[Review] Geschreven door Mink op 2012-12-23 01:37:21

Game Party Champions

Warner Bros. kent sinds de Wii-tijden een geheel nieuwe franchise die enorm veel geld opbrengt: Game Party. De spellenreeks laat je verschillende sporten, zoals airhockey en basketbal, uitoefenen op een relatief gemakkelijke wijze en gebruikt daarbij de hardware die voorhanden is. Zo was daar Game Party Champions voor de Wii, een game die helaas voor geen meter werkte en wij daarom beoordeelden met een 2,5 in onze review. Dat hield de verkoopaantallen niet tegen, want Game Party 2 en Game Party 3 verschenen niet veel later ook op de Wii en het meest recentelijke deel deed Xbox Kinect aan. Met de Wii U probeert Warner Bros. het opnieuw en legt men Game Party Champions in de winkels als launchtitel. Betreft dit opnieuw een typische 'cashcow' of weet Warner Bros. ons dit keer positief te verrassen? Game Party Champions voor de Wii U kent in totaal acht verschillende sporten die beter beschreven kunnen worden als mini-games. Het gaat hier om luchthockey, basketballen, vaardigheidsbal, midgetgolf, waterpistool, tafeltennis, honkbal en football. Ten opzichte van de vorige Game Party-games is de ene helft bekend en de andere helft nieuw: tafeltennis, honkbal, waterpistool en football zijn nog niet eerder langs gekomen, terwijl luchthockey (airhockey), basketballen (hoop shot) vaardigheidsbal (skill ball) en midgetgolf oude koek zijn. Het is dan ook niet verrassend dat het spel eenzelfde opzet kent als de vorige delen: zoveel en zo vaak mogelijk sporten beoefenen in een virtuele speelhal, zowel alleen als met meerdere spelers. Echter, dit keer is er ook een verhaalmodus, genaamd 'Het Verhaal', aanwezig wat het geheel wat op moet fleuren voor de singleplayer.

Het Verhaal Wanneer je de singleplayer opstart, krijg je allereerst de mogelijkheid om uit een tweetal categorieën personages te kiezen: mannen of vrouwen. Na het maken van je keuze uit een rij characters, die minder interessant zijn dan de Mii's, krijg je een verhaal voorgeschoteld dat stelt dat je gekozen poppetje een behoorlijke nietsnut is. Hij of zij is bijzonder lui en daar moet verandering in komen. Je wordt verplicht mee te doen aan een toernooi in een speelhal van de stad, om zo van je luie naam af te komen op een speelse wijze. Helaas blijkt al gauw dat Game Party Champions alles behalve plezier weet te brengen, want het spel verplicht je de mini-games ieder meerdere keren te spelen om zo progressie te maken, terwijl de beloning nihil is. Dit zou in principe geen probleem moeten zijn, ware het niet dat de mini-games simpelweg niet leuk zijn en de besturing erg minimaal is. Acht middelmatig tot slechte sporten Zoals gezegd zijn er in totaal acht verschillende mini-games te spelen in Game Party Champions: luchthockey, basketballen, vaardigheidsbal, midgetgolf, waterpistool, tafeltennis, honkbal en football. Bij luchthockey zul je het bekende spel airhockey spelen waarin je op een tafel moet proberen een puck in het doel van de tegenstander te slaan. Op de tv zijn de gehele tafel en je tegenstander te bewonderen terwijl op de Wii U GamePad slechts jouw helft is te zien. Vervolgens schuif je met de stylus op de Wii U GamePad om de puck naar de tegenstander te sturen. Dit werkt prima, maar het kan soms vervelend worden wanneer de computer de puck onnodig lang aan zijn kant houdt. Ondanks dat kan het zeker voor wat plezier zorgen, mede doordat luchthockey geen tijdslimiet kent, maar met een scorelimiet van zeven werkt.

