[Review] Geschreven door Erik op 2016-10-05 17:00:00

Paper Mario: Color Splash

Er rust stiekem best wel een zware last op Paper Mario: Color Splash. Niet alleen is het de enige titel die de verder lege releaselijsten van de Wii U opvult, maar daarnaast kun je het zien als de zwanenzang voor het apparaat (Zelda is multiplatform). Dat schept toch de vraag: kan Mario met zijn grote verfhamer nog één keer kleur geven aan de ter dood opgeschreven Wii U? Paniek in Kleureneiland! Bowser (wie anders?) en zijn leger van Shy Guys hebben grote delen van dit kleurrijke land wit gezogen. Aan Mario en zijn grote verfhamer om de wereld weer kleur te geven. Niet een heel verkeerde deal, gezien je bij elk ingekleurde klieder beloond wordt met muntjes, gevechtskaarten of een totaal nieuwe uitstraling van de omgeving. Hieromheen heeft Nintendo een RPG annex platform- en avonturenspel gebouwd. Elementen die soms wonderschoon aan elkaar worden verweven, maar die soms ook pijnlijk uit het oog worden verloren.

Gevechtskunsten De grootste boosdoener hiervoor is het gevechtssysteem. Dit ligt niet zozeer aan de opzet: het welbekende actieve systeem waarin je door goed te timen aanvallen kunt ontwijken én extra krachtig kunt maken, werkt nog steeds prima. Daarnaast is er weinig mis met het kaartsysteem. Niet alleen is het een forse verbetering ten opzichte van Sticker Star (kaarten zijn overal te verkrijgen), maar is het ook nog eens interessant toegepast. Het gros van je aanvallen is simpelweg gebaseerd op springen of meppen met je hamer, maar hierin zijn net genoeg smaken (denk aan drilsprongen of werphamers) om veelzijdig te zijn. Het is soms ook een puzzel op zich om uit te vogelen welke kaarten je nodig hebt om schade te doen aan zo’n vervelende Shy Guy met een metalen glanslaagje. Vooral baasgevechten executeren dit sterk. Bij deze gevechten spelen zogenaamde ding-kaarten een grote rol. Dit zijn échte objecten (verstopt in een papieren wereld) die je kunt uitwringen tot kaartvorm. Deze hebben een totaal over-the-top uitwerking: denk aan een ventilator die de hele aardbol bestrijkt of een flesopener die elke vijand als een fris pilsje opent. Daarnaast zijn ze bijzonder nuttig. Zo krijgt Morton (jawel, Bowser’s kroost keert weer terug) na een tijdje een vurige hamer die Mario in één klap tot as verbrandt. Enkel door de goede ding-kaart te gebruiken (hint: waar doof je vuur mee?), kan hij Morton stoppen. Vernuftig verzonnen!

De grote valkuil bij de gevechten is echter het vrijwel ontbreken van progressie. Natuurlijk, na een tijdje krijg je steeds sterkere kaarten en wordt je verf-voorraad een stukje groter, maar iets als ervaringspunten ontbreekt volledig. Mario wordt niet langzamerhand steeds ietsje sterker of krijgt er een handige vaardigheid bij. Vooral laatstgenoemde is een gemiste kans, want iets dat Paper Mario juist zo leuk maakte, is dat je telkens meer mogelijkheden kreeg om de wereld te verkennen. De makers hebben teveel geprobeerd om Color Splash af te laten wijken van tegenhanger Mario & Luigi. Dit komt gevechten – hoe leuk ze ook mogen wegspelen – niet ten goede en maakt ze zelfs een beetje overbodig. Parallelle werelden En dit is jammer, zo jammer. Want Paper Mario: Color Splash is verder een genot om te doorlopen. Het absolute hoogtepunt is zijn simpele, doch buitengewoon sterke opzet. Al ware het een klassieke Mario-platformer, hups je van level naar level. Nieuwe gebieden kleuren zich op de kaart bij het verzamelen van zo’n kliederige verfster. Het verhaal is te verwaarlozen en een coherent geheel ontbreekt; eigenlijk beleeft onze papieren vriend in elk gebied een nieuw avontuur. Tot zover niets nieuws onder de zon. Dit lijkt dan ook een minpunt, maar dit is zo’n zeldzaam geval waarbij de som der delen daadwerkelijk groter is dan het geheel.

