[Special] Geschreven door Patrick op 2014-04-18 17:25:00
Inleiding & Yoshi's Island: Super Mario Advance 3
Nintendo brengt met de eerste GameBoy Advance-games een nieuw aanbod naar de Wii U Virtual Console. WarioWare, Inc.: Minigame Mania, Advance Wars, Mario & Luigi: Superstar Saga, Metroid Fusion, F-Zero: Maximum Velocity, Kirby & The Amazing Mirror en Golden Sun zijn reeds verschenen en volgende week zal Yoshi's Island: Super Mario Advance 3 uitkomen. Deze GameBoy Advance Classics-special bestaat uit drie delen en we beginnen vandaag met recensies van Yoshi's Island: Super Mario Advance 3, WarioWare, Inc.: Minigame Mania en Advance Wars. Ben je benieuwd hoe deze spellen het doen op de Wii U? Lees dan vooral verder!
Yoshi's Island: Super Mario Advance 3 - Patrick Onlangs verscheen Yoshi’s New Island voor de Nintendo 3DS. Dit nieuwste deel in de Yoshi’s Island-serie gaven wij een 7,6 in onze review. Nu gaan we echter even terug naar waar het allemaal begon voor deze serie, of eigenlijk terug naar een remake van waar het allemaal begon. In 2002 verscheen de eerste Yoshi’s Island, die oorspronkelijk in 1995 verscheen op de SNES, als remake voor de GameBoy Advance onder de naam Yoshi’s Island: Super Mario Advance 3. Buiten enkele kleine aanpassingen in de levels om, de toevoeging van enkele geheime levels en het aanpassen van de graphics en het geluid is er weinig veranderd in deze remake en zodoende kon je dus genieten van de ongeëvenaarde Yoshi’s Island-platformervaring van de SNES. Deze remake verschijnt nu ook voor de Wii U Virtual Console. Eipoepen Yoshi’s Island: Super Mario Advance 3 is een side-scrolling platformer waarbij je Yoshi bestuurt met Baby Mario op zijn rug. Net als in Yoshi’s New Island ga je op avontuur om Baby Mario weer te verenigen met Baby Luigi. Dit verhaal wordt gepresenteerd met een kort standaard introductiefilmpje. Over het verhaal is verder weinig te vertellen, maar in deze game draait het dan ook om de ijzersterke platformactie. Yoshi kan met zijn lange tong vijanden opslokken en vervolgens eieren uitpoepen. Deze kun je gebruiken om vijanden kapot te schieten of andere voorwerpen te bemachtigen. Dit is het bekendste gameplay-element uit de serie en het blijft een genot om hordes vijanden te veranderen in eieren. Ook vindt Yoshi's iconische fladdersprong, een sprong waarna je nog een stukje kunt door fladderen, zijn oorsprong in dit spel. Het besturen van Yoshi voelt op de Wii U goed en herkenbaar. Heb je onlangs Yoshi’s New Island gespeeld dan weet je direct hoe de besturing werkt, maar ook voor nieuwelingen zal de besturing geen problemen met zich meebrengen. Het grootste verschil tussen de beide games is echter dat je in Yoshi’s New Island veel meer moeite moet doen om alle verzamelitems te vinden. Het verzamelen van alle bloemen, rode munten en Starmen is hier gewoon vele malen makkelijker. Je merkt hierdoor ook direct hoe platformers zich de afgelopen jaren meer en meer zijn gaan richten op replaywaarde door het toevoegen van verzamelitems. Deze heruitgave past daarom minder goed in de huidige tijd maar de nostalgische en retro-waarde zijn erg hoog. In deze eerste Yoshi’s Island-game werden transformaties geïntroduceerd. Zo kon Yoshi veranderen in een helikopter, een moltank, een onderzeeër, een auto en een trein. De transformaties zijn echt een onderdeel van de levels, in tegenstelling tot in Yoshi’s New Island, waar het meer een soort van minigame in een aparte omgeving was. Zo spelen de transformaties een prominentere rol in deze remake en dat is erg prettig, omdat het een uniek gameplay-element betreft. De eindbazen in de eerste Yoshi’s Island-game zijn gevarieerder dan de hedendaagse en zijn niet dood binnen één minuut. De uitdaging is echter ook ver te zoeken doordat ze in standaard patronen aanvallen die je direct doorhebt. Je merkt gewoon dat je dit soort spellen twintig jaar na verschijnen gewoon makkelijker doorloopt. Vroeger leek Yoshi’s Island misschien redelijk pittig, maar nu haal je ook hierbij binnen twee werelden 99 levens. In totaal zijn er zes verschillende werelden te doorlopen met ieder hun eigen thema. Zo begin je in wereld 1 met kleurige levels met veel gras en kom je uiteindelijk terecht in de sombere wereld met veel lava en grotten waar Bowser's kasteel staat. De thema's komen goed tot hun recht en ook merk je dat de moeilijkheidsgraad