[Special] Geschreven door Jay. op 2004-07-06 18:05:12
Achter de Toonbank
De examens zijn gedaan, hier in België toch, en momenteel probeer ik te genieten van 2 maandjes welverdiende vakantie. Hoewel ik liever niet aan school denk, is er iets wat ik jullie wil meedelen. We maakten namelijk een uitstap naar Frankrijk ...
Ik heb het niet zo op schoolreizen en schooluitstapjes en die dingen, waarom weet ik niet. Misschien is het de busreis, waarbij ik op het einde steeds misselijk word. Misschien zijn het die stomme activiteiten. Misschien zijn het die onhygiënische wc's. Misschien is het nog iets anders. Tegen het einde van het schooljaar, dat nu een goede week officieel afgelopen is, ondernamen we onze laatste schooluitstap, naar Lille, in Frankrijk. In Frankrijk? Nooo ...! Ik haat Frankrijk, Disney is geweldig en de stadjes vallen ook nog mee, maar de mensen die er wonen, de taal, vreselijk gewoon. Waarom nu in Gods naam naar Frankrijk? Om ons Frans eens in praktijk te oefenen natuurlijk. We zouden er opdrachten krijgen, gaande van een Franse neger te zoeken tot het meebrengen van een poster uit de Franse Playboy. Ook werden we opgedeeld in groepjes van 3 en moesten we tegen een bepaald tijdstip op een bepaalde plaats zien te geraken. No problemo, maar dat was het wel. Daarbij kwam nog eens dat ik in een groepje zat van mensen die op school wel goede cijfers scoorden op Frans, wat ik niet doe, maar die in de praktijk niets durfden vragen, wat ik dan moest doen. Uiteindelijk kom je dan toch op je bestemming en krijg je wat Frans gevloek naar je kop gesmeten omdat je te laat bent, je brabbelt wat terug en klaar is kees (wat een multiculturele samenleving hier @ GQ zeg ...).
Aan het einde mochten we, eindelijk, wat vrij rondlopen en ik besloot snel een wc te zoeken. Een wc vond ik, maar proper niet dus hield ik me maar in tot we weer thuis waren, in België. Ik had nog een uurtje de tijd en wist niet meteen wat doen. Ik zat met een vriend in een reusachtig winkelcentrum en we gingen op zoek naar enkele gameshops. Die vonden we en we besloten om de mensen achter de toonbank te vragen naar posters, we zeiden dat we ze nodig hadden voor school. Bij de ene kreeg je wat, maar bij de andere kreeg je een vage grijns en uiteindelijk een sorry als antwoord. Mijn vriend had een vette poster van Splinter Cell, terwijl ik net een kreeg van een of andere kale voetballer die ik niet ken. Ik vroeg mijn vriend te ruilen, maar die wilde niet.
We splitsten op om nog meer shops te zoeken. Ik vond er nog eentje, een klein, een donker, het leek zelfs verlaten. Er zat een vrouw van om en bij de 40 op een stoel achter de toonbank. Ik twijfelde even of ik wel binnen zou gaan, maar deed het uiteindelijk toch. Ik vroeg haar in mislukt Frans naar posters en ze wees me de weg naar een kamertje achteraan in de winkel, de opslagruimte. Ik mocht gaan kijken en nemen wat ik wilde van posters, zij was niet meer zo goed te been dus ze kon niet meegaan. Ik liep dan door het winkeltje richting dat kamertje. Er stonden veel games in de rekken, maar geen GameCube-titels, enkel oude NES- en SNES-games en dergelijke. Ik vroeg haar naar de de Cube-games en ze antwoordde iets in de aard van "enkel kwaliteit", zo verstond ik het toch. Ik wilde niet verder in detail treden en deed de deur van de opslagruimte open.
Posters lagen er en veel, heel veel. Ik rolde er een paar open om te kijken wat er allemaal opstond. Japanners, veel Japanners. Ik had geen idee wie het allemaal waren, maar bovenaan de poster stond telkens wat uitleg. "President of Nintendo", "Marketing Manager of Nintendo", "Vice-President of Nintendo of America", "Employment Manager of Nintendo of Japan", ... en zo bleef het maar doorgaan. Ik zocht een poster van Miyamoto en Iwata, omdat dat zowat de huidige boegbeelden van Nintendo zijn. Ik vond ze, maar ze stonden op enkele kleine posters die achteraan in het kamertje lagen. Bovendien waren de posters nog niet half zo mooi als die andere die er lagen. Ik zocht verder toen plots de deur achter me dichtklapte. Geen licht, er was geen licht! Ik bleef rustig en probeerde de deur te openen, ze zat blijkbaar vast. Ik klopte enkele malen en hoopte dat die vrouw me hoorde, maar niemand kwam. Ik zat vast.