Hoewel het ietwat tam begint (zie mijn preview), gooit Color Splash op een gegeven moment alle remmen los. Het ene moment help je Toad’s een groot fossiel uit te graven, het andere moment los je de mysteries op achter een naargeestig landhuis en iets daarna vaar je een stel piraten met behulp van een logboek heelhuids naar een schateiland. Avonturen die nóg net een tikje specialer worden gemaakt door unieke karakters (lees: Toad’s) en scherp geschreven dialogen: “Oh, je kunt niet vinden wat je zoekt? Gelukkig heb ik toevallig in mijn achtertuin een parallelle wereld. Misschien dat je daar meer geluk hebt.” Opzienbarende momenten als deze zorgen ervoor dat je telkens uitkijkt naar de verrassingen die een volgend level met zich mee brengt. Hoedje van papier Hierbij helpt ook nog mee dat de presentatie van Paper Mario: Color Splash werkelijk subliem is. Na met klei en wol te stoeien, brengt Nintendo ditmaal een heuse papieren wereld tot leven op de Wii U. Hoewel het misschien niet zo’n uniek aanvoelt als een Yoshi’s Woolly World (er zijn immers al een aantal Paper Mario-spellen gemaakt), heeft Nintendo zijn grafische zaakjes bijzonder goed voor elkaar. Werkelijk elk bloemetje, gebouw en ondergrond is met zorg in elkaar gevouwen. Bepaalde vijanden gaan half opgevouwen de strijd aan of staan er juist ene beetje nat en bleekjes bij. Doordat je een 3D-omgeving doorloopt, komt deze papieren uitstraling misschien nog wel sterker naar voren.

Toch mist de titel wat karakter. Vrijwel elk personage, vriend of vijand, is generiek vormgegeven. Eerdere Paper Mario’s zaten vol interessante, extravagante figuren. Denk bijvoorbeeld aan de Koopa Squad uit deeltje één of die nerderige kameleon uit Super Paper Mario. Niet elke Goomba die je tegenkwam was per definitie een vijand. Color Splash gooit dit overboord en hierdoor is het lastig om je echt in de wereld te verliezen. Zoals eerder gezegd doet dit niets af aan de kwaliteit (en humor) van de dialogen, maar het voelt hierdoor een beetje alsof Nintendo wat op safe speelt. Steen-schaar-papier Maar zoals gezegd: deze titel blinkt juist uit door die som der delen. Net als een klassieke platformer, ligt zijn kracht op de belevenissen in de verschillende levels. Gelukkig biedt Paper Mario: Color Splash hier ook veel van. Heel veel. Het duurt wel een uurtje of veertig voordat je alle zes grote kleursterren hebt verzameld om Kleureneiland (en Peach, natuurlijk) te redden. Ondertussen kun je je nog bezighouden met het vullen van een museum, meedoen aan bombastische steen-schaar-papierstrijden en elk gebied zijn kleurtje teruggeven. Eigenlijk is het verbazingwekkend hoeveel speelplezier er nog valt te halen uit de allerlaatste exclusieve Wii U-titel van Nintendo. Daar doen de gevechten gelukkig (bijna) niets aan af.

Conclusie Paper Mario doet met dit nieuwe deel zijn prestigieuze naam eer aan. Het ontbeert de titel aan persoonlijkheid en het gevechtssysteem is voor het grootste deel overbodig, maar hierbuiten is dit de meest verrassende titel sinds tijden. Letterlijk. Color Splash brengt je in unieke situaties, zet je op het verkeerde been en laat je soms schaterlachen van de scherp geschreven dialogen. De vele levels zijn simpelweg een genot om te doorlopen. De Wii U ligt er bleekjes bij, maar Paper Mario: Color Splash weet het apparaat nog één keer kleur te geven.

N1 Score: 8

+ ["Elk level is een bijzonder avontuur op zichzelf ","Zit vol verrassingen","Papieren wereld komt subliem tot leven","Kaarten werken beter dan stickers","Scherp geschreven (Nederlandse!) dialogen"]

- ["Mist karakter","Gevechten voelen overbodig aan","Wil teveel een tegenhanger zijn van Mario & Luigi"]

Gekoppelde games

Paper Mario: Color Splash (Wii U)