iets omhoog gaat. Toch blijft de uitdaging beperkt. De levels zijn over het algemeen redelijk kort en mede doordat de besturing gewoon perfect werkt kun je jezelf eigenlijk van iedere lastige situatie redden. Bijna alle vijanden kun je opslokken en in eieren veranderen om vervolgens andere vijanden kapot te schieten. De opbouw van de levels is verder redelijk standaard en kent nauwelijks blokkades. Tot slot is ook nog het verzamelen van alle verzamelitems erg makkelijk. Verzamel je echter alle verzamelitems in alle levels van één wereld dan speel je een geheim level vrij. De geheime levels bieden de nodige uitdaging doordat je bijvoorbeeld maar op enkele plaatsen op de grond mag komen door grote delen lava. Eén foute stap betekent dat je helemaal opnieuw moet beginnen. Verder kent de game nog enkele leuke gimmicks zoals bijvoorbeeld de Fuzzy's. Een Fuzzy is een vijand die je duizelig maakt als je hem aanraakt. Het hele beeld gaat vervolgens wild op en neer en de besturing wordt moeilijker. Wii U Virtual Console In deze heruitgave op de Wii U Virtual Console is de mogelijkheid toegevoegd om een schermfilter aan te zetten. Deze zorgt ervoor dat de ruwe randen rechter getrokken worden waardoor de game er net even wat moderner uitziet. De Retro-look wordt hierdoor op een modernere manier aangeboden maar echt heel veel merk je er niet van. De game is ook volledig speelbaar op de Wii U GamePad en je hebt de mogelijkheid om de game waar dan ook op te slaan. Dit voegt weinig toe omdat de levels kort en makkelijk zijn. Spelen op de Wii U GamePad werkt verder prima. Een klein minpuntje is wel dat je de Wii U GamePad niet kunt uitzetten tijdens het spelen op je tv. Verder is het ook mogelijk om de game te spelen met een Wii U Pro Controller, wat erg fijn werkt als je de game op de tv speelt. Wat verder opvalt is dat de laadtijden erg kort zijn. Graphics en Geluid Grafisch is de game nog steeds een genot om naar te kijken. De unieke getekende grafische stijl is tijdloos en komt daardoor volledig tot zijn recht op de Wii U. Op de Wii U GamePad ziet het er goed uit. Het beeld is helder en het ziet er niet uitgerekt uit, maar ook op de tv merk je eigenlijk niet dat de game wat uitgerekt is. Door de schermfilter kun je de ruwe randen laten verdwijnen waardoor het geheel er nog even net iets moderner uitziet mocht je niet van gekartelde randjes houden. Qua muziek en geluidseffecten doet Yoshi’s Island: Super Mario Advance 3 het vele malen beter dan Yoshi’s New Island. Waar in Yoshi’s New Island de muziek continu gerecycled werd, is de variatie hier hoog. Dit zorgt voor een completere gameplay-ervaring en de muziek blijft gewoon continu boeien. De vrolijke sfeer van Yoshi's Island vind je ook duidelijk terug in de muziek en alle gekke geluidseffecten doen daar nog een schepje bovenop. Conclusie Twintig jaar na de eerste verschijning is Yoshi’s Island nog altijd een van de beste platformers ooit gemaakt. Nintendo heeft met de omzetting van de GameBoy Advance naar de Wii U een solide game neergezet die veel platformplezier biedt. Doordat de gekozen getekende grafische stijl van twintig jaar geleden tijdloos is, is de game nog steeds een genot om naar te kijken en de muziek en geluiden kloppen helemaal bij het vrolijke sfeertje. Een kleine kanttekening is wel dat de game erg makkelijk is en dat je na twintig jaar toch kunt merken dat de game minder goed past tussen meer recentere platformers. Met een speeltijd van zes tot maximaal tien uur is de game erg kort en het verzamelen van alle voorwerpen is erg gemakkelijk. Desalniettemin is het zeker aan te raden dit spel niet te laten liggen als je van een goede platformer houdt, zeker als je onlangs Yoshi’s New Island gespeeld hebt en eens wilt ervaren waar het voor de serie allemaal is begonnen.Score:
Klik hier om naar de recensie van WarioWare, Inc.: Minigame Mania te gaan.WarioWare, Inc.: Minigame Mania - Benjamin
Als er één iemand in het Mushroom Kingdom is die het schoolvoorbeeld van gierigheid is, dan is het Wario wel. De tegenhanger van Mario doet er alles aan om zoveel mogelijk centjes te bemachtigen en te winnen, ook al is het daarvoor noodzakelijk om de regels te overtreden. Eén van de eerste projecten waar hij rijk mee wilde worden, was WarioWare, Inc.: Minigame Mania voor de GBA, die sinds kort ook verkrijgbaar is voor de Wii U Virtual Console.