Een andere mini-game die geen tijdslimiet gebruikt, is het midgetgolf. Bij midgetgolf is het de bedoeling om drie, zes en later ook negen parkoers te spelen met zo min mogelijk slagen. De club wordt vertolkt door de stylus waar je opnieuw mee over het beeldscherm schuift om de bal vooruit te krijgen. Het spel houdt rekening met zwaartekracht en hellingen terwijl het soms vergeet dat ballen niet door obstakels kunnen rollen. Hierdoor is rechtdoor slaan meestal de beste benadering voor ieder parkoer en maakt dit het spel veel te gemakkelijk. De laatste minigame die geen gebruik maakt van een tijdslimiet is tafeltennis. Ook hier is het de bedoeling om zeven punten te scoren bij je tegenstander om zo de winst binnen te halen. Je speelt simpelweg een potje tafeltennis waarbij enige vorm van vaardigheid overbodig lijkt: de bal wordt altijd geraakt wanneer je de stylus op de juiste plek hebt. Het maakt niets uit of je de bal naar links of naar rechts probeert te slaan, de bal heeft een eigen wil en daar kun je niets tegenin brengen. Dit maakt het geheel erg oppervlakkig en gezien de stylus-besturing ook snel saai: een Wii Remote-besturing was hier interessanter geweest.

Ook bij honkbal maakt het niets uit hoe je de bal raakt. Hier moet je een rek raken met hierop allerlei punten en kruizen. Het is de bedoeling zo veel mogelijk punten te verdienen terwijl de kruizen geen punten waard zijn. Dit gaat opnieuw met de stylus: door deze op de plek van de bal te houden, sla je hem terug. Je slagrichting is echter niet belangrijk, want de bal vervolgt net als bij tafeltennis een willekeurige weg. Door dit gebrek aan controle ben je er al gauw op uitgekeken en ook hier geldt dat een Wii Remote-besturing beter was geweest. Bij basketbal heb je drie baskets waarin je basketballen moet gooien. Dit doe je door met de stylus de ballen snelheid en precisie mee te geven. In het ene speltype zul je tegen bewegende baskets moeten spelen terwijl de andere juist stilstaande baskets heeft. De bewegende baskets zorgen in het begin voor een verrassend effect, maar het vergt helaas slechts één poging om dit goed onder de knie te krijgen. Basketballen is desondanks één van de weinige mini-games in Game Party Champions die daadwerkelijk enig plezier met zich meebrengt. Helaas verpest het spel dit dan weer door geen moeilijke tegenstanders tegenover je te zetten en je ieder potje gemakkelijk laat winnen. Hierdoor mis je de voldoening die het geeft om een moeilijkere speler te verslaan.

Het probleem van de lage moeilijkheidsgraad is niet alleen bij basketbal aanwezig, ook het onderdeel football gaat er aan onderdoor. Hier is het de bedoeling te richten met de Wii U GamePad om vervolgens met je stylus de football te werpen. Je kunt hierbij in drie grote gaten gooien of op catchers mikken die ieder een aantal punten waard zijn. De gemakkelijke tegenstanders en dezelfde gameplay zorgen ervoor dat je ook dit spel in de spreekwoordelijke kou laat staan. Alsof je nog niet genoeg hebt gepriegeld met de stylus, gebruikt ook het onderdeel vaardigheidsbal deze besturing. Vaardigheidsbal is een typisch kermisspelletje waarbij je een bal over een heuvel moet rollen om hem in een gat met punten te laten vallen. De titel vaardigheidsbal is helaas niet helemaal correct, omdat je bij dit spel alles behalve vaardigheid nodig hebt om te kunnen winnen. De stylus recht naar voren knallen zorgt er al voor dat je het hoogst aantal punten verkrijgt. Opnieuw een misser met te laag niveau.

