[Review] Geschreven door Bas op 2013-08-08 21:25:00

Dillon's Rolling Western: The Last Ranger

Dillon's Rolling Western verscheen ruim anderhalf jaar geleden voor de Nintendo 3DS eShop. De game, met het zwijgzame gordeldier Dillon in de hoofdrol, was een duidelijke mix van elementen uit de Sonic-serie en The Legend of Zelda-games met een sausje van Tower Defence er overheen. Dillon's Rolling Western werd geïntroduceerd op het moment dat de Nintendo 3DS eShop schreeuwde om content met kwaliteit. Dillon's eerste game viel goed bij het publiek en was dan ook succesvol. Dillon's Rolling Western: The Last Ranger poogt in de voetsporen van zijn voorganger te treden. Rolt deze game net zo gemakkelijk je geheugenkaart op, of loopt toch niet alles op rolletjes? Grock'n Roll! Het is een jaar na Dillon's eerste aanvaring met de Grocks, vreemde rotsachtige monsters, en hun onstilbare honger naar Scrogs, het vee dat de stedelingen in de frontier houden om van te leven. Dillon beschermde samen met zijn maatje Russ de stadjes en haar inwoners tegen de aanvallen van de Grocks. Ze incasseerden hun beloning en verdwenen om de rust op te zoeken. Hun rust blijkt echter van korte duur, want een jaar later staan ze opnieuw in Beginsville. Gouverneur Cappy, de Mexicaanse capibara, begroet Dillon en Russ en is maar wat blij om hen te zien. De Grocks zijn teruggekeerd naar de frontier, agressiever dan ooit tevoren. Dillon en Russ gaan direct aan de slag om zich voor te bereiden op het komende gevecht.

De richting waarin Dillon zich verplaatst bestuur je met de Circle Pad of, als je linkshandig bent, met de ABXY-knoppen. Om te rollen plaats je de stylus op het touchscreen en trekt een lijn naar achter. Dillon rolt zich op en begint als een gek te rollen op zijn plaats, om vervolgens als een pijl uit een boog weg te schieten als je de stylus van het touchscreen haalt. Het begin zal voor spelers die nog niet bekend zijn met Dillon en de besturing van zijn rollende aanvallen behoorlijk lastig zijn. Zonder al te veel uitleg stort het spel je direct in de voorbereidingsfase voorafgaand aan je eerste gevecht. Dit geeft je een gevoel van onmacht en het kan lastig zijn te bedenken waar je moet beginnen. Al rollend verplaatst Dillon zich over het strijdveld terwijl hij ondergrondse mijnen binnenstebuiten trekt, wachttorens uitrust met gigantische wapens en Scruffles verzamelt, een groentesoort die de Scrogs te eten krijgen om te groeien. Ook kan Dillon de toegangspoorten van de stad verstevigen om ze bestand te maken tegen aanvallen van de Grocks. Als het moment daar is om de Grocks van katoen te geven, ga je met Dillon tekeer tegen de vijandelijke rotsmonsters. Als de laatste Grock tot grind vergruisd is, is het tijd om bij te komen in de saloon van de stad. Dillon nuttigt een verfrissend drankje, maakt een babbeltje met Russ over het gevecht van die dag en informeert inwoners die speciale opdrachten voor hem hebben. Je kunt er ook voor kiezen om direct je bed in te duiken, zodat je de volgende ochtend weer vol energie stukken wandelend steen in elkaar te beuken. Dit herhaalt zich drie dagen lang. Daarna verdwijnen de Grocknesten en kan het stadje zichzelf verdedigen tegen de incidentele Grock die het pad naar de stadspoorten weet te vinden. In het volgende stadje herhaalt deze cyclus zich, met toevoeging van nieuwe vijanden die het je steeds moeilijker maken om ze te verslaan. Tot zover is de game identiek aan zijn voorganger.