Wario trommelt zijn beste vrienden uit Diamond City op om de beste videogame ooit te maken. Hieruit kwam WarioWare, Inc.: Minigame Mania voort die in 2003 verscheen voor de Game Boy Advance. De game bracht een heel nieuw concept, want het was de bedoeling om in een sneltreinvaart ultrakorte minigames die op je af worden gegooid met een enkele handeling te volbrengen. Het uiteindelijke doel is dan ook om een zo hoog mogelijke score te halen, maar naarmate je meer minigames goed volbracht hebt, volgen de minigames zich steeds sneller op en worden ze tegelijkertijd steeds lastiger. Dit was de basis voor het verslavende concept dat WarioWare heet. Bizar WarioWare, Inc.: Minigame Mania bevat meer dan tweehonderd verschillende minigames waarvan de ene nog vreemder is dan de ander. Waar je in de ene minigame nog moet proberen om een vinger in een neus te doen, wordt in een andere minigame van je verlangd om een Game Boy-spelcassette juist in een Game Boy te plaatsen. De ruim tweehonderd minigames zijn ingedeeld in categorieën die bij één van de - toen nog - nieuwe personages horen. Zo weet de gestoorde Jimmy alles van sport, terwijl 9-Volt een echte Nintendo-fan is. Het opstarten van een reeks minigames wordt voorafgegaan door een bizar kort filmpje waarin een verhaaltje verteld wordt om het geheel in te leiden, maar verwacht hier vooral geen Shakespeare-achtige taferelen. Het is vooral de humor waar de game het van moet hebben, zowel in de uitstraling als de minigames. Zoals eerder gezegd kun je elke minigame volbrengen met een enkele druk op de knop of een korte handeling. Dit is een essentieel onderdeel van de gehele game, aangezien je voor elke minigame maar enkele seconden de tijd hebt. Vlak voor het begin van elke minigame verschijnt een korte tekst in beeld die weggeeft wat precies de bedoeling is. Denk aan woorden als Insert en Jump, waardoor je meteen weet dat je iets ergens in moet doen of moet springen. De verslaving bij het spelen speelt al snel op, waardoor je na een Game Over-scherm geneigd bent om snel nog een highscore neer proberen te zetten. Naast de uitgebreide minigames, bevat elke categorie ook nog zogenaamde boss stages die wat langer duren en iets meer om lijf hebben, maar net zo bizar zijn. De game moet zijn charme echter hebben van de razendsnelle korte minigames. Wat toch wel jammer is, is dat je in enkele uurtjes alles wel gezien hebt, waardoor slechts het behalen van een zo hoog mogelijke score de enige optie is. Wii U-overzetting en uitstraling WarioWare, Inc.: Minigame Mania speelt op de Wii U heerlijk weg, aangezien je alleen maar gebruik hoeft te maken van de richtingsknop, de A- en B-knop en in enkele gevallen de schouderknoppen. In sommige minigames kan het echter makkelijker zijn om gebruik te maken van de Control Stick, waardoor ook dit een goede keuze is. De game bevat ook enkele korte tweespeler-spelletjes, zoals hordelopen , waarbij elke speler één van de schouderknoppen moet gebruiken en dit werkt meer dan prima. Aangezien de game zijn geheel eigen stijl heeft en sommige minigames een eigen look hebben, komt de game goed uit de verf op het grote scherm. Alle kleuren zijn strak weergegeven en de scherpe retro-achtige look straalt op je af. Het is daarom aan te raden om de schermfilter-optie van de Wii U Virtual Console in deze game uit te schakelen, omdat alles dan rondere vormen krijgt en juist deze unieke stijl verliest. Daarnaast ziet de game er op de Wii U GamePad prima uit en klinken alle deuntjes en muziekjes sterk. Conclusie WarioWare, Inc.: Minigame Mania is ruim tien jaar na de release nog steeds een meer dan vermakelijke en bizarre minigame-collectie die prima uit de verf komt op de Wii U Virtual Console. De game ziet er op een groot tv-scherm strak uit en klinkt goed, terwijl de game ook op het scherm van de Wii U GamePad erg goed te spelen is. De game zal snel verslavend werken, waardoor het des te jammer is dat je er wel erg snel doorheen bent. Desalniettemin is dit een prima deel in de WarioWare-serie en zeker een aanschaf waard als je dit eerste deel gemist bent of simpelweg nog nooit een WarioWare-game gespeeld hebt.Score:
