[Special] Geschreven door Quint op 2012-10-24 22:37:00

Op bezoek bij Nintendo of Europe voor de Wii U

Onlangs werden we uitgenodigd door Nintendo Benelux om af te reizen naar het hoofdkantoor van Nintendo of Europe in Frankfurt om aldaar nieuwe demo's van Wii U-titels te spelen. Volgens Nintendo was er veel vraag van media om toch nog even met de Wii U te kunnen spelen voor de release en daar wilde het bedrijf iets aan doen. Omdat het een flink aantal media-outlets betrof, werd er besloten om geen verschillende Wii U-events in aparte landen te houden, maar om de 'belangrijkste pers' uit Europa uit te nodigen en over te laten vliegen naar Frankfurt. Ondanks dat dit een kostenbesparing zou zijn voor Nintendo werd op het gebied van service niets bespaard: alles van de vlucht tot aan de verschillende maaltijden werd verzorgd en dat allemaal om ons de beste Wii U-ervaring te bezorgen. Dit artikel is bedoeld om de algemene indruk van deze dag te schetsen en daar op te reflecteren.

[img]http://www.n1ntendo.nl/publicfiles/files/specialNintendo/CityHopperNoE.JPG[/img]

Cityhoppen De uitnodiging van Nintendo Benelux werd met beide handen door ons aangegrepen, want naast het feit dat we nog nooit eerder een bezoekje hadden gebracht aan Nintendo of Europe, was het spelen met de meest recentelijke Wii U-demo's een buitengewoon mooi vooruitzicht. Echter, er zat één nadeel aan het geheel: er moest op dezelfde dag heen- en teruggevlogen worden, waardoor vroeg opstaan onoverkomelijk was. Om 05:30 ging mijn wekker al en dan had ik nog het geluk dat ik bij een vriend in Amsterdam kon blijven slapen. Wanneer ik vanuit Tilburg had moeten vertrekken, was het niet eens mogelijk geweest om met het openbaar vervoer om 07:00, de verzameltijd, op Schiphol te komen. Gelukkig zat het daarom tot dusver goed en met een enigszins zwaar doch enthousiast hoofd meldde ik me bij de groep van zes, waarvan twee Nintendo Benelux-afgevaardigden en vier andere journalisten. Het eerste wat me werd medegedeeld was dat ik als enige niet online ingecheckt kon worden voor de terugvlucht, omdat ik geselecteerd was voor een extra beveiligingscheck. Natuurlijk, dat heb ik weer: een vooruitzicht van een Duitser die me in Frankfurt allerlei vragen zou gaan stellen waarna het eindigt met een uitleg van mijn kant wat een Wii U nu precies is. Maar goed, dat was voor latere zorg, want nu was het eerst zaak de Cityhopper-trip met KLM te overleven. Na een gemakkelijke in-check procedure werden we naar buiten geleid om daar met een trappetje de Cityhopper te betreden. Nu heb ik het niet zo op vliegen, waardoor het aanzicht van deze vrachtwagen met vleugels niet al te geruststellend was. Echter, de vlucht verliep compleet vlekkeloos en ondanks dat hij maar een uurtje duurde, werden we ook nog eens getrakteerd op een bevredigend ontbijtje. Eenmaal op Frankfurt Airport aangekomen, namen we de taxi die ons vervolgens binnen tien minuten naar het hoofdkantoor van Nintendo of Europe bracht. Het Nintendo of Europe-gebouw Tijdens de autorit keek ik stellig om me heen en probeerde ik mijn verwachtingspatroon bij te schalen aan de hand van de omgeving. De sombere industrieterreinen die het aanbeeld schetsten, beloofden niet veel goeds, maar ik had nog steeds de hoop ergens een groot Nintendo-logo te mogen aanschouwen in een hypermodern gebouw. Niets was minder waar. Het was zoeken naar een typerend kantoorbord waar met kleine letters 'Nintendo of Europe' op te lezen was. Het gebouw zelf was simpelweg een hoog, lomp, vierkant kantoorgebouw dat nog geen zuchtje Nintendo uitstraalde. Ook de welkomsthal kwam niet eens in de buurt van mijn voorstelling. Ik verwachtte minimaal een gigantische Mario die zo hoog reikte als het plafond, maar in plaats daarvan was het kil en kaal met saaie kleuren als aankleding. Lichtelijk teleurgesteld met dit aanzicht liep ik achter de rest aan, waarna een receptioniste ons verwees naar de eerste verdieping voor de 'Wii U Experience'.