De laatste mini-game, waterpistool, is een verademing ten opzichte van de vorige minigames, maar is dat niet vanwege het plezier. Het is echter wel de enige mini-game die niet de stylus van de Wii U GamePad hanteert en geen bal gebruikt. In plaats daarvan houd je de Wii U GamePad rechtop en richt je zo op allerlei targets in een westernsfeertje om slechteriken te verslaan of vuurtjes te doven door water af te vuren. Er is echter bijzonder weinig variatie terug te vinden tijdens het schieten en enige uitdaging ontbreekt. Daarnaast is de besturing zeer gevoelig, waardoor richten niet altijd gaat zoals je wil. Daarmee kan ook dit onderdeel aan het rijtje ‘jammer, maar helaas’ worden toegevoegd. Over het algemeen is alles behalve basketbal en luchthockey zeer teleurstellend en wordt de Wii U GamePad op een bijzonder treurige wijze ingezet. De asymmetrische gameplay wordt zo goed als niet toegepast en ook Off TV-Play wordt niet ondersteund. In plaats daarvan moet je steeds met de stylus aan de slag, wat simpelweg enorm saai is en snel gaat vervelen. Het feit dat je geen enkele andere besturingsmogelijkheid hebt, zoals bijvoorbeeld de Wii Remote, spreekt boekdelen over de karigheid van het spel.

Multiplayer in de Party Mode Game Party Champions is per definitie geen singleplayer-titel, maar vanwege de bijzonder repetitieve en saaie besturing blijft er ook weinig over van de multiplayer. Daar komt nog eens bij dat het spel je op een karige wijze probeert een zogenaamd feestje voor te schotelen. In de “Party” mode speel je op een spelbord dat uit een aantal vakken en acht verschillende kleuren bestaat. Hier worden dan minimaal twee en maximaal vier pionnen op de startpositie gelegd waarna er aan een rad wordt gedraaid dat op het Wii U GamePad verschijnt. Elke kleur van de vakjes staat voor één van de acht onderdelen, die elke speler vervolgens maar zo’n 30 seconden mag spelen. Dit is bijzonder kort: het laad- en opslaanscherm voor en na iedere minigame duurt haast langer dan dit. Door het inkorten van de minigames gaat ook de uitdaging compleet weg. Zo hoef je maar één keer te scoren bij tafeltennis of luchthockey en hoef je bij de andere mini-games slechts weinig punten te scoren om er met de winst vandoor te gaan. Dit wordt in werking gesteld, omdat je in de Party mode te allen tijde tegen de computer speelt en niet tegen elkaar. Je zult hierdoor de Wii U GamePad steeds door moeten geven om een onderdeel te kunnen spelen. Dit principe is simpelweg om te huilen en maakt ook de multiplayer behoorlijk saai. De makers probeerden het een beetje goed te maken door de kijkende spelers de mogelijkheid te geven om het de Wii U GamePad-speler lastiger te maken. De spelers die niet aan de beurt zijn, kunnen tijdens de mini-games met de Wii Remote op het beeldscherm richten en zo het spel saboteren. Als je deze mogelijkheid gebruikt, is het al gauw onmogelijk om nog te winnen. Tijdens balspellen wordt er bijvoorbeeld met één druk op de A-knop ervoor gezorgd dat de bal altijd naar die plek gaat. Hierdoor maakt het niets meer uit of je goed of slecht bent, want scoren is onmogelijk. De Wii Remote wordt ingezet als een veel te sterke magneet en maakt Game Party Champions in de multiplayer nog waardelozer dan het al was.