Klik hier om naar de recensie van Advance Wars te gaan.Advance Wars - Marcel
Met Advance Wars verscheen in 2001 de eerste ‘Wars’-game in het westen. Nadat de delen voor de NES en SNES achtereenvolgens waren overgeslagen, besloot Nintendo om de turn-based strategy-serie toch naar Europa en de Verenigde Staten te brengen. Na een salvo aan Advance Wars-games voor de GameBoy Advance, Nintendo DS en een console spin-off, werden de wapens opgeborgen. Nu klinken de kanonnen opnieuw op de Wii U, maar is een GBA-game uit 2001 nog wel de moeite waard om te spelen? De eerste Advance Wars is het meest toegankelijke deel uit de serie, maar daardoor niet minder uitdagend. Zodra je de game opstart, krijg je de vraag of je een veteraan bent of een nieuwkomer. Als je nog nooit Advance Wars hebt gespeeld mag je eerst een Field Training doen, waarin alle kneepjes van het oorlog voeren worden uitgelegd. Als je een ervaren strateeg bent dan mag je direct het slagveld betreden zonder uitvoerige uitleg en de schermutselingen direct verruilen voor de echte strijd.
To arms! In tegenstelling tot de vervolgdelen, leunt het eerste deel van Advance Wars op de gameplay en niet op het verhaal of een overvloed aan game-modes. Het verhaal is flinterdun. De verschillende continenten verklaren elkaar de oorlog, want Orange Star, Blue Moon, Green Earth en Yellow Comet zijn allemaal uit op wereldoverheersing. De vetes tussen de landen zijn persoonlijk, want iedere groepering heeft zijn eigen officieren. Orange Star is geïnspireerd door de Verenigde Staten en heeft jonge en energieke CO’s. Andy is een expert in reparaties, terwijl Max de brute kracht verzorgd en Sami de infanterie aanvoert. De directe rivaal van Orange Star is het door de Sovjet-Unie geïnspireerde Blue Moon-leger. Met Olaf als ijzige vorst en Grit als tacticus als de meest voorname voormannen. Met Green Earth beeld men een leger uit dat zich vooral laat vergelijken met Nazi-Duitsland. Met een sterke luchtmacht en onderzoeken naar mysterieuze wapens, zoals Mega Tanks. Yellow Comet sluit af en is de beeltenis van traditioneel Japan. Kanbei en zijn dochter Sonja zijn vooral bekend dankzij de elitetroepen die ze aanvoeren. Iedere CO heeft zijn of haar sterke punten en het is aan de speler om te ontdekken waar iedereen in excelleert. De grappige dialogen tussen het vechten door maken de sfeer gemoedelijk en het spel levendig. Je vergeet daardoor soms dat oorlog een serieuze bezigheid is. In de campagne vecht je in de rol van Orange Star achtereenvolgens tegen de diverse legers. Je start met Andy, maar kunt later kiezen voor de andere CO’s en zelfs andere legers als je hen verslaat. De missieopzet is vrijwel altijd identiek. Op iedere map zijn er units van twee of meerdere legers gestationeerd. Daarnaast heeft ieder leger een eigen hoofdkwartier. In Advance Wars zijn twee manieren om te winnen. De meest voorname is het slopen van al het vijandig wapentuig, maar wie slim speelt kan met zijn infanterie de vlag hijsen op het hoofdkwartier van de tegenstander. Ook deze actie resulteert in een victorie. In een aantal missies zijn er extra opdrachten die voltooid moeten worden en ook tijdslimieten komen regelmatig voor.
