicci French. Bij elke vorm van kunst komt dergelijk elitair gedrag voor. Een schilderij van een betraand zigeunerjongetje? Wat een verschrikkelijke kitsch! Neem een voorbeeld aan Andy Warhol en zijn (wat een ironie) pop-art! Wat de *elite*, ofwel ‘hardcore’-kunstliefhebbers vergeten, is dat iets populairs ook heel goed mooi kan zijn. Er zijn ook genoeg mensen die dit doorhebben, die van Pirates of the Carribean houden, maar ook van Cloaca of The Man without a Past. Die niet alleen Mulisch lezen, maar ook Rowling. (Je weet wel, van die tovenaarsleerling.) Mijn mening is dat hardcore gamers niets anders zijn dan de zelf uitgeroepen elite van de gamescene. Zoals gezegd is het geen specifieke groep (een beter woord is heterogeen, in tegenstelling tot homogeen) Er zijn mensen die zich hardcore noemen en toch FIFA-games kopen, en dat maakt ook helemaal niets uit. Hardcores vormen de leidende elite binnen de kunststroming games. De mainstream consument zorgt voor het meeste geld in het laatje, maar het zijn de favorieten van de hardcores die het fenomeen echt vooruit helpen, artistiek en innovatief gezien: Dance Dance Revolution (dansen met een spel!), Shen Mue (wat een realisme!), Chrono Trigger (gaaf systeem, dat tijdreizen!), Steel Battalion (moet je die controller zien!), Jet Set Radio (cel shaded graphics!)…origineel, innovatief, maar niet de grootste verkoopsuccessen ooit. Wel lichtende voorbeelden voor de ‘massa’-games en daar gaat het om. Het bestaan van hardcore-gamers maakt ook duidelijk dat we het hier hebben over een kunstvorm. Het is nieuw, het is soms innovatief, soms zelfs experimenteel (veel te weinig) en het is dus kunst! En iedereen die meedoet om deze kunstvorm op een hoger plan te tillen mag zich wat mij betreft hardcore noemen! Maar nu….nu moet ik eerst iets bekennen: ik heb al ongeveer twee weken geen controller meer aangeraakt! Ook op de pc heb ik niks gespeeld (doe ik toch al nooit) en zelfs een simpel webspelletje kon er niet vanaf!! En dan durf ik het te hebben over hardcore gamers!!! Oh wacht effe…da’s niet helemaal waar. Ik heb wel gespeeld. Ikaruga om precies te zijn. Je weet wel, die shoot-em-up van die kleurenblinde gasten van Treasure. Eén keer gespeeld. In twee weken. Dus ik speel bijna niet, maar als ik speel is het wel een SUPER-DIE HARD knalfestijn. Ben ik toch een beetje hardcore. Heb je reacties, vragen of aanvullingen op deze column? Dan kan je Martijn een mailtje sturen op het adres martijn_van_best@hotmail.com.