[Special] Geschreven door Randy1 op 2004-03-23 08:44:05

Nintendo Nostalgie

Wat maakt een echte Nintendo game nu zo anders, en waarom zijn veel van de Nintendo gamers zo lastig onder de indruk te brengen, en zijn ze dus het tegenovergestelde van een breezahgirl? Read on. Metroid Prime Wat is er mooier dan een droom te zien ontpoppen tot realiteit? Als kind zie je iemand fietsen, en ondersteund door zijwielen werk je jezelf richting een punt waarop je gevoel van trots de pan uitstijgt, en je jezelf in de spiegeling van een raam ziet rijden. Dit is het moment, hier heb je van gedroomt, en het moment dat je die droom eigenhandig tot iets zichtbaars hebt gekneedt zal je de hele avond lang bijstaan, en glimlachend ga je uiteindelijk naar bed. ''Damn, wat was ik vandaag dé man''.

[img]"http://www.gameqube.nl/viewerscreen.php?screen=samusske.jpg" width=300 height=225[/img] Bergen gamers zijn opgegroeit met Nintendo consoles. Alhoewel soms overgestapt naar Sony of Microsoft kampen, kunnen ze de herinneringen van vroeger niet uit hun geheugen wissen, en alles wat er nodig is is een kleine trek aan de trigger, waardoor de kippevel door je lichaam heenruist. Maart 2003, precies 1 jaar terug, bevonden ik, en nog velen anderen zich in een tijdreis. We zagen Samus uit haar ruimteschip springen, al salto-makend de grond aandoen, waarop de camera haar torso voor de volle 100% weergaf. Een flits ging door je lichaam, en een warm gevoel liet je eventjes pauzeren om bij te komen. Welkom bij de Nintendo Nostalgie. The Legend of Zelda: The Wind Waker De wind door je haren, de golven klotsend tegen je schip. Voor ''ouderwetse'' vader en zoon activitisten een bekend in de oren klinkende quote. Dan komt het moment waarop je je grootmoeder uitzwaait, klaar om je eigen weg te kiezen. Gefrustreerde pubers die constant in een knoop leggen met opvoeders, kunnen jullie het volgen? De kleinste dingetjes, van een blik in de ogen van een character, of de dood van een slechterik die toch niet zo slecht was, of die juist zó slecht was dat je het rot vind, geven veel games dat laatste zetje naar de plaats in het kloppende hart van een gamer. En je hoeft je nergens voor te schamen. Mensen hebben vaak de mening dat games niets meer dan spelletjes zijn, maar hoeveel van die mensen zijn weleens emotioneel geraakt door een film, of door een boek? Als alleen letters van de verleidende Dokter Bob in een of ander romannetje een vrouw een warm gevoel van binnen kunnen geven, is het dan dom dat een herkenbaar Wind Waker melodietje nostalgische gedachtes uit een emotioneel Ocarina of Time-moment oproept? Is het vreemd om, na het verslaan van een onuitstaanbare character, een ''jeej'tje'' te joelen van enthousiasme? Stervende Op vele Xbox sites, en gewoon algemene forums, lees ik de vraag ''waarom Nintendo de beste games maakt'', en ''waarom games van Nintendo altijd zo hoog becijferd worden''. Het antwoord daarop is duidelijk te geven. Het is puur nostalgie, en de ''playende'' hand van Nintendo die je gevoelens zo bespeelt dat een game iets ''extra's'' heeft. Nintendo mag dan, vergeleken met de meeste developers, creatief zijn, ze melken franchises uit door, voor oudere gamers, kleine doch zeer herkenbare zaken in games te stouwen, waardoor je enthousiast denkt; ''hey, dit ken ik...denk ik!'', of waardoor je juist een veilig gevoel bij je draagt in een in-game duistere of enge omgeving. [img]"http://www.gameqube.nl/viewerscreen.php?screen=zeldaske.jpg"[/img] Jammer genoeg begint deze magie over het algemeen af te nemen. Er komen nieuwe gamers bij, die van de nostalgie niets meenemen. Ook is er, dankzij de gigantische vorm die de industrie aanneemt, sprake van het stiekeme gloednieuwe begrip ''casual gaming'', wat inhoud dat gamen niets meer is dan een bezigheid, of een activiteitje. Je kan zonder, maar met is leuk. Weetje, we zijn bij GameQube al maanden onderling aan het discussieren over wat je nou een hardcore gamer maakt...en het antwoord is zo voor de hand liggend. Je bent een hardcore gamer als bepaalde developers je emotioneel kunnen raken met hun creaties. Je bent hardcore gamer als je developers dwingt meer te doen dan eventjes een game in elkaar flutsen. Je bent hardcore gamer als je ''geplayed'' moet worden, en als er meer voor nodig is dan een halfgare openingszin om je op te pikken.