To battle! De gevechten worden volgens een turn-based principe uitgevochten. Iedere eenheid heeft eigenschappen, zoals bereik, kracht en mobiliteit. Wanneer soldaten, vliegtuigen, boten en of tanks met elkaar botsen, kun je met het ‘Fire’ commando het vuur openen op de tegenstander. Je ziet een kleine animatie van de strijd en hoeveel HP-punten er nog over zijn na de slag. Het succesratio van je aanval is afhankelijk van het gebied. Een berg biedt bijvoorbeeld meer beschutting tegen aanvallen, terwijl je je over wegen sneller kunt voortbewegen. Nadat je al je units in beweging hebt gebracht of hebt laten aanvallen is je beurt voorbij en mag de tegenstander zetten doen. Advance Wars kan gezien worden als een schaakspel, maar in tegenstelling tot in bijvoorbeeld Fire Emblem heb je de mogelijkheid om de regels van het spel te veranderen als je niet tevreden bent met je startpositie. Je kunt als je in het bezit bent van fabrieken, vliegvelden en havens per beurt meer units bouwen. Zo bepaal je of je spaart voor tanks en vliegtuigen of toch kiest voor een relatief goedkope groep infanterie. Hoe meer steden je verovert met je infanterie, hoe meer geld je per beurt krijgt om uit te geven aan nieuw wapentuig. Wanneer je units laat rusten in een stad of fabriek dan worden deze langzaam herstelt. In tegenstelling tot in veel andere strategie-games heb je vrijwel iedere unit nodig om te winnen. Een squad tanks is bijvoorbeeld sterk tegen standaard infanterie en andere tanks, maar legt het af tegen aanvalshelikopters. De aanvalshelikopter is dan weer niet opgewassen tegen anti-air of straaljagers en zo valt iedere unit volgens een steen-papier-schaar principe in elkaar. Naarmate de potjes langer duren moet je er ook rekening mee houden dat de benzine van je tanks op kan en dat je vliegtuigen zonder bevoorrading zelfs in zee storten. Het slim inzetten van support-units, zoals APC’s die grondlegers bevoorraden en transporthelikopters om snel je units van punt A naar punt B te brengen, zijn vaak beslissend in de strijd. Het jammere is dat in de eerste Advance Wars de AI van de tegenstander niet bijster goed is. Met name de latere scenario’s zijn ingewikkelder van opzet en daardoor voor de computer te moeilijk om te begrijpen. Ze zullen zonder meer belangrijke units opofferen aan domme acties of vergeten om de eenheden te voorzien van kogels. Dit maakt dat de moeilijkheidsgraad op den duur stagneert. Potjes worden hierdoor soms ook te lang gerekt, omdat de vijanden nog ergens units hebben die buiten je bereik zijn. Als Green Earth bijvoorbeeld alleen nog een straaljager over heeft en jij geen anti-air units of infanterie hebt om het hoofdkwartier over te nemen kun je niets anders doen dan wachten tot het vliegtuig door een gebrek aan kerosine in zee stort.
Cheaters In tegenstelling tot in de andere delen van Advance Wars speelt de computer wel ‘vals’. Als de Fog of War ingeschakeld is heb je slechts beperkt zicht op de kaart, maar de vijanden weten hoe dan ook waar jou units zich bevinden. Ook krijgt de vijand soms bijstand van units die jij zelf (nog) niet hebt. Het maakt de game uitdagender, maar het voelt soms ook een beetje lullig als jij met een paar man een leger van zware tanks te lijf moet gaan. Iedere commander heeft in Advance Wars een CO-power die je kunt uitvoeren als je lang genoeg gestreden hebt. Ook dit kan de ‘balans’ op het veld verstoren. Andy voert bijvoorbeeld razendsnel tankreparaties uit zonder kosten, maar Eagle van Green Earth kan al zijn units aan het einde van zijn beurt nogmaals in actie laten komen. Van balans qua CO-powers is in de eerste Advance Wars nog geen sprake. Wanneer je dus denkt lekker bezig te zijn kan de vijand je in één klap wegvagen. Het save-systeem dat je in staat stelt om iedere beurt te saven maakt de frustratie van een retry of verlies minder, maar het blijft zuur als je op een oneerlijke manier verliest. Ondanks dat Advance Wars een ware klassieker is, is de game anno 2014 karig qua inhoud. In Advance Wars 2, Advance Wars: Dual Strike en Advance Wars: Dark Conflict waren er naast de campagne ook level-editors, challenges en tal van andere modes aanwezig. Bij de eerste Advance Wars kun je louter de campaign spelen en proberen om je scores en ranks te verbeteren. Een waardevolle toevoeging is het feit dat er meerdere routes zijn om de campaign te doorlopen en soms krijg je de keuze tussen diverse CO’s met ieder een eigen missie. Toch mist door het gebrek aan unlockables een groot gedeelte van de motivatie. De War Room en VS. modes zijn gelukkig wel aanwezig dus je hebt buiten de campaign alsnog genoeg te doen.