Het leek een lucifer die plots werd aangestoken, er was plots een klein lichtje. Het leek wat op Navi uit Ocarina of Time. Bij nader onderzoek bleek het een feetje te zijn, maar geen feetje zoals in de meeste sprookjes. Het was een vreemd feetje, dat verschillende gevoelens bij je losmaakte. Ik was bang, maar tegelijkertijd kon je verliefd worden op het feetje. Mooie benen, leuk haar, maar een afschuwelijk gezicht. Een zachte stem, maar een verschrikkelijke blik. Hij, of ze ... het vroeg me wat mijn grootste vraag in deze wereld was. Mijn grootste vraag? Ik heb veel vragen. Hoe is het leven onstaan? Waarom kunnen we niet allemaal blijven leven? Is er nog ander leven dan dat van op aarde? Is het achterwerk van J. Lopez echt? Verandert Randy 's nachts echt in een moordende weerwolf? Ik kon zoveel vragen bedenken, maar mocht er maar eentje stellen. Ik vroeg me af waarom Nintendo het zo moeilijk heeft tegenwoordig. Is het de concurrentie? Hebben ze hun magical touch niet meer? Hebben ze onervaren of gewoon slechte mensen die voor hen werken? Ja, dat was mijn vraag. Waarom heeft Nintendo het zo moeilijk tegenwoordig?
Het feetje maakte enkele vreemde geluiden met de voetjes en verdween dan weer, zonder een antwoord op mijn vraag. Waarom kreeg ik geen antwoord op mijn vraag? Nou ja, het feetje had niet gezegd dat het een antwoord zou geven, het vroeg me enkel wat mijn grootste vraag was. De deur ging open, net als mijn ogen want blijkbaar had ik geslapen of was ik bewusteloos. Leerkrachten stonden om me heen en vroegen me wat er was gebeurd, waar ik de hele tijd zat. Ik deed mijn verhaal en iedereen moest eens goed lachen, we vertrokken naar de bus om weer terug te keren naar België. We liepen het winkelcentrum uit en jonge jonge, wat ik daar zag zal ik me nog lang herinneren. Reclame voor Pokémon Colosseum, aan elke muur, aan elke bushalte, zo ver het oog kon zien. Ongelooflijk gewoon en ik voelde me goed. Nergens reclame van Sony of Microsoft, enkel en alleen Nintendo. Heerlijk gewoon.
We stapten op en reden terug naar huis. Ik zat na te denken over wat er allemaal was gebeurd, over die vrouw die plots niet bleek te bestaan, over dat winkeltje dat gewoon wc's bleken te zijn. Over dat feetje, over mijn vraag. Ja, die vraag. Waarom doet Nintendo het zo slecht? Of, waarom lijken ze het zo slecht te doen? Telkens Nintendo een bedrag kleeft van 10 000 000 euro op een marketingscampagne wordt dat door ons met vreugde onthaald, maar later zie je welgeteld 1 of 2 keer een reclamespotje op tv. Je zou volgens mij nog hard opkijken van hoeveel elke reclamecampagne van Sony kost, minstens 5 keer zo veel, vaak zelfs nog meer en dan vragen wij ons af waarom we gedurende het hele jaar Sony op tv zien. Nintendo lijkt wel te moeten besparen ofzo. Ze lijken bang om meer uit te geven, ze lijken bang om tegen Sony op te bieden. Waarom? Misschien hebben ze, inderdaad, slechte mensen in dienst en dan denk ik de laatste tijd meer en meer aan de uitspraken van Iwata, President of Nintendo. Hij wil voorlopig geen online gaming omdat dan teveel mensen uit de boot vallen, maar dit gebeurd volgens mij enkel en alleen wanneer je van dat online-gedeelte een noodzakelijk gedeelte in de game maakt, waarbij je online MOET kunnen gaan om de game te kunnen spelen ofzo. Als ie tegen online gamen is kan ie ook tegen LAN-multiplayer zijn want niet iedereen heeft het geld om zoveel controllers te kopen hoor, dicriminatie is het!
Ik weet by the way niet waarom Nintendo daar in Frankrijk zo massaal aanwezig was, want dat was zo, en hier in België bijna nergens te bespeuren is. Misschien zie je daar wel dag in dag uit reclamespotjes van Nintendo, maar daarom zie je ze in België nog niet. Boodschap aan Nintendo is dus dat ze moeten vechten, minstens zo hard als dat ze dat al eerder deden en misschien zelfs harder. Ga die strijd met Sony en Microsoft optimaal aan! Boodschap aan de gamers is dat we Nintendo moeten blijven steunen, want ondanks deze column(s) ruleren ze nog steeds. Nintendo heeft een ziel, een levende ziel en er is sfeer. Ze weten ons nog te verbazen en dat op een manier zoals niemand anders dan kan. Nintendo is Nintendo en hopelijk blijven ze dat.
De deuren van de bus gingen open, net als mijn ogen want blijkwaar was ik aan het slapen ofzo. De leerkrachten vroegen me of ik wel oké was en ik zei dat het wel ging. Ik stapte uit en ging naar huis, een weg van enkele honderden meters, maar het is de moeite, want thuis heb ik mijn eigen kamer, en in die kamer staat mijn GameCube.