Snel Spelen Naast de Party Mode kun je ook kiezen voor de optie Snel Spelen. Het enige verschil met de Party Mode is hier dat je zelf een keuze kunt maken uit de acht onderdelen en daarmee niet gebonden bent aan het spelbord. De rest is net zo miserabel: de Wii U GamePad moet nog steeds doorgegeven worden in de multiplayer, je kunt het nooit direct tegen elkaar opnemen en de Wii Remote haalt nog steeds de balans uit het geheel. Daarbij worden de scores van je vrienden ook niet opgeslagen, waardoor enige vorm van interessante competitie geheel verdwijnt. Online Dankzij de online-mogelijkheden kun je in Game Party Champions je records vergelijken met je vrienden die ook Game Party Champions hebben. Dit is een leuke toevoeging, maar het feit dat het niet mogelijk is om je scores te vergelijken met andere spelers in de wereld, maakt de highscores zo goed als nutteloos. Ook ontbreekt het aan enige andere vorm van online-mogelijkheden, terwijl het spel zich nog enigszins goed had geleend voor een online potje in de Party mode, gezien elke speler dan zijn eigen Wii U GamePad heeft en men daarom dan wel tegen elkaar had kunnen spelen op het spelbord.

Graphics, geluid en ondertiteling In totaal kent Game Party Champions een tweetal verschillende speelhallen als setting. Deze ogen vol en er is zichtbaar werk verricht om andere niet-speelbare arcade-spellen op de achtergrond als opvulling te gebruiken. Dit zorgt voor een realistische sfeer, maar zodra je de speelhal verlaat om bijvoorbeeld een buitensport als midgetgolf te beoefenen, zijn de omgevingen behoorlijk kaal. Het grote probleem zit hem echter in het uiterlijk van de mini-games zelf die grotendeels minimaal ogen voor Wii U-standaarden en soms zelfs op de Wii als lelijk bestempeld hadden kunnen worden. Ook de algemene interface van het spel is behoorlijk simplistisch, waardoor je al gauw het idee krijgt dat alles snel afgeraffeld is om de launch van de Wii U te kunnen halen. Het geluid in Game Party Champions kun je het beste omschrijven als “vergeten”. Er is geen muziek, geluidje of zelfs maar een deuntje als je een onderdeel wint of verliest. Op het bordspel tijdens de Party Mode krijg je geen achtergrondmuziek en soms lijken er gehele dialogen vergeten waardoor je zo nu en dan slechts personages ziet met een ondertiteling. Deze Nederlandstalige ondertiteling werkt dan ook nog eens teleurstellend, want hij is vaker te laat of te vroeg in beeld dan daadwerkelijk op het juiste moment. Het enige positieve aan de presentatie zit in de Wii U GamePad die realistische geluiden van ballen en batjes laat klinken, maar dat rechtvaardigt het geheel totaal niet.

Conclusie Game Party Champions is een bijzonder slechte Wii U-game. Zes van de acht mini-games bieden te weinig variatie en zijn slecht uitgewerkt en dat heeft alles te maken met de besturing die in zeven van de acht onderdelen exact hetzelfde is. De Wii Remote is perfect voor sporten als honkbal en tafeltennis, maar in plaats daarvan laat het spel je steeds met de stylus op de Wii U GamePad spelen. Zelfs in de multiplayer worden spelers gedwongen om de Wii U GamePad door te geven en wordt de Wii Remote enkel gebruikt om te irriteren, wat de balans compleet uit het spel haalt. De graphics ogen over het algemeen als een magere Wii-game en het geluid lijkt simpelweg compleet te zijn vergeten. Game Party Champions voor de Wii U is daarmee net als de Wii-versie een game die niet eens voor een greintje plezier kan zorgen en daarom beter niet gemaakt had kunnen worden.

N1 Score: 3

+ ["Basketballen en luchthockey zijn vermakelijke spellen"]

- ["Zes slecht uitgewerkte onderdelen","Repetitieve en inspiratieloze besturing met stylus op Wii U GamePad","Geen alternatieve besturingsmogelijkheden","Computer is te makkelijk om van te winnen","Je kunt in de multiplayer nooit tegen elkaar spelen","Teleurstellende graphics met ontbrekende muziek","Karige Nederlandstalige ondertiteling","Online mode voor highscores beperkt zich tot vrienden"]

Gekoppelde games

Game Party Champions (Wii U)