Oud en nieuw Dankzij de opkomst van 2D-indie games past het grafische plaatje van Advance Wars binnen de moderne tijd. Met name op een kleiner scherm, zoals dat van de Wii U GamePad komt deze GBA-titel best goed tot zijn recht. Het is jammer dat je buiten het scherm van de Wii U GamePad niet meer van de unieke mogelijkheden kunt gebruiken. De optie om de game met het touchscreen te bedienen had niet misstaan. De isometrische kaart waar je het gros van de speeltijd naar staart oogt strak en je kunt de verschillende soorten omgevingen, zoals water, bergen en steden goed uit elkaar houden. De animaties kennen ook de nodige details, met koddig getekende tanks en duidelijke UI elementen die de kracht en HP van de eenheden tonen. Uitgerekt op de TV is het allemaal iets minder imposant en ook het geluid weet over een 5.1 speakerset weinig indruk te maken. Het klinkt nog net zo gecomprimeerd als in 2001 en ondanks dat iedere CO een eigen aanstekelijk deuntje heeft is het geluid één van de minst imposante onderdelen van Advance Wars. Vrijwel iedere tank, artilleriekanon of raketwerper klinkt hetzelfde. Het getrappel van je soldaten of het ronken van de motoren van de tanks past ritmisch goed bij de beelden en muziek, zodat er toch een fijn audiovisueel geheel ontstaat, maar de kloof tussen moderne games is groot. De optie om de gekartelde lijnen recht te trekken die je als extraatje krijgt op de Wii U maakt de game voornamelijk waziger en niet direct mooier. Wat ontbreekt in deze versie van Advance Wars is de multiplayer-mode. In het verleden moest er een linkkabeltje aangelegd worden tussen twee GBA’s en dat is met de Wii U niet mogelijk. In plaats van een online-mode of een andere extra heeft men deze optie er simpelweg uitgesloopt. Een grote stap terug op het gebied van aanpassingen, want op de Wii voegde Nintendo bij Pokémon Snap bijvoorbeeld nog de optie toe om foto’s online te delen en op te slaan. Op de Wii U beperkt men zich tot het emuleren van de originele games. De save-functie die je overal laat saven komt in sommige GBA-games handig van pas, maar in Advance Wars was een dergelijke save-functie al aanwezig en voegt dit Wii U-extraatje niets toe.
Conclusie Met Advance Wars heeft de Wii U er een klassieker bij die dankzij de grafische stijl tijdloos is, maar het is een enigszins karige klassieker. In het eerste deel ontbreken veel modes, mogelijkheden en extra’s die in de andere delen de motivatie en replaywaarde garanderen. Desondanks is Advance Wars de beste instapmogelijkheid voor gamers die nog niet in aanraking zijn gekomen met de serie dankzij de heldere uitleg en de goede opbouw. Voor wie de game heeft grijs gespeeld in 2001 is het een aangename nostalgische blik, maar voegen de Wii U extra’s niets toe. Afgezien van vals spelende AI tegenstanders is er qua gameplay niets mis met de game, maar waarom zou je Advance Wars kopen als het veel betere vervolg ongetwijfeld ook naar de Wii U eShop komt? Omdat je nooit genoeg Advance Wars op je console kunt hebben. Punt.
Score:
Gekoppelde games
Advance Wars (Wii U Virtual Console)
WarioWare Inc.: Minigame Mania (Wii U Virtual Console)
Yoshi's Island: Super Mario Advance 3 (Wii U Virtual Console)