[Review] Geschreven door Erik op 2017-11-14 15:00:00

Pokémon Ultra Sun / Ultra Moon

Pokémon Yellow, Crystal, Emerald, Platinum, Black 2 en White 2: naar goede traditie komt Game Freak altijd met een derde (of zelfs vierde) versie van haar gelauwerde serie. Enkel het door iedereen verwachte Pokémon Z heeft nooit het levenslicht gezien. Met Pokémon Ultra Sun en Ultra Moon zet Game Freak deze gewoonte echter weer door. En geef de dames en heren eens ongelijk; ook zo’n derde maaltijd wordt altijd gretig uit de winkelschappen geplukt. Maar ergens blijft het toch een beetje steken; is het eigenlijk wel gerechtvaardigd dat wij deze heruitgaven steeds maar slikken? Met Alola heeft Game Freak naar mijn bescheiden mening de meest overtuigende wereld ooit geschapen. Hoewel het Kalos van Pokémon X/Y een interessante versie van Frankrijk was, voelde het nooit echt aan als grote stap ten opzichte van eerdere Pokémon-werelden. Nu ging jij als elfjarige ineens op reis door een viertal eilanden, elk met een Guardian die het landschap en haar inwoners beschermde. Alles draaide om de verbinding tussen jou en je Pokémon; iets wat toch ontbrak in eerdere games. De geboorte van allesvernietigende Z-Moves (super sterke aanvallen die je slechts één keer per gevecht mag gebruiken) en speciale Alolan Forms van eerste generatie Pokémon zijn hier misschien wel het mooiste voorbeeld van.

Z-Moves zijn ook competitief gezien een uitstekende toevoeging.

Om u tegen te zeggen Niet langer was jij meer het jochie dat de ene na de andere Gym afstruinde op weg naar de hoogste top. Nee, je taken zijn gegroeid, gevarieerd, en vooral leuker. Het ene moment verzamelde je voedsel voor een overheerlijk gerecht, het andere moment zat je te staren naar de spirituele dans van een stel Alolan Marowaks. Allemaal met één doel: het lokken van die almachtige Totem Pokémon, die jou zomaar een kopje kleiner kunnen maken als je niet oplet. Voor het eerst voelde je als elfjarige (of 26-jarige) jongen even nietig bij het aanzicht van zo’n gigantische Lumantis (die ook nog eens Sunny Day krijgt van z’n maatje Kecleon, waardoor Solar Blade in één beurt gehakt maakt van je arme Rockruff, snik). Het fundament en het gras-vuur-water drieluik bleven hetzelfde, maar Pokémon Sun & Moon voelden als een grote stap vooruit. Zo’n grote stap zelfs dat de gedoodverfde heruitgaven eigenlijk meteen al een vieze nasmaak hebben. Hier herhaalt Game Freak het trucje onbeschaamd: het spelverloop is bijna exact hetzelfde als in 2016. Zo jammer, gezien ze met Black 2 en White 2 hebben laten zien dat deze aanpak helemaal niet hoeft. Hét sterke element van Sun & Moon valt hier in één keer weg. En sta je (net als bij al die vorige derde iteraties) als recensent voor een tweestrijd. Is het eigenlijk wel gerechtvaardigd dat wij deze heruitgaven steeds maar slikken?

Je kunt nu stickers verzamelen, om zo'n gigantische Totem Pokémon aan je team toe te voegen!