[img]http://www.n1ntendo.nl/publicfiles/files/specialNintendo/NoEKantoorNoE.JPG[/img]

Op de eerste verdieping was voor het eerst te merken dat we bij Nintendo waren door de aanwezigheid van posters die aangaven dat daar de Wii U Experience plaatsvond. We kregen de mogelijkheid om even bij te komen van de shock met kleine snacks, koffie, thee en water waarbij we tegelijkertijd wachtten op de Belgische delegatie. We kregen tevens het WiFi-wachtwoord toegespeeld voor het verspreiden van de nodige live-updates via bijvoorbeeld onze Twitter, hetgeen een zeer handige bijkomstigheid is in het buitenland. Toen de Belgische groep aanzienlijk vertraagd bleek te zijn, gingen we alvast naar binnen waar we, rond 10:00, volop aan de slag konden met de Wii U. De Wii U Experience Bij het binnentreden van de kamer was de Nintendo-magie eindelijk in volle glorie te aanschouwen. De muren waren bekleed met vrolijke tekeningen van Nintendo Land en New Super Mario Bros. U en de grote HD-tv's pronkten door de draaiende Wii U-demo's. We kregen een korte uitleg over wat we op deze dag konden verwachten en wat de regels waren omtrent het filmen en foto's nemen ("De speler en het scherm moeten altijd tegelijkertijd in beeld zijn"). Na deze korte introductie werden we losgelaten met de wetenschap dat we er om 17:00 weer mee moesten ophouden. We werden tijdens de verschillende sessies begeleid door vele Engels-sprekende, Duitse jongedames in chique, witte Nintendo-kleding die door Nintendo waren ingehuurd om ons wegwijs te maken met de vele demo's. Het enthousiasme en de kennis van de medewerkers was prettig, maar van het gamen zelf konden ze helaas niet zoveel. Het werd dan ook snel de gewoonte om met de journalisten onderling een geheel multiplayer-slot op te vullen, zodat er nog enige competentie te bespeuren was. De kamer met als thema's Nintendo Land en New Super Mario Bros. U bleek al gauw niet de enige kamer te zijn met Wii U-demo's: over de gehele verdieping waren maar liefst vier grote kamers volledig ingericht met Wii U-demo's van onder andere New Super Mario Bros. U, Sonic & All-Stars Racing Transformed, Skylanders: Giants, NBA 2k13, Rayman Legends, ZombiU, Mass Effect 3: Special Edition, Assassin's Creed III, Darksiders II, Toki Tori 2, Nano Assaul: Neo en Trine 2: Director's Cut. Het grote voordeel hierbij was dat er te alle tijde een Wii U demopod vrij was, waardoor je in alle rust de demo's kon doorlopen. Daarbij liepen er zo nu en dan Brand Managers en Product Managers rond die extra informatie verschaften tijdens je speelsessie.

[img]http://www.n1ntendo.nl/publicfiles/files/specialNintendo/NintendoLandNoE.JPG[/img]

Tussendoor werd er voor de lunch voor een lopend buffet gezorgd met onder andere kip, pasta en aardappeltjes. Ook werd er constant voor drinken gezorgd, waarbij ik opnieuw versteld stond van de totaal andere smaak die Coca Cola en Fanta kennen in Duitsland. Hoe dan ook, in zijn totaliteit was er meer dan genoeg te beleven met de Wii U, waardoor je de komende dagen uit kunt kijken naar een aantal hands-ons van deze titels. Terug naar huis Om klokslag 17:00 namen we afscheid van de Duitse jongedames en namen we de taxi terug naar het vliegveld. Ondertussen was ik alweer vergeten dat een Duits verhoor op me te wachten stond, al zorgde de Nintendo Benelux-dames er al gauw voor dat me dit bij zou blijven: "Ik ben benieuwd wat ze bij je gaan flikken, Quint...hopelijk blijven de rubberen handschoentjes achterwege!" Eenmaal op het vliegveld aangekomen bleek ik alsnog via een automatische paspoort check-in in mijn ticket te kunnen bemachtigen, waardoor ik gewoon in de rij kon staan en alle checks zonder problemen kon doorlopen.

[img]http://www.n1ntendo.nl/publicfiles/files/specialNintendo/ZombiUNoE.JPG[/img]

Nintendo trakteerde ons vervolgens op een meer dan prima diner met de nodige biertjes in een restaurantje waar we met zijn allen op ontspannen wijze de dag bespraken. Met een volle buik vervolgden we onze weg richting het vliegtuig en eenmaal zittend in de Cityhopper meldde de piloot dat er een hevige storm gaande was in Amsterdam, waardoor de vlucht wel eens pittig zou kunnen worden. En dat hebben we geweten: het vliegtuig schudde alle kanten op en de nodige armleuningen werden flink vastgeklampt. Op dat moment bleek ik een zeer milde angst voor vliegen te hebben, want ondanks dat het vliegtuig flink tekeer ging en er vreemde geluiden door de ruimte klonken, bleef ik relatief zeer rustig. De andere journalisten hadden het wat minder gemakkelijk en zeiden stilletjes hun gebedjes. Echter, door nog wat slechte grappen te maken en heel veel over games te praten was het uiteindelijk snel voorbij en kwamen we voldaan - en heel - aan op Schiphol waar we ook van elkaar, als Nederlandse delegatie, afscheid namen. Het eindoordeel was daarbij unaniem: het was een enerverende doch vermoeiende dag, maar hij was zeker voor herhaling vatbaar.