[Review] Geschreven door Paul op 2016-05-28 15:00:00

Lovely Planet

Dankzij het enorme succes van de Wii was het destijds vrij gemakkelijk om een spel te vinden dat je aansprak. Het software-aanbod van de Wii U maakt het echter lastiger om een spel te vinden om je zoet te houden totdat de NX uit is. Vandaag bekijken we Lovely Planet, een first-person shooter annex platformer van uitgever TinyBuild Games (bekend van de internet cult-hit flashgame No Time To Explain). Is deze unieke game een uitblinker die je kan helpen om je honger voor de NX te stillen? Vreemde eend in de bijt Lovely Planet is technisch gezien een first-person shooter, maar presenteert zichzelf compleet anders dan de bekende games, zoals Call of Duty, 007 Legends en Halo. Het perspectief is vanuit de eerste persoon, je schiet in het rond en je moet alle vijanden verslaan, maar daar houdt de vergelijking mee op (tenzij je het zuurstokje wat je vasthoudt als een geweer classificeert). In de kleurrijke, minimalistische wereld van Lovely Planet is het de bedoeling dat je zo snel mogelijk de uitgang van het level bereikt. Hiervoor kun je maximaal drie sterren verdienen. Lukt dit je zonder ook maar één vijand te missen, dan krijg je er eentje en mag je door naar het volgende level. De tweede ster verdien je door het level sneller uit de spelen dan de gegeven tijd, en de laatste zodra je geen enkel schot mist. Simpel in opzet, maar ontzettend uitdagend in uitvoering. De eerste twintig levels heb je na een paar keer proberen wel onder de knie, maar voor de latere werelden (en zeker de bonustoevoegingen) heb je toch wat doorzettingsvermogen nodig om een perfecte score te halen.

Ballet gecombineerd met kleiduifschieten Dat je doorzettingsvermogen nodig hebt, wordt al meteen duidelijk zodra je je eerste schoten lost. Langzaam komen er kogels in de vorm van rare paarse kubussen uit je 'geweer', waardoor het erg lastig blijkt om je nauwkeurigheid te beheersen tijdens het schieten. Vijanden mis je zo! Achter elke hoek schuilt gevaar, dus je moet de locaties van de vijanden in het te volgen pad goed onthouden om de gegeven tijd te verslaan. Bovendien mag je geen fouten maken als je voor die drie sterren wilt gaan. De eerste levels gaan vrij gemakkelijk; je wordt hier gaandeweg geïntroduceerd wordt met alle spelelementen. Grote afbeeldingen van de knoppen zweven in het level om duidelijk te maken waar ze voor dienen. Je schiet met ZR/R/A/B, springt met ZL en je kan met de L-knop het geweer centreren op de dichtstbijzijnde vijand. De koddige kubusvijanden zullen terugschieten; wees op je hoede! De langwerpige vijanden zijn niet meer dan een obstakel om neer te halen voordat je verder gaat. Ook zijn er roze bubbels die een lineair pad volgen en appels die in de lucht geschoten worden. Als je geraakt wordt door een kogel of een bubbel, of er landt een appel op de grond, dan wacht je een genadeloze reset.

Het is altijd duidelijk wat er van je verwacht wordt, gezien elk level geïntroduceerd wordt met een intro-schermpje waarop je het hele level kan inzien. Toch is het lastig om hem direct uit te spelen, waardoor je algauw tientallen keren opnieuw mag beginnen voordat je het hele level uit je hoofd kent. Nu is dat niet nodig om naar het volgende level te gaan (simpelweg het level ontdoen van alle vijanden volstaat om door te mogen), maar het geeft een zeer goed gevoel om het net zolang te proberen totdat je de boel met ogen dicht kunt uitspelen. Zodra je wat verder in het spel komt, wordt het duidelijk dat je eigenlijk een balletuitvoering op hoge snelheid speelt, gecombineerd met kleiduifschieten. De appels en kogels vliegen je om de oren terwijl je voorzichtig je sprongen calculeert om de snelheid er in te houden. Als dit allemaal lukte, gaf dit veel voldoening, maar het leverde ook veel frustratie op bij het missen van een appel. Toch keer je na iedere faal weer terug om het nog eens te proberen en dat is ook de kracht van dit spel. Je kan het zo oppakken en weer neerleggen en daardoor het al gauw heel verleidelijk om weer even dat ene level te proberen om je score te verbeteren.

Graphics en geluid Dankzij de eenvoudige presentatie heeft Lovely Planet een grootte van maar 260 MB. De minimalistische graphics zijn meer dan welkom, want teveel details zouden alleen maar voor afleiding zorgen. Er zijn veel Japanse invloeden, zoals de voorwerpen die rondslingeren in de wereld en de tekst die verschijnt wanneer een vijand beschoten wordt. Alle werelden hebben een eigen thema (zoals City, Village, Forest, Swamp en Mountains) en soms is de titel van een level Japans geschreven. De cutscenes voorafgaand aan een wereld zeggen vrij weinig, behalve dat ze de werelden uitbeelden en het thema laten doordringen, ondersteund door de muziek. De muziek is vrolijk en brengt je al gauw in de juiste sfeer. Helaas is de muziek erg kort en repetitief waardoor je al gauw snakt naar de volgende wereld met nieuwe muziek, die ook weer snel repetitief wordt. De geluidseffecten zijn teleurstellend: de kreten die de vijanden slaken als ze verslagen zijn komen niet erg geïnspireerd over en de "piew-piew-geluidjes" van het wapen zorgen ervoor dat je zo spaarzaam mogelijk wilt zijn met je kogels.

Conclusie Op het eerste gezicht is Lovely Planet een simpel arcade-achtig schietspel waar je makkelijk een uurtje of twee kan vertoeven. De echte doorzetter is echter veel langer bezig met alle levels om alle scores te halen. Een plotselinge reset kan erg desoriënterend werken en er wordt erg veel geleund op trial-and-error, maar als je dat voor lief kunt nemen, kun je makkelijk tientallen uren spenderen aan dit spel. Het is een uitdaging om alles wat je geleerd hebt in het nieuwe level toe te passen, en het uitspelen van de (meer geavanceerde) levels geeft een groot gevoel van voldoening.

N1 Score: 7

+ ["Uitdagend","Groot gevoel van voldoening bij het uitspelen van levels","Vlotte gameplay","Fijne grafische stijl"]

- ["Niet voor iedereen weggelegd","Repetitieve muziek","Teleurstellende geluidseffecten"]

Gekoppelde games

Lovely Planet (Wii U eShop)