Niet Ultra, wel subtie Toch moet ik zeggen: die kleine, subtiele verbeteringen sieren Ultra Sun en Ultra Moon wel. In tegenstelling tot vorig jaar, hoef je je niet meer door een ellenlange lap tekst aan het begin te scrollen voordat je je zakmonsters krijgt. Rowlet, Litten of Popplio voegt zich (zoals het hoort) al na enkele speelminuten aan je team. Ook is je RotomDex (Alola’s variant op de PokéDex, compleet met uitgebreide kaart) praatgrager dan ooit én verwent 'ie je zo nu en dan met leuke vragen of zelfs voorwerpen. Op sommige momenten vraagt hij je ook of je niet even moet opslaan of je Pokémon wil genezen, waardoor je met tik van je stylus zo naar het desbetreffende menu gaat. Handig! Het verhaal blijft daarnaast geen meesterwerk (Pokémon Black & White behouden die troon), maar is een stuk interessanter om te volgen. De toevoeging van een derde partij, de mysterieuze Ultra Recon Squad, is een sublieme zet. Het geeft een vrijwel zelfde verhaal uit Sun & Moon nét dat beetje onvoorspelbaarheid. De Ultra Recon Squad struint verdwaasd door Alola, verbaasd door de omgeving en rare gebruiken waarin ze verkeren. Ze mengen zich vervolgens zonder schaamte in het drieluik tussen de Aether Foundation (een organisatie die alle Pokémon van een beter leven wil voorzien), Team Skull (een mislukte variant van Team Rocket) en jouw eigen queeste. Het is echter wel schrijnend dat je (in het hoofdverhaal!) niet of nauwelijks tegen nieuwe locaties aanloopt. Op een klein bos vol Pikachu’s na (waar helaas weinig te beleven valt), bezoek je één op één dezelfde locaties als een jaar geleden, in exact dezelfde volgorde. Zelfs een kleine aanpassing aan de formule, zoals de drie nieuwe beginstadjes uit Black 2 / White 2, had dit tweede avontuur in Alola goed gedaan. Het verrassingselement blijft uit, evenals de creativiteit van Game Freak. Enkel tegen het einde van het avontuur trakteert het spel je op een waar feestmaal aan toevoegingen, zoals de kans om nagenoeg alle Legendaries uit de game te vangen, het uit te vechten tegen alle slechteriken van de regenboog en nog een aantal verrassingen die ik helaas niet mag verklappen. Dit soort zaken hadden echter wel veel en veel eerder in het avontuur mogen plaatsvinden.

In de nieuwe Pikachu Valley kun je spelen met allerlei Pikachu's.

De magie van Pokémon Maar toch heb ik het wel weer tot die post-game geschopt in een avontuur dat je langs dezelfde locaties brengt, maar nét genoeg toevoegingen kent om zichzelf als ‘Ultra’ te rechtvaardigen. Want potverdorie, Pokémon blijft toch altijd wel een van de meest heerlijke RPGs om te spelen. Het concept is tijdloos, en Game Freak heeft het inmiddels tot perfectie verweven. Voeg daarbij ook nog eens toe dat oudgedienden in Ultra Sun en Ultra Moon heerlijk op hun wenken bediend worden met lastige gevechten (zelfs als je EXP Share aan hebt!) én CPU’s met een AI waar je soms u tegen zegt. Aan de andere kant voelt het voor nieuwe spelers als een prachtig gestructureerd avontuur. Maar ik durf te zeggen dat bijna iedereen van jullie in 2016 wel deze reis al eens ervaren heeft. Ik durf zelfs te zeggen dat veel van jullie ook over een paar dagen weer opnieuw op reis gaan, zij het wat minder geïmponeerd misschien dan eerst. Is het nostalgie, of toch die eeuwig durende magie van Pokémon? Moeilijk te zeggen. Maar uiteindelijk zijn wij het allemaal, als kopers, die de komst van een derde of vierde versie telkens maar weer rechtvaardigen.

Conclusie Als heruitgave stellen Pokémon Ultra Sun & Moon iets teleur, maar als opzichzelfstaande game zijn dit misschien wel de beste werken die Game Freak ooit heeft geleverd. Je voelt duidelijk de hand van de meester. Zij het in kleine toevoegingen als een iets gestroomlijnder spelverloop, zij het in de vorm van de Ultra Recon Squad, dat het verhaal een stuk aangenamer om te volgen maakt. Daarnaast blijft Alola qua personages (Lillie!), locaties en sfeer overtuigen. Zelfs oudgedienden zullen soms vergeten dat zij bijna exact hetzelfde spel als vorig jaar aan het spelen zijn. Is dat erg? Dat zou het wel moeten zijn. Maar dit is de kracht van Pokémon. Een kracht die de hele wereld al meer dan twintig jaar in zijn greep houdt.

N1 Score: 7

+ ["Ultra Recon Squad vormt interessante toevoeging aan het verhaal","Magie van Pok\u00e9mon blijft je zelfs als fan nogmaals boeien","Alola blijft een heerlijke regio om te doorlopen..."]

- ["...maar voelt niet zo fris meer als zou moeten","Spelverloop is exact hetzelfde als in Sun & Moon","Substanti\u00eble extra content pas post-game","Voelt aan als stap terug na Black 2 en White 2"]

Gekoppelde games

Pokémon Ultra Sun (Nintendo 3DS)

Pokémon Ultra Moon (Nintendo 3DS)