Wat is er veranderd? Dillon's Rolling Western: The Last Ranger moet het niet hebben van de innovatieve aanpassingen ten opzichte van het origineel. De graphics, de gameplay en zelfs sommige conversaties zijn exact hetzelfde als in de voorgaande Dillon-game. De ontwikkelaar is er in geslaagd om Dillon's Rolling Western: The Last Ranger te verdubbelen wat betreft speeltijd. Vanpool slaagt erin om de herhaaldelijke gameplay en muziek twee keer zo lang te laten duren. Niet bepaald een pluspunt aangezien het gebrek aan afwisseling al gauw resulteert in een saaie herhaling van acties. In principe hoeft een game niet volledig op de schop als het een vervolg betreft, maar watwel noodzakelijk is bij een vervolg is dat de formule een overhaul krijgt zodat het vertrouwden toch vernieuwend aanvoelt. Dit is iets waar Dillon's Rolling Western: The Last Ranger totaal niet in slaagt. De kritieken op zijn voorganger gingen vooral over het feit dat er buiten mijnen en tempels bezoeken en dieren voeren te weinig te doen was. En toch speelt deze tweede game in de serie zich opnieuw af in een saai, uitgestrekt landschap zonder al te veel bijzonderheden. Een zware tegenvaller. Desondanks kent deze game een aantal veranderingen, al zijn het geen grote veranderingen met een hoge "Wow!"-factor. Van de nieuwe elementen die zijn toegevoegd, springen vooral de rangers die je kunt inhuren er uit. Een hagedis vol littekens, een bebaarde beer en een octopus, die op wonderbaarlijke wijze op het land kan overleven, assisteren Dillon in zijn strijd tegen de Grocks. Deze cowboys zijn bewapend met zwaar geschut, van shotguns tot sniperrifles. Dat de zwijgzame Dillon nu samen moet werken met een partner is een heuglijk feit, ware het niet dat de computergestuurde ranger het meer van geluk moet hebben dan van strategie. Je kunt de ranger naar een bepaald punt op de kaart laten lopen, om dat punt te beschermen. Echter doet de ranger over deze reis van A naar B zodanig lang dat je hem beter lukraak over het veld kunt laten lopen in de hoop dat hij een Grock tegenkomt om af te knallen. Kortom, je wordt hiermee blij gemaakt met een dode mus.

Twee andere kleine toevoegingen zijn de duel-minigames, die niet vaak genoeg voorkomen om een duidelijk verschil in de gameplay te maken, en het verdedigen van een trein die zich van de tunnel het gebied in naar het stadje verplaatst. Dit is een bewegend doelwit voor de Grocks en een bewegend object dat beschermd moet worden door Dillon, meer stelt het niet voor. Ook dit is geen toevoeging om erg lang mee bezig te zijn. Graphics en geluid De graphics van Dillon's Rolling Western: The Last Ranger zijn vergeleken met zijn voorganger nauwelijks veranderd. Dat is geen ramp, Dillon's Rolling Western zag er wat betreft de graphics zeer goed uit. Ook het 3D-effect is dik in orde. Het enige dat op dit vlak te wensen overlaat zijn de randjes langs de schuine vlakken waar Dillon op kan rollen. Deze randjes zijn vaak slecht zichtbaar waardoor je tijdens het rollen soms plotseling languit op de grond ligt vanwege een botsing met een vrijwel onzichtbaar obstakel. De game loopt er wat betreft het geluid en de muziek wel de kantjes vanaf. Een paar muziekjes worden tot vervelens toe herhaald. Ook de geluiden en de strijdkreten van Dillon wekken na verloop van tijd irritatie op.

Conclusie Dillon's Rolling Western: The Last Ranger doet alles wat een vervolggame niet moet doen. Er is geen enkele grote vorm van verandering te bekennen die ook daadwerkelijk wat aan het concept verbetert. Dillon's Rolling Western was in 2012 vernieuwend, een lichtpuntje in de tot dan toe vrij duistere Nintendo 3DS eShop. Deze magie ontbreekt bij Dillon's Rolling Western: The Last Ranger aangezien de eShop anno 2013 goed gevuld is met kwalitatief uitstekende games die ook nog eens een stuk goedkoper zijn dan Dillon's tweede avontuur. Ondanks het gebrek aan verandering blijft Dillon's Rolling Western: The Last Ranger een game waar je je toch een redelijke tijd mee kan vermaken, met het originele concept is niets mis.

N1 Score: 6

+ ["De Dillon-sfeer is duidelijk aanwezig","Concept is steengoed","3D-effect is prettig en goed uitgewerkt"]

- ["Schrijnend gebrek aan verandering","Geluid en muziek zijn herhalend","Graphics geven soms vertekend beeld "]

Gekoppelde games

Dillon’s Rolling Western: The Last Ranger (Nintendo 3